Όταν ήμουν μικρή είχα ένα εγχώριο ίνδαλμα : τον Αντώνη Καφετζόπουλο. Η ταινία του «Η Ρεβάνς» ήταν για μένα ευαγγέλιο. Το σήριαλ «Αστροφεγγιά», στο οποίο πρωταγωνιστούσε ήταν χάρμα ιδέσθαι, υποκριτικά και εκπάγλου καλλονής από άποψη φυζίκ και δεν θα μπορούσα να μην θυμηθώ το αριστουργηματικό «Μινόρε της Αυγής». Τον ακολουθούσα κατά πόδας σε οποιαδήποτε καλλιτεχνική και πολιτική κίνησή του. Ήταν για μένα κάτι σαν «το είπε ο Καφετζόπουλος» αυτό είναι.
Και ήταν αυτό, δεν ήμουν υποκειμενική, η πορεία του ήταν άψογη για μένα. Οταν δε παντρεύτηκε μια δικηγόρο με κουμπάρα την Κατερίνα Γώγου και φορώντας τζιν ως γαμπρός είπα: «αυτός είναι, έναν τέτοιον θέλω, αυτά που πρεσβεύει τα κάνει πράξεις» Η πράξη αυτή, του τζιν στον γάμο του, θρησκευτικός, δεν υπήρχε πολιτικός τότε, ήταν πράξη επαναστατική, δεν το έκανε κανείς τότε αυτό, δεν ήταν μόδα, όπως τώρα, ήταν άποψη που ίσως ελάχιστοι άλλοι, που εγώ ήξερα τουλάχιστον το είχαν κάνει. Η αμφιβολία άρχισε να μπαίνει στο μυαλό μου όταν έπαιζε για τρεις συνεχείς σαιζόν με τον θίασο «Γιάννη Φέρτη (έως εδώ καλά) Μιμής Ντενίση (κάκιστα)» – ήταν παντρεμένοι αυτοί οι δυό τότε.
Παρακολουθώντας ότι ανέβαζαν αυτές τις τρεις σαιζόν και ανεχόμενη την κάκιστη, που μου προκαλούσε εκτός από αηδία και γέλιο έως δακρύων στο παίξιμό της διαπίστωνα για ακόμα και τότε ότι ο Καφετζόπουλος ήταν ταλεντάρα, ήταν ηθοποιός, με όλα κεφαλαία, αλλά δεν μπορούσα να κατανοήσω την επιλογή του. Τα χρήματα ερχόντουσαν στο μυαλό μου, αλλά έδιωχνα την σκέψη … γρήγορα και σκεφτόμουν ότι κάποιος άλλος καλλιτεχνικής φύσεως λόγος θα υπήρχε … Μετά ήρθαν οι διαφημίσεις του «Γερμανού», πώς να διώξω την σκέψη των χρημάτων και μάλιστα γρήγορα? Αδύνατον … Μετά ήρθε ένα ελεεινό σήριαλ «Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή» που δεν είδα ούτε τρία, ούτε ένα λεπτό, γιατί ακόμα και ο τίτλος μου έφερνε εμετό … Μετά «Ο Ακάλυπτος», άλλη ναυτία … ούτε σε πλοίο να ήμουν … Και μετά ήρθε η πλήρης απομυθοποίηση: η εμπλοκή του στα πολιτικά και μάλιστα στους Οικολόγους Πράσινους. Πραγματικά ΔΕΝ με απασχολεί το κόμα, όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα θα ήταν για μένα το ίδιο …
Εν πάση περιπτώσει στην ταινία «Ακαδημία Πλάτωνος» πήρε δύο ή τρία βραβεία στο φεστιβάλ του Λοκάρνο και καλό ηθοποιό τον θεωρώ ακόμα … Αφορμή για να γράψω για αυτόν σήμερα ήταν ότι τον πήρε το μάτι μου να μιλάει για πολιτικά σε μια εκπομπή του Χατζηνικολάου και μέσω αυτού θυμήθηκα τα τελευταία βραβεία του. Για τα βραβεία μπράβο, τα υπόλοιπα ειλικρινά με θλίβουν, ανατρέπουν βάναυσα ΤΟ εφηβικό μου ίνδαλμα … Αυτά κύριε Καφετζόπουλέ μου … (το «μου» έχει μείνει από τα παλιά …)
Ρίξτε μια ματιά σε αυτό το άρθρο για την ταινία:
και εδώ υπάρχει ένα μικρό βιογραφικό σημείωμα:
Γκετ οβερ ιτ.
Όσο πιο σύντομα καταστρέψεις τα ινδαλματά σου, τόσο καλύτερα για εσένα.
Το’χον πειν άλλωστε πριν απο’μενα τα Πιστόλια και Τριαντάφυλλα: Destroy your idols.
Τέλος, βάλε στον καταλογό σου προς καταστροφή τους Θεοδωράκη (Βρώμικο ’89 κτλ), Ψαρριανός (φρέσκος) και λοιπά ινδάλματα απο τον Ελληνικό χώρο. Και όταν τελειώσει η εκκαθάριση (ή μήπως κάθαρση ? χμ… κάτι μου θυμίζει αυτό… τεσπα) να ζητήσουμε βιογραφικά απο Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλλους κονκισταδόρους για τις 300 θέσεις.
Ε ? Συμφωνείς ?
άι γκοτ όβερ ιτ εδώ και πολλά χρόνια … είμαι μεγάλο κορίτσι πια για να έχω ινδάλματα. Το διευκρίνισα άλλωστε «εφηβικό», τότε επιβαλλόταν να έχει κανείς τουλάχιστον ένα ίνδαλμα και εγώ είχα αυτόν. Μια αδυναμία στον Χατζιδάκη έχω και αυτόν ΔΕΝ θα τον διαγράψω ποτέ !!! Θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά, ευτυχώς για σένα, είμαι σε πολύ κακή μέρα.
Θένκ γκόντ ορ χού έβερ γιου μπιλίβι του
ΠιΕς: Περαστικά σου. Όλοι έχουν δικαίωμα σε μια Blue Monday, Tuesday etc αλλά απο διαδικτυακές συμβουλές, ευχολόγια, «απειλές»… εχωρτάσαμεν. Κάπως σαν τους Έλληνες πολιτικάντηδες ένα πράγμα. Προσεξέ το λιγάκι.
…κακώς πάντως ξενέρωσες, ή μάλλον, συνέχισες να είσαι ξενερωμένη με τους «Παντρεμένους» και τον «Ακάλυπτο»…
Μία περίπου τα ίδια κι εγώ όσον αφορά τον Καφετζό, τον θεωρούσα στέρι, λίγο λόγω Αστροφεγγιάς, λίγο λόγω των «ιδιαίτερων» ταινιών του των ’80ies που ξεχώριζαν από το συρφετό του Ψάλτη και των Δαλιανηδοκαραγιαννέων που την…είχαν δει πλέον αλλιώς (στο μοτίβο της «τότε ομιλούμενης γλώσσας»)…γενικά την είχα φάει κι εγώ τη φόλα με τον Καφετζό, και τον έβλεπα πάντα ως «Γιαννούζη», καλό παιδί δηλαδή και κυνηγημένο απ’ τη μοίρα κλπ.
Πρώτο ξενέρωμα ήταν όταν μια μέρα καλοκαίρι ’98 τον πέτυχα σε κεντρικό δρόμο στη Γλυφάδα μαζί με ένα πιτσιρίκι να βγαίνουν από μια σπορ αμαξάρα από αυτές που οι πόρτες ανοίγουν προς τα πάνω. Είχαν μάλιστα ασσορτί μαλλιά «καρφάκια» και κουστουμιές. Όσο κι αν κοίταξα πέρα-δώθε, κάμερες δεν είδα, οπότε μου έμεινε ότι μάλλον δεν επρόκειτο για γύρισμα. Μου ‘κανε λίγο μπλιαχ η σκηνή. Τους «Πεντρεμένους» δεν τους είχα πάρει ακριβώς χαμπάρι (παιζόντουσαν ήδη, αλλά εγώ ήμουν στον δικό μου κόσμο εκείνα τα χρόνια). Τους συνειδητοποίησα αργότερα από επαναλήψεις, και στην αρχή κι εγώ αηδίασα από το «κόνσεπτ», όπου έβλεπα να εξυμνούνται τα ξενοπηδήματα, η βιτρίνα, η λαμογιά, η βλακεία, να φιγουράρουν «impossible χαρακτήρες» κλπκλπ. Την πήρα δηλαδή με τελείως στραβό μάτι, και είναι αλήθεια ότι ακόμη και τώρα την έχω συνδυασμένη με την εποχή της κάτω βόλτας, της γκλαμουριάς κτλ που έβλεπα να παίρνει η κοινωνία, και δη η τηλεοπτική. …Όμως σταδιακά, και με διάφορες αφορμές που μου δινόντουσαν (πχ ο ΑΛέξανδρος Κολιόπουλος, φάτσα που την πάω, και είχε ρόλο-κλειδί στην εν λόγω), σκάλωνε και ψιλοέβλεπα από τις επαναλήψεις κατά καιρούς (χιλιοπαιγμένη άλλωστε), και αργότερα από το Ίντερνετ… Ε λοιπόν, έφτασα πλέον με τα χρόνια να θεωρώ το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες, το τάιμινγκ και τις άπειρες ατάκες, θεϊκές. Και ειδικά να κάθομαι και να κολλάω με τον Καφετζόπουλο και να θεωρώ φοβερή την παρουσία του στη σειρά. Έδωσε μια υπόσταση στον λιγδερό Ακάλυπτο, που δύσκολα νομίζω θα είχε κάνει άλλος.
…Αν λοιπόν το είδος του χιούμορ που κουβαλάει η σειρά σε καλύπτει, κι αν μπορέσεις να ξεπεράσεις τα όποια «ηθικά» κολήματα, ίσως κάποια στιγμή να την εκτιμήσεις αλλιώς, αν της δώσεις άλλη μία ευκαιρία. Περάσανε τα χρόνια άλλωστε, θεωρείται και ξεπερασμένη πια. Αν μπορέσεις να δεις μόνο το χιούμορ που βγαίνει μέσα από τον «έφηβο που δεν μεγάλωσε ποτέ», «χωρίς να την πάρεις στα σοβαρά» την σειρά, αλλά να της αποδώσεις καρτουνίστικο και όχι ηθικοπλαστικό χαρακτήρα, θα σε διασκεδάσει (για να ΜΗΝ πω το «ψυχαγωγήσει»).
…κατά τ’ άλλα, κι εγώ έφαγα τις φλασιές μου όταν τον έβλεπα πρόπερσι να περιδιαβαίνει κανάλια, και δη ως «οικολόγος», κι άλλες φορές συμφωνούσα μαζί του, άλλες έλεγα «τι μπαρμπούτσαλα κοπανάει», τον Καφετζό… Μεγάλωσε κι αυτός, μεγαλώσαμε κι εμείς, άλλαξε ο κόσμος, άλλαξε κι αυτός….Φυσιολογικά πράγματα πάνω-κάτω δηλαδή…Ε κάπου πρέπει ν’ αλλάζουμε κι εμείς ίσως, ως προς τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα. Και δεν εννοώ να ξεφτιλιζόμαστε όπως θεωρούμε ότι οι άλλοι κάνουν, αλλά να συνειδητοποιούμε ότι μάλλον κάποια πράγματα δεν ήταν έτσι όπως νομίζαμε…
Δυστυχώς, δεν μπορώ να βρω τπτ στην σειρά που να με ενδιαφέρει. Ευχαριστώ.