Η Μελίνα υπήρξε για μένα σύμβολο, ίνδαλμα με το οποίο μεγάλωσα. Όταν πέθανε είχα πραγματικό πένθος. Θυμάμαι ότι όταν η σωρρός της ήρθε από την Αμερική, περιμέναμε την πομπή με την Άντζυ (μεγάλη Μερκουρική)στο στήλο του Ολυμπίου Διός και κλαίγαμε(η Άντζυ με μαύρο δάκρυ, εγώ πιο συγκρατημένα) μετά τιμής ένεκεν πήγαμε στην Διονυσίου Αεροποαγίτου και καθήσαμε χωρίς να μιλάμε πολυ ώρα. Από το παράθυρό μου φαινόταν το εθνικό πανί να κυματίζει μεσήστιο και ήταν η μόνη φορά που αυτό το πανί με συγκίνησε γιατί η Μελίνα το αγαπούσε. Το βράδυ πήγαμε στο σπίτι της στο Λυκαβητό, στην οδό Αθηναίων Εφήβων (σαρκαστικά σκέφτηκα ότι η Μελίνα βάφτησε έτσι τον δρόμο λόγω τηε βαθειάς εκτίμησης που είχε προς το ωραίο, ειδικώς το ωραίον του άλλου φύλου και ακόμα πιο ειδικώς στο νεαρό κομμάτι του άλλου φύλου, όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο μπαμπάς μου – αντι Μερκουρικός μέχρι το κόκκαλο και πιο βαθειά ακόμα – «η Μελίνα δεν άφηνε τίποτα όρθιο, υπήρξε μια γυναίκα πολύ χαλαρών αρχών» μάλιστα ανατριχιάζοντας θυμόταν ότι σε μια συνέντευξη της την ρώτησαν αν έχει απατήσει ποτέ τον Ντασέν και η Μελίνα ευθαρσώς απάντησε: «ΝΑΙ» και ο Ντασέν ήταν δίπλα της και χαμογέλασε στωϊκά, ο μπαμπάς μου άφρισε και όταν εγώ σχολιάσα «όταν είσαι με μια γυναίκα σαν την Μελίνα πρέπει να τα ξέρεις αυτά» ο μπαπάς μου αποχώρησε από το δωμάτιο ρίχνοντάς μου μια υποτιμιτική ματιά. Με την Άντζυ έχουμε όλες τις εφημερίδες της επόμενης από τον θάνατό της, είδαμε ότι αφιέρωμα έβαλε η τηλεόραση και βέβαια πήγαμε να «προσκυνήσουμε» (δεν την μπορώ αυή τη λέξη αλλά δεν βρίσκω άλλη) στο παρεκκλήση της Μητρόπολης. Και βέβαια σε όλη την πομπή της κηδείας, έχω πάρα πολλές φωτογραφίες … Ήταν φοβερό το ότι δεν θα υπήρχε πια η Μελίνα για μένα. Με τα χρόνια συνεχίζω να την αγαπώ, αλλά δεν είναι πια στο απυρόβλητο για μένα (για την Άντζυ είναι), αναθεώρησα λίγα πραγματάκια, ας πούμε ναι μπορώ τώρα αποστασιοποιημένα να την «κρίνω σαν πολιτικό» και δη σαν «Υπουργό Πολιτισμού», νομίζω θα μπορούσε να κάνει περισσότερα, ακριβώς γιατί ήταν η Μελίνα, αλλλά τα ψιλοσκάτωσε, δεν ήταν δίκαιη με πολλά και με πολλούς και επίσης επί προσωπικού δεν είναι στο απυρόβλητο πια για μένα ο χαρακτήρας της …, όμως από την άλλη για όλα αυτά την αγαπώ ακόμη και κάθε φορά, δηλαδή κάθε μέρα που περνάω μπροστά από την προτομή της στην αρχή της Αεροπαγίτου και η Νιόβη με ρωτάει πια είναι αυτή της λέω όλη την ιστορία από την δική μου πλευρά. Όμως το παιδάκι νομίζω έχει μπερδευτεί λιγάκι γιατί περνάει και με τον μπαμπά μου μπροστά από την προτομή της και της λέει …. ααααααάαααλληηηηη ιστορία … την δική του εκδοχή … !!! Ας καταλήξει όπου νομίζει, είναι πάντα καλό να μην ακούς τα πράγματα μονόπλευρα !!!
@tsaou, η φωτό της Μελίνας είναι φοβερή, η άλλη η δεύτερη μπορείς να μου εξηγήσεις τί θέλει να πει? Σε παρακαλώ να απαντήσεις γιατί δεν καταλαβαίνω το νόημα …
Ευχαριστούμε που την θυμήθηκες !!!
Η Μελίνα υπήρξε για μένα σύμβολο, ίνδαλμα με το οποίο μεγάλωσα. Όταν πέθανε είχα πραγματικό πένθος. Θυμάμαι ότι όταν η σωρρός της ήρθε από την Αμερική, περιμέναμε την πομπή με την Άντζυ (μεγάλη Μερκουρική)στο στήλο του Ολυμπίου Διός και κλαίγαμε(η Άντζυ με μαύρο δάκρυ, εγώ πιο συγκρατημένα) μετά τιμής ένεκεν πήγαμε στην Διονυσίου Αεροποαγίτου και καθήσαμε χωρίς να μιλάμε πολυ ώρα. Από το παράθυρό μου φαινόταν το εθνικό πανί να κυματίζει μεσήστιο και ήταν η μόνη φορά που αυτό το πανί με συγκίνησε γιατί η Μελίνα το αγαπούσε. Το βράδυ πήγαμε στο σπίτι της στο Λυκαβητό, στην οδό Αθηναίων Εφήβων (σαρκαστικά σκέφτηκα ότι η Μελίνα βάφτησε έτσι τον δρόμο λόγω τηε βαθειάς εκτίμησης που είχε προς το ωραίο, ειδικώς το ωραίον του άλλου φύλου και ακόμα πιο ειδικώς στο νεαρό κομμάτι του άλλου φύλου, όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο μπαμπάς μου – αντι Μερκουρικός μέχρι το κόκκαλο και πιο βαθειά ακόμα – «η Μελίνα δεν άφηνε τίποτα όρθιο, υπήρξε μια γυναίκα πολύ χαλαρών αρχών» μάλιστα ανατριχιάζοντας θυμόταν ότι σε μια συνέντευξη της την ρώτησαν αν έχει απατήσει ποτέ τον Ντασέν και η Μελίνα ευθαρσώς απάντησε: «ΝΑΙ» και ο Ντασέν ήταν δίπλα της και χαμογέλασε στωϊκά, ο μπαμπάς μου άφρισε και όταν εγώ σχολιάσα «όταν είσαι με μια γυναίκα σαν την Μελίνα πρέπει να τα ξέρεις αυτά» ο μπαπάς μου αποχώρησε από το δωμάτιο ρίχνοντάς μου μια υποτιμιτική ματιά. Με την Άντζυ έχουμε όλες τις εφημερίδες της επόμενης από τον θάνατό της, είδαμε ότι αφιέρωμα έβαλε η τηλεόραση και βέβαια πήγαμε να «προσκυνήσουμε» (δεν την μπορώ αυή τη λέξη αλλά δεν βρίσκω άλλη) στο παρεκκλήση της Μητρόπολης. Και βέβαια σε όλη την πομπή της κηδείας, έχω πάρα πολλές φωτογραφίες … Ήταν φοβερό το ότι δεν θα υπήρχε πια η Μελίνα για μένα. Με τα χρόνια συνεχίζω να την αγαπώ, αλλά δεν είναι πια στο απυρόβλητο για μένα (για την Άντζυ είναι), αναθεώρησα λίγα πραγματάκια, ας πούμε ναι μπορώ τώρα αποστασιοποιημένα να την «κρίνω σαν πολιτικό» και δη σαν «Υπουργό Πολιτισμού», νομίζω θα μπορούσε να κάνει περισσότερα, ακριβώς γιατί ήταν η Μελίνα, αλλλά τα ψιλοσκάτωσε, δεν ήταν δίκαιη με πολλά και με πολλούς και επίσης επί προσωπικού δεν είναι στο απυρόβλητο πια για μένα ο χαρακτήρας της …, όμως από την άλλη για όλα αυτά την αγαπώ ακόμη και κάθε φορά, δηλαδή κάθε μέρα που περνάω μπροστά από την προτομή της στην αρχή της Αεροπαγίτου και η Νιόβη με ρωτάει πια είναι αυτή της λέω όλη την ιστορία από την δική μου πλευρά. Όμως το παιδάκι νομίζω έχει μπερδευτεί λιγάκι γιατί περνάει και με τον μπαμπά μου μπροστά από την προτομή της και της λέει …. ααααααάαααλληηηηη ιστορία … την δική του εκδοχή … !!! Ας καταλήξει όπου νομίζει, είναι πάντα καλό να μην ακούς τα πράγματα μονόπλευρα !!!
@tsaou, η φωτό της Μελίνας είναι φοβερή, η άλλη η δεύτερη μπορείς να μου εξηγήσεις τί θέλει να πει? Σε παρακαλώ να απαντήσεις γιατί δεν καταλαβαίνω το νόημα …
Ευχαριστούμε που την θυμήθηκες !!!