Ήμουν μια φορά και περίμενα ένα φίλο εδώ από κάτω και έρχονται οι μπάτσοι και σταματάνε. Με καλώδια με κολλάνε στο τοίχο και με ψάχνουν. Και όλα αυτά για ένα τυπικό έλεγχο ταυτότητας, ενώ ο κόσμος που κοίταζε νόμιζε ότι είμαι καταζητούμενος…
Αυτή είναι η καθημερινότητα…
Από τη συνέντευξη νεαρού ράπερ των γκέτο στον «Εξάντα»
Λίγες μέρες πριν ξεσπάσουν τα βίαια επεισόδια στη Γαλλία, λες και το ‘χε προβλέψει η Γαλλική κυβέρνηση και έστειλε τον «απεσταλμένο» της. Ήταν ο Υπουργός Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, που από τις 19 Οκτωβρίου κήρυξε έναν «πόλεμο δίχως έλεος» στην βία των προαστίων. Στις 25 Οκτωβρίου ο Σαρκοζί επισκέφτηκε το υποβαθμισμένο προάστιο του Argenteuil, προκειμένου να ελέγξει την κατάσταση της ασφάλειας στην περιοχή. Οι νεαροί κάτοικοι των υποδέχτηκαν με μπουκάλια και πέτρες. Ο ίδιος τους αποκάλεσε αποβράσματα και αλήτες, ενώ δεν παρέλειψε να καθησυχάσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με την υπόσχεση ότι θα «καθαρίσει» αυτές τις περιοχές. Το φυτίλι είχε ήδη ανάψει…
Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2005 – Η αφορμή των επεισοδίων
Μια ομάδα περίπου δέκα εφήβων μεταναστών, παίζουν ποδόσφαιρο στο γκέτο του Clichy-sous-Bois, ενός από τα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού. Το παιχνίδι τελειώνει και οι νεαροί κατευθύνονται προς τα σπίτια τους. Ξαφνικά, αστυνομικοί κατακλύζουν την περιοχή. Στη θέα τους, τρεις από τους νεαρούς μετανάστες απομακρύνονται τρέχοντας. Οι αστυνομικοί τους κυνηγούν, στην προσπάθειά τους να κρυφτούν σε έναν ηλεκτρικό υποσταθμό της Γαλλικής εταιρίας ηλεκτρισμού, οι δύο από τους νεαρούς και πεθαίνουν από ηλεκτροπληξία,. Ο τρίτος τραυματίζεται και μεταφέρεται στο νοσοκομείο.
Τα τρία θύματα προέρχονταν από διαφορετικές πολιτισμικές κοινότητες. Οι δύο που σκοτώθηκαν, ο 15χρονος Bouna Traore και ο 17χρονος Zyed Benna ήταν από το Μαλί και την Τυνησία, ενώ ο νεαρός που τραυματίστηκε, ο 17χρονος Muhittin Altun, έχει Τουρκο-Κουρδικές ρίζες.
Μόλις γίνεται γνωστό το γεγονός, διακόσιοι περίπου νέοι του προαστίου Clichy-sous-Bois συγκεντρώνονται στην πλατεία Beauvau. Και κάπως έτσι ξεκινούν όλα… Γύρω στις 11 το βράδυ, η ύπαρξη δεκάδων ανεξέλεγκτων ομάδων νεαρών οδηγεί στην κήρυξη της περιοχής σε κατάσταση «αστικών ταραχών». Απέναντι στους νέους παρατάσσονται 300 περίπου αστυνομικοί.
Τα πρώτα αποτελέσματα: 23 αυτοκίνητα καμένα, οι τζαμαρίες ενός εμπορικού κέντρου σπασμένες, ενώ αμαξοστάσια λεωφορείων, ένα σχολείο, το ταχυδρομείο και το δημαρχείο του προαστίου υπέστησαν ζημιές. Τα επεισόδια κράτησαν περίπου μέχρι τις 2 τα ξημερώματα.
Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2005
Το βράδυ περίπου 400 Γάλλοι νεαροί, κυρίως μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς του Clichy-sous-Bois, πετούν πέτρες και μολότοφ σε ότι βρίσκουν μπροστά τους. 23 αστυνομικοί τραυματίζονται, ενώ συνάδελφοί τους πυροβολούν με πλαστικές σφαίρες. Δεκάδες άτομα συλλαμβάνονται…
Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2005
Εκατοντάδες μετανάστες των γκέτο, φορώντας μπλούζες που γράφουν με μαύρα γράμματα «θάνατος για το τίποτα», διαδηλώνουν ειρηνικά αποτείνοντας φόρο τιμής στους δύο νεαρούς που σκοτώθηκαν. Το βράδυ, το σκηνικό αλλάζει. Στα επεισόδια που ακολουθούν, οι νεαροί δείχνουν αποφασισμένοι να μην ακολουθήσουν στο εξής ειρηνική τακτική.
Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2005
Οι συγκρούσεις μεταξύ νεαρών μεταναστών και αστυνομίας συνεχίζονται και αυτό το βράδυ στο Clichy-sous-Bois. Η έκρηξη μιας χειροβομβίδας αερίου της αστυνομίας μέσα σε τζαμί, πυροδοτεί την κατάσταση.
Νωρίτερα την ίδια μέρα, ο Σαρκοζί υποσχέθηκε «μηδενική ανοχή» προς τους στασιαστές κι έστειλε αστυνομικές ενισχύσεις. Ο Υφυπουργός ίσων ευκαιριών, Azouz Begag επέκρινε τους χαρακτηρισμούς του Σαρκοζί περί «αλητών» και υποστήριξε ότι δυσχέραιναν την κατάσταση.
Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2005
Για άλλη μια νύχτα, στο Clichy-sous-Bois, μαίνονται βίαια επεισόδια. Και για πρώτη φορά εξαπλώνονται στα γύρω προάστια. Οι φόβοι για περεταίρω κλιμάκωση της εξέγερσης και σε άλλες περιοχές του Παρισιού και της Γαλλίας μεγαλώνουν…
Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2005
Ο Πρωθυπουργός Ντομινίκ ντε Βιλπέν, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τα πνεύματα, επισκέπτεται τις οικογένειες των δύο νεαρών που έχασαν τη ζωή τους. Παρότι εγγυάται «πλήρη έρευνα για τα αίτια του θανάτου τους», οι ταραχές συνεχίζονται και αυτό το βράδυ σφοδρότερες, τόσο στο Clichy-sous-Bois, όσο και σε άλλα υποβαθμισμένα προάστια Βόρεια και Δυτικά του Παρισιού.
Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2005
Μετά τη «μακρά σιωπή» του από το ξέσπασμα των επεισοδίων, ο Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ εμφανίζεται και συνιστά στους Υπουργούς του ψυχραιμία. Οι ταραχές εξαπλώνονται σε 22 προάστια γύρω από το Παρίσι. Νεαροί μετανάστες καίνε ένα αστυνομικό τμήμα στο Aulnay-sous-Bois, ενώ οι αστυνομικοί ισχυρίζονται ότι δέχτηκαν τουλάχιστον δύο πυροβολισμούς. Μια ανάπηρη γυναίκα παθαίνει εγκαύματα από τη φωτιά που βάζουν νεαροί σε λεωφορείο, ενώ πάνω από 300 αυτοκίνητα καίγονται την ίδια νύχτα.
Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2005
Με καθυστέρηση έξι ημερών, και κάτω από πιέσεις, αρχίζει η αστυνομική έρευνα για τον θάνατο των δύο νεαρών. Η εξέγερση όμως εξαπλώνεται πέρα από τα προάστια του Παρισιού και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας: Στη Ντιζόν, τη Μασσαλία και τη Νορμανδία. Εκατοντάδες αυτοκίνητα καίγονται, ενώ νεαροί βάζουν φωτιές σε αυτοκίνητα μέχρι και μέσα στο καλά φυλασσόμενο κέντρο του Παρισιού.
Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2005
Ομάδες νεαρών δημιουργούν μεγάλης κλίμακας επεισόδια, αναστατώνουν τόσο τα προάστια του Παρισιού όσο και άλλες πόλεις της Γαλλίας. Εκατοντάδες αυτοκίνητα καίγονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, ενώ γίνονται πολλές συλλήψεις.
Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2005
Ο Γενικός Εισαγγελέας του Παρισιού, Υβ Μπο, δηλώνει ότι οι νεαροί δρουν οργανωμένα και με συγκεκριμένη στρατηγική. Η αστυνομία επιστρατεύει εφτά ελικόπτερα με φώτα και κάμερες. Παρόλα αυτά τα επεισόδια συνεχίζονται και αυτή τη νύχτα με αμείωτη ένταση.
Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2005
Ο Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ, έπειτα από συνάντηση με την κυβέρνηση, υπόσχεται να επαναφέρει τη τάξη στη Γαλλία, συλλαμβάνοντας και τιμωρώντας «αυτούς που σπέρνουν βία και φόβο». Η νύχτα που ακολουθεί είναι από τις χειρότερες για τη Γαλλία. Πάνω από χίλια αυτοκίνητα καμένα, εκκλησίες στο στόχαστρο των νεαρών και εκατοντάδες συλλήψεις συνθέτουν την εικόνα της ενδέκατης νύχτας των ταραχών. Σ’ αυτήν προστίθενται ακόμα δύο σοβαροί τραυματισμοί αστυνομικών στην πόλη Γκρινί, κοντά στο Παρίσι.
Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2005
Ο 61χρονος Ζαν Ζακ λε Σαναντέκ πεθαίνει στο νοσοκομείο που είχε μεταφερθεί από την Παρασκευή, μετά τον τραυματισμό του από νεαρούς στο προάστιο Σαιν Ντενί. Τα γαλλικά μέσα μαζικής ενημέρωσης τον καταμετρούν σαν την πρώτη ανθρώπινη απώλεια, πιέζοντας τη κυβέρνηση για εξεύρεση λύσης. Ο Πρωθυπουργός Ντε Βιλπέν, προτείνει απαγόρευσης της κυκλοφορίας και εφαρμογή νόμου που θα κηρύττει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η Ένωση Ισλαμικών Οργανώσεων Γαλλίας εκδίδει φάτουα, δηλαδή θρησκευτικό διάταγμα, καλώντας όλους τους μουσουλμάνους νεαρούς να απέχουν από τα επεισόδια. Η εξέγερση το ίδιο βράδυ εξαπλώνεται σε 300 ακόμα πόλεις της Γαλλίας…
Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2005
Το Συμβούλιο των Υπουργών εγκρίνει την 12ήμερη επιβολή απαγόρευσης της κυκλοφορίας κατά περίπτωση και την εφαρμογή του νόμου έκτακτης ανάγκης που πρώτη φορά εφαρμόστηκε στην Αλγερία το 1955. Οι πρώτες αντιδράσεις ενάντια στο νόμο έρχονται από την αριστερά και κάποιες προσκείμενες εφημερίδες, είναι όμως σχετικά χλιαρές. Την ίδια νύχτα, τα επεισόδια αφήνουν 1173 αυτοκίνητα καμένα και 12 αστυνομικούς τραυματίες, ενώ συλλαμβάνονται 330 άτομα.
Συνολικά μέχρι τις 8 Νοεμβρίου, σύμφωνα με το BBC, ένας άνθρωπος σκοτώθηκε, 5873 αυτοκίνητα καήκανε, 1500 άνθρωποι συνελλήφθησαν – 17 από αυτούς έχουν καταδικαστεί – και 120 αστυνομικοί και πυροσβέστες τραυματίστηκαν.
Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2005
Ο νόμος εφαρμόζεται στα Παρισινά προάστια και σε πάνω από 30 πόλεις της Γαλλίας. Η πόλη Αμιέν είναι η πρώτη στην οποία επιβάλλεται απαγόρευση της κυκλοφορίας. Την ίδια στιγμή που τα επεισόδια συνεχίζονται για άλλη μια νύχτα, η αστυνομία ισχυρίζεται ότι με την επιβολή του νόμου μειώθηκε αισθητά το επίπεδο των συγκρούσεων.
Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2005
O υπουργός εσωτερικών, Νικολα Σαρκοζί δηλώνει στην τηλεόραση ότι ορθά χρησιμοποίησε τις εκφράσεις «αποβράσματα» και «αλήτες». Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά… «προσυπογράφει» αυτά που είπε ο ίδιος.
O Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμιρ Πούτιν, μετά από σύντομη συνομιλία του με τον Γάλλο Πρόεδρο Ζακ Σιράκ, εκτιμά ότι τα επεισόδια θα τελειώσουν σύντομα. Την ίδια μέρα, 260 ενήλικα άτομα καταδικάζονται από την Γαλλική δικαιοσύνη σε ποινές φυλάκισης για συμμετοχή σε επεισόδια
Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2005
Ξεκινάει ο εορτασμός της «ημέρας μνήμης» για το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δυνάμεις της αστυνομίας κάνουν αισθητή τη δύναμή τους σε όλο το Παρίσι, χωρίς να αναφερθούν ιδιαίτερα επεισόδια. Οι τοπικές αρχές του Παρισιού, εφαρμόζοντας τον νόμο έκτακτης ανάγκης, ανακοινώνουν την απαγόρευση των δημοσίων συναντήσεων που «ως σκοπό θα είχαν τη διατάραξη της τάξης», από το πρωί του Σαββάτου έως το πρωί της Κυριακής.
Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2005
Ενώ στο Παρίσι επικρατεί σχετική ηρεμία, στη Λυών η αστυνομία αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει χημικά εναντίον εξεγερμένων νεαρών στη κεντρική πλατεία Μπελεκούρ. Είναι οι πρώτες μεγάλης έκτασης συγκρούσεις στην καρδιά Γαλλικής μεγαλούπολης. Την ίδια μέρα, ο Υπουργός Εσωτερικών Σαρκοζί ανακοινώνει ότι τη Δευτέρα θα ξεκινήσουν οι απελάσεις καταδικασθέντων μεταναστών.
Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2005
Η Λυών ακολουθεί το παράδειγμα του Παρισιού και, εφαρμόζοντας τον νόμο, απαγορεύει τις δημόσιες συναντήσεις μετά τη δύση του ηλίου. Οι αστυνομικές αρχές δηλώνουν ικανοποιημένες από τα αποτελέσματα των μέτρων, καταμετρώντας 370 αυτοκίνητα καμένα, 150 λιγότερα από την προηγούμενη νύχτα.
Μεγαλύτερης έκτασης είναι όμως οι ταραχές σε Τουλούζη και Σαιν Ετιέν. Ο ακροδεξιός Ζαν Μαρί Λεπέν βρίσκει την ευκαιρία να προβεί σε ρατσιστικού περιεχομένου δηλώσεις, ανακαλύπτοντας τη «ρίζα του κακού» στις μαζικές μεταναστεύσεις από τον Τρίτο Κόσμο. Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση προσφέρει στη Γαλλία ποσό 50 εκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για την ανάκαμψή της από την ταραγμένη περίοδο που πέρασε.
Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2005
Ενώ ο Πρόεδρος Ζακ Σιράκ, στον πρώτο μεγάλο του τηλεοπτικό λόγο προς τη γαλλική νεολαία, διαβεβαιώνει ότι θα δημιουργηθούν «ίσες ευκαιρίες για όλους», το Συμβούλιο των Υπουργών εγκρίνει την παράταση της εφαρμογής του νόμου έκτακτης ανάγκης για άλλους τρεις μήνες!
Τις ημέρες που ακολουθούν, το Παρίσι και τα προάστια επιστρέφουν σιγά σιγά στους κανονικούς τους ρυθμούς.
Η επιβολή στρατιωτικού νόμου στη Γαλλία του 21ου αιώνα
Ο Νόμος του 1955 το … 2005
Όταν ξεθάβουμε έναν νόμο του 1955 είναι σαν να στέλνουμε στη νεολαία των προαστίων ένα μήνυμα ανείπωτης βαναυσότητας: 50 χρόνια αργότερα, η Γαλλία τους επιφυλάσσει την μεταχείριση που είχαν και οι παππούδες τους.
Εφημ. Le Monde
Μετά από δώδεκα μέρες ταραχών που ξεκίνησαν από τους…πολίτες μεν, μετανάστες δε, των γαλλικών γκέτο, η κυβέρνηση φρόντισε να απαντήσει με τον πιο «συμβολικό» ίσως τρόπο, θυμίζοντας με έπαρση στους ταραξίες… την ταπεινή αραβική τους καταγωγή. Στις 8 Νοεμβρίου, έπειτα από παραινέσεις των ακροδεξιών κομμάτων και μεθοδεύσεις του Υπουργού Εσωτερικών Ν. Σαρκοζί, η γαλλική κυβέρνηση, έδωσε άδεια για την επιβολή 12ήμερης απαγόρευσης κυκλοφορίας στα γκέτο των μεταναστών, ενεργοποιώντας παράλληλα τον «νόμο του 1955″.
Τι θυμίζει όμως αυτός ο νόμος στους παππούδες αυτών των παιδιών, όπως αναφέρεται στην γαλλική εφημερίδα Le Monde; Πρώτη φορά εφαρμόστηκε στην Αλγερία τον Απρίλιο του 1955 και είχε θεσπιστεί για την καταπολέμηση των ταραχών που είχαν ξεσπάσει, κατά τις προσπάθειες των Αλγερινών να ανεξαρτητοποιηθούν από τους Γάλλους αποικιοκράτες. Εφαρμόστηκε ξανά μετά την επιστροφή του Ντε Γκωλ στην εξουσία το 1958 «για την αποφυγή πιθανού πραξικοπήματος», αλλά και το 1961 μετά το λεγόμενο «πραξικόπημα των στρατηγών». Τελευταία φορά εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση Λοράν Φαμπιούς, το Δεκέμβρη του 1984, στην απομακρυσμένη γαλλική αποικία της Νέας Καληδονίας, όταν αυτή εξεγέρθηκε ζητώντας την αυτονομία της.
Αξιοσημείωτο είναι ότι κανείς δεν τόλμησε να εφαρμόσει τον συγκεκριμένο νόμο κατά τη διάρκεια του Γαλλικού Μάη του ’68, παρόλο που τότε υπήρξαν και ανθρώπινα θύματα. Σαν να φαίνεται δηλαδή ότι αυτός ο νόμος είναι κομμένος και ραμμένος για την πάταξη των αλλοδαπών και την αποφυγή πραξικοπημάτων. Τόσο πολύ λοιπόν φοβάται η Γαλλία τους μετανάστες της ή απλώς τους επιφυλάσσει την τύχη που επιφυλάσσει κάθε φορά στους «εχθρούς του έθνους» και της «δημοκρατίας»;
Η επιβολή της… τάξης
Με τον νόμο του 1955 παραχωρείται στον Υπουργό Εσωτερικών και τους περιφερειάρχες το δικαίωμα να δίνουν εντολή στις αστυνομικές αρχές για τη διεξαγωγή ερευνών σε ιδιωτικούς χώρους ημέρα ή νύκτα. Πριν την επιβολή του νόμου, το δικαίωμα αυτό το είχαν οι δικαστικές αρχές, ενώ τώρα, μεταβιβάζεται στην κρατική εξουσία και ουσιαστικά μεταμορφώνει τον Νικολά Σαρκοζί σε έναν μικρό δικτάτορα. Λίγο ειρωνικό αλλά ταυτόχρονα επικίνδυνο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Υπουργός Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, συναίτιος των ταραχών με τις προκλητικές δηλώσεις του περί αλητείας, τώρα παίρνει ο ίδιος «τον νόμο στα χέρια του». Επίσης, με την μετάθεση μέρους της δικαστικής εξουσίας στην εκτελεστική, διαρρηγνύεται το ίδιο το «κοινωνικό συμβόλαιο» που είχε προτείνει ο Ρουσσώ και υιοθέτησε η Γαλλική Δημοκρατία κατά τη γέννησή της.
Πιο συγκεκριμένα, ο νόμος του 1955 προβλέπει τα εξής:
# Δίνει την εξουσία στους νομάρχες να απαγορεύουν την κυκλοφορία ατόμων ή οχημάτων σε συγκεκριμένους χώρους και ώρες. Επίσης, τους δίνει τη δυνατότητα να εγκαθιδρύουν «ζώνες προστασίας» όπου η παραμονή και διαμονή των πολιτών ρυθμίζεται από κανόνες.
# Ο Υπουργός των Εσωτερικών μπορεί να θέτει σε κατ’ οίκον περιορισμό κάθε πρόσωπο, του οποίου η δραστηριότητα κρίνεται επικίνδυνη για την ασφάλεια της δημόσιας τάξης.
# Ο υπουργός των εσωτερικών και οι νομάρχες μπορούν επίσης να διατάζουν το προσωρινό κλείσιμο των αιθουσών θεαμάτων, παροχής αλκοόλ, χώρων συγκεντρώσεων ή συνεδριάσεων, καθώς και να απαγορεύουν συγκεντρώσεις που «απ’ τη φύση τους προκαλούν ή διατηρούν την αταξία».
# Επιτρέπει στον Υπουργό Εσωτερικών και στους νομάρχες να διατάσσουν έρευνες κατοικιών ημέρα και νύχτα (χωρίς άδεια εισαγγελέα).
# Επίσης τους επιτρέπει να παίρνουν κάθε κατάλληλο μέτρο για να διασφαλίζουν τον έλεγχο του Τύπου. Το συγκεκριμένο ενδεχόμενο, προβλέποντας τις συνέπειες που θα είχε, τυπικά, αποκλείστηκε.
# Τέλος, θεωρητικά δύναται να επιτρέψει στο στρατό «να προλαμβάνει εγκλήματα, όπως και συναφή παραπτώματα».
Η αποδοχή του νόμου από την Γαλλική κοινωνία
Οι πρώτες αντιδράσεις ενάντια στην επιβολή του κατασταλτικού νόμου ήταν άμεσες και προέρχονταν κυρίως από τα προοδευτικά κομμάτια της γαλλικής κοινωνίας. Η εφημερίδα Liberation παρομοίασε σε άρθρο της την «βασιλεία του Σιράκ» ως «μια τραγική φάρσα», ο Ζεράρ Ασκιερί, πρόεδρος του μεγαλύτερου σωματείου εκπαιδευτικών, δήλωσε ότι «η κυβέρνηση στέλνει στους νέους ένα μήνυμα πολέμου», και η γαλλική Αριστερά προέβη στην εκδήλωση της ανησυχίας της από την εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής.
Όμως, πολύ γρήγορα, οι φωνές αυτές αποδείχτηκαν πιο αδύναμες από αυτές του Ζαν Μαρί Λεπέν και άλλων συντηρητικών, που τρομοκρατούσαν την κοινή γνώμη μιλώντας για εμφύλιο, ζητούσαν μαζικές απελάσεις των ξένων και οριστικό κλείσιμο των συνόρων.
Στις 14 Νοεμβρίου 2005 ο Πρόεδρος Σιράκ και το Συμβούλιο των Υπουργών, ενέκριναν την τρίμηνη παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Αμέσως μετά, ο «πρωτεργάτης» Υπουργός Εσωτερικών, Νικολά Σαρκοζί, ανακοίνωνε τη δρομολόγηση των διαδικασιών για την απέλαση δέκα ξένων.
Μετά από δημοσκόπηση, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιοποιήθηκαν στις 16 Νοεμβρίου 2005, φαίνεται ότι η γαλλική κοινή γνώμη τείνει να συμφωνεί με τα κατασταλτικά μέτρα της κυβέρνησης. Σύμφωνα με αυτά, το 68% των Γάλλων εγκρίνουν τα μέτρα και το 63% συμφωνεί με τις απελάσεις ξένων που καταδικάζονται για συμμετοχή στα επεισόδια. Επίσης, από την ίδια έρευνα, προκύπτει ότι το 64% θεωρεί τον Νικολά Σαρκοζί ως το πλέον ικανό πρόσωπο να προσφέρει λύσεις στις υποβαθμισμένες περιοχές!
Μπορεί οι πρόσφατες ταραχές να κούρασαν τον μέσο Γάλλο, όμως φαίνεται ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία αποτελούν σχεδόν δομικό στοιχείο της ψυχοσύνθεσης της γαλλικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που ακροβατεί ανάμεσα στην κουλτούρα που δημιούργησε το αποικιοκρατικό της παρελθόν απ’ τη μια και το φιλελεύθερο επαναστατικό παρελθόν της από την άλλη.
Τελικά η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» άρθηκε στις 4 Ιανουαρίου, έξι βδομάδες πριν τον αρχικό κυβερνητικό σχεδιασμό.
http://exandas.ert.gr/archive/paris/images/link01_8_newspaper.gif
Απλά Α Ψ Ο Γ Ο !