Δεν γράφω για να με φυλακίσουν άλλα βιβλία,
ούτε για τους μανιακούς μαθητευόμενους του κρίνου
αλλά για κάτοικους απλούς που δε ζητάνε
παρά νερό, φεγγάρι, στοιχεία της αναλλοίωτης τάξης,
σκολεία, ψωμάκι και κρασί, κιθάρες κι εργαλεία.
Γράφω για το λαό κι ας μην μπορεί
με τα καμπίσια μάτια του την ποίησή μου να διαβάσει.
Θα ‘ρθει στιγμή που μια αράδα,
ο αγέρας που το βίο μου ταρακούνησε,
θα φτάσει ως τ’ αυτιά του.
Τότε ο γεωργός τα μάτια θα σηκώσει,
ο ορύχος την πέτρα θα τσακίσει με χαμόγελο
ο σιδεράς το κούτελό του θα σφουγγίξει,
θα δει ο ψαράς καλλίτερα τη λάμψη
του ψαριού
που ασπαίροντας τα χέρια θα του καίει,
και καθαρός πλυμένος ο μηχανικός,
γεμάτος μύρο σαπουνιού, τους στίχους μου θα βλέπει
κι όλοι αυτοί ίσως να πουν: «Ήταν στ’ αλήθεια
σύντροφος».
Αυτό είναι αρκετό, αυτό το στέμμα θέλω.
(Pablo Neruda – Canto General)