Ερώτηση: «Είμαι ερωτευμένη από το καλοκαίρι με έναν δύτη, πήγα μαζί του σε ό,τι ερημική παραλία υπήρχε στο μέρος που ήμασταν, όπου και τον γνώρισα, και τον περίμενα ώρες ατελείωτες να τελειώσει τις καταδύσεις του, ενώ εγώ ψηνόμουν καταλιακού και ονειρευόμουν από το πότε θα φιληθούμε για πρώτη φορά, μέχρι το πόσα παιδιά θα κάνουμε μαζί …
…Εκείνος ήταν πολύ λιγομίλητος και επειδή και εγώ, όταν αυτός ήταν εκτός νερού, ήμουν ζαβλακωμένη από τον ήλιο, ανταλλάξαμε σε διάστημα δύο μηνών, ελάχιστες κουβέντες και ΚΑΝΕΝΑ – Κα-Νε-Να φιλί … Ενώ έχω να τον δω από το καλοκαίρι τον σκέφτομαι ακόμα πολύ έντονα, … ώσπου τυχαία, τον συνάντησα χθες στον οδοντίατρό μου … Είναι ο οδοντοτεχνίτης με τον οποίο συνεργάζεται ο οδοντίατρός μου … Εκεί, όταν τον είδα με τις μασέλες παραμάσκαλο, … τέλειωσαν ΟΛΑ, το όνειρο χάθηκε … Μεγάλη απογοήτευση νιώθω, τί να κάνω;» Μανίνα, 30 ετών
Απάντηση: «Αχ, η καψούρα αυτή, γιατί περί καψούρας πρόκειται, μπαίνει στην κατηγορία «ανεξάρτητη παραγωγή» δηλ. βλέπεις τον τύπο να κάνει καταδύσεις καλοκαιριάτικα και αντί να σκεφτείς ότι είναι το χόμπι του, σκέφτεσαι ότι, ή μάλλον τον έχεις φανταστεί να παλεύει με καρχαρίες στην Ερυθρά Θάλασσα, να βουτάει στον Ατλαντικό, να πλοηγεί το Κον Τίκι και να σώζει την Άριελ (εσένα; αγαπητή Μανίνα) …
Επίσης έχεις τόσο αφεθεί σε αυτή τη «βλακεία», που γίνεσαι ΟΥΦΟ τελείως, άκου ΔΕΝ ανταλλάξατε πολλά … Εμ, στην καψούρα τα πράγματα είναι αλλιώς, στην καψούρα, την εξουσία έχει η φαντασία ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ. Λοιπόν τί να κάνεις για την απογοήτευση που νιώθεις; Προχώρα παρακάτω και «χτίσε» σε πραγματικά δεδομένα … τότε να δεις τί απογοήτευση παίζει να νιώσεις ….. καααααλάααααααα, αλλά τί να κάνουμε χρυσό μου: Δις ιζ λάϊφ … εντ ιτ ιζ τζαστ ουάν εντ όνλι φορ ίτς οφ ας, … γκοου άουτ ΠΛΕΪ ….. μην φοβού …. Μαρ(ν)ιάμ!!!»
πι.ες.: κλόπυράϊτ (δεν λέω από πού για να έχει σασπένς): Η σωστή καψούρα χτίζεται σιγά-σιγά. Ξεκινάει από ένα απλό «κάτι μου κάνει το άτομο» και φτάνει στο σημείο να μην μπορείς να κοιμηθείς αν δεν σκεφτείς σκηνικό μαζί του. Κι η λάθος καψούρα, εδώ που τα λέμε, με τον ίδιο τρόπο κατασκευάζεται. Η μικρή διάθεση να μιλήσεις με τον άλλον γίνεται τεράστια επιθυμία να τον αγγίξεις και ακατανίκητη επιθυμία να προχωρήσεις στο παρασύνθημα – από φιλί ως κρεβάτι. Τα θέλεις όλα.
Μπορώ να μετρήσω τα καλοκαίρια μου (και τους χειμώνες, και τις ανοίξεις μου) – σημ. αυτό το λέει η γράφουσα ορίτζιναλλυ όχι εγώ, η ladida, - από τη μια καψούρα στην άλλη. Με θυμάμαι να σιγοβράζω ή να αργολιώνω για κάποιον, συνήθως άχρηστο, συνήθως βαθιά νυχτωμένο άντρα, περιμένοντας τη σωστή στιγμή. Ή τη λάθος στιγμή. Μερικές φορές φέρνω τη στιγμή στα μέτρα μου με χυλοπιτιακά αποτελέσματα. Μερικές φορές… όλα γίνονται σαν σενάριο αισθηματικής ταινίας και είναι υπέροχα, τόσο που δεν το πιστεύω ούτε εγώ. Αλλά αυτό είναι το όλο θέμα με την καψούρα: Δεν υπάρχει αναμενόμενο αποτέλεσμα, είναι η φαντασία στην ερωτική εξουσία, και το κερασάκι στην τούρτα της ζωής… και, ναι. Δεν υπάρχει τούρτα χωρίς κερασάκι, τελικά.