K.BHTA & Handy Park killed keyboards

Ο Κ.Βητα ήρθε οπλισμένος. Βλέποντας τα τύμπανα και τις κιθάρες στημένες λίγα μέτρα πίσω από τα σετ των πλήκτρων σκέφτηκα ότι η ανοίχτή σκηνή του Μύλου θα έμοιαζε πολύ άδεια και απλά γεμίζουν το κενό.

Elica

Πρώτοι μπήκαν οι elica. Ωραίος ήχος και μια industrial παρουσία με ένα touch screen που μπροστά άλλαζε περίεργα σχήματα ρομποτικής τεχνοτροπίας του ’80, ενώ πίσω ο χειριστής έβγαζε ήχους μεταλλικούς και εφέ που ζωγράφιζαν έναν άγριο μελαγχολικό, μερίκες φορές απείθαρχο ρυθμό.

Μερικά λεπτά διάλειμμα. Ο Κ.Β. βγαίνει και από το πρώτο κομμάτι το πάθος του είναι έκδηλο. Ο ίδιος χαρακτηριστικός τρόπος να ερμηνεύει τα κομμάτια του. Η εμμονή του με το μικρόφωνο να το μπλέκει και ξεμπλέκει σαν μέρος μιας χορευτικής τελετουργίας . Η μονότονη κίνηση του σώματος του σαν εκκρεμές που γίνεται ένα με τα πλήκτρα. Ο Κ.Β. πάντα κινείται στην σκηνή σαν προσωποποίηση της κατάθλιψης. Εξάρσεις χαράς και λύπης, νωχελικός και υπερκινητικός ξαφνικά σου μεταφέρει το ύφος της κάθε του λέξης ή κατάστασης που βιώνει στο κάθε του κομμάτι. Εξαφανίζεται στις γωνίες της σκηνής και ακούει την μουσική μαζί σου παίρνοντας μια εμβρυϊκή στάση λες και δεν τον νοιάζει αν βρίσκεσαι εκεί.

Μέσα από πειραματικούς ήχους μιλάει για τον ανεκπλήρωτο έρωτα με την φαρέτρα του έτοιμη να σου τον παρουσιάσει με χιλιάδες ούρμπαν παραδείγματα . Το γκρίζο της πόλης και οι ανύπαρκτες ανθρώπινες σχέσεις κυριαρχούν μέσα στην μ οναξιά του απρόσωπου όχλου που περιβάλει την αστική ζωή των στίχων του.

«Ας έρθουν και τα παιδία τώρα λέει» και στην σκηνή μπαίνουν οι HANDY PARK . Τρεις πιτσιρικάδες που πριν την έναρη έπιναν μπύρα σε ένα τραπέζι ανεβαίνουν στην σκηνή μαζί με ένα μέλος των Elica. Τα τύμπανα και οι κιθάρες δεν είναι διακοσμητικά πια! Αρχίζει μια ατμοσφαιρική ποστ-ροκ εισαγωγή με στοιχεία μπερδεμένα. Ενας ήχος που μου θύμισε κάτι σαν Nine Inch Nail ή κάτι τέτοιο. Δεν περίμενα με τιποτα ότι πρόκειται για δικά του επανεκτελεσμένα κομμάτια. Το ντύσιμο τους είναι τόσο καλά επιμελημένο που δεν ξέρεις αν τελικά θα έπρεπε να είχαν ακουστεί έτσι από την πρώτη τους εκτέλεση. Τα παλικάρια κεντάνε στη σκηνή. Η κιθάρα έχει έναν δεξιοτέχνη που θα ζήλευε κάθε μεγάλο γκρουπ. Ρυθμοί ψυχεδελικών ακουσμάτων ροκ και ντάρκ ήχων του ’80 και «σπασίματα» με σολαρίσματα της παλιάς ροκ σκηνής παντρεμένα με σύγχρονους πειραματικούς ήχους που πολλές φορές στο αυτί μοιάζουν με ένα απολαυστικό τζάμινγκ. Τέτοιες εκπλήξεις σε υποχρεώνουν να ξεχωρίζεις μια εξελισσόμενη μουσική ιδιοφυία από το καθημερινό.

Ο επίλογος, το άδειασμα και σκηνής και ο ηλεκτρονικός ήχος να παίρνει και πάλι την σκυτάλη έτσι για να μην περάσει την εικόνα πως θα νοσταλγήσουμε τα πλήκτρα του… Δυο τελευταία κομμάτια μόνος του με την κιθάρα δείχνοντας το ευχαριστώ του για την γεμάτη ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί και ένα «χρόνια μου πολλά» για τα γενέθλια του που σε κάθε κομμάτι του υπενθύμιζαν…