Σε μια πόλη αρχαίων περασμάτων υπέροχων προγόνων, Ολυμπίας και Ηλιδος χώρου, ο πολιτισμός αναζητείται. (Η σωστή λέξη θα ήταν καταζητείται). Η άρχουσα τάξη αντί της αρχής ποιούσας, τέλους επεξεργάζεται. Λάθος άνθρωποι σε λάθος θέσεις. Προτιμά να «κλείνει» τους πολίτες της παρά να τους βλέπει να της… απαιτούν.
Ο πολιτισμός αγνοείται.Το θέατρο – μια από της μορφές του και ίσως η πιο σημαντική – απουσιάζει. Όσοι αιώνες κι αν έχουν περάσει. Όσο κι αν παραδεχτούμε τις αλλοιώσεις που υπέστη η φυλή μας μέσα στο πέρασμα του χρόνου, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως ζούμε κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό, πως μας φωτίζει ο ίδιος ήλιος, πως μας θρέφει το ίδιο χρώμα.
Ίδιες είναι οι γεωλογικές και καιρικές συνθήκες που επηρεάζουν και διαμορφώνουν την καθημερινοί ζωή και σκέψη. Οι μορφές που πλάθει η σκέψη μας σήμερα και τα συναισθήματα μας αναγκαστικά αντλούν σχήμα και χρώμα από την ίδια φύση που αγκάλιαζε και τους αρχαίους προγόνους μας.
Eτσι όπως ζούσε και τα ξεχώριζε ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Αριστοφάνης, καθώς οι μέρες κυλούσαν, άλλοτε πλούσιεςσε γεγονότα και άλλοτε λιτές, άλλοτε στενάχωρες και άλλοτε ειρηνεμένες, ενώ ο νους και η ψυχή τους έπλαθαν το έργο τους.
Κι εμείς φίλοι μου τι πλάθουμε; Σίγουρα ΟΧΙ τέχνη, ΟΧΙ θέατρο, ΟΧΙ πολιτισμό.
