Τι είναι τελικά αυτά τα STAGE;

Morgan-LIbrary-Modern-Stage-Alexandra-Exter

Θεωρητικά είναι απόκτηση εργασιακής εμπειρίας ( όχι δουλειά, αλλά εμπειρία ) για αυτόν ακριβώς τον λόγο δημιουργήθηκαν, για να είναι ένα βήμα πριν από την μόνιμη δουλεία του ενδιαφερομένου στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα.
Σε μια εποχή οπού υπάρχουν πτυχιούχοι άνεργοι, οι οποίοι δεν μπορούν να βρουν εύκολα δουλειά, γιατί παντού ζητούν προϋπηρεσία, έτσι όταν κάποιος έχει τα προσόντα και το πτυχίο δεν έχει όμως την προϋπηρεσία.
Εκεί ακριβώς το STAGE δίνει τη λύση στα νέα παιδιά, στους εργαζόμενους του αύριο να πάρουν την απαραίτητη προϋπηρεσία, για την πρόσληψη τους στον ενδιαφερόμενο τους τομέα.
Τι γίνεται όμως;
Αυτά τα προγράμματα ενώ είναι πολύ συγκεκριμένα … από 9 ή 18 μήνες ( συχνά ανανεώνονταν, όχι όμως όλα! άρα δεν ήταν όλοι οι τυχεροί)
Όταν ξεκινήσει η συνεργασία, για τι συμφωνητικό συνεργασίας υπογράφεις, η πρώτη πληρωμή αργεί να έρθει και συνήθως καθυστερούν και οι επόμενες, δεν υπάρχει συγκεκριμένη ημερομηνία πληρωμής.
Οι άδειες είναι λίγες και άμισθες, δεν δικαιολογείται η απουσία ασθένειας.
Το ωράριο είναι κανονικό 8 ωρο και φυσικά χωρίς ένσημα.
Οι άνθρωποι δουλεύουν κανονικά, και πολλές φόρες σε αντικείμενα που δεν τους αντιπροσωπεύουν ή δεν τους ενδιαφέρουν.
Τα προγράμματα αυτά καλύπτουν θέσεις οπού θα πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι με τα απαραίτητα προσόντα και είναι αυτοί που επί χρόνια προσπαθούν με τον ΑΣΕΠ.
STAGE και STAGE είχαν καταφέρει οι υπηρεσίες να λειτουργούν μονίμως με αυτά.
Και φυσικά να μην υπήρχε ένα συγκεκριμένο και μόνιμο άτομο σε μια θέση, αλλά συνεχώς άλλαζαν. ΄΄Τα παιδιά ΄΄ από τα STAGE όπως τα αποκαλούν, πηγαίνουν πάντα εκεί που υπάρχει πολλή δουλειά, αν ένα τμήμα εκείνη την χρονική στιγμή δεν χρειάζεται παραπάνω άτομα, τότε μεταφέρονται αλλού.
Λειτουργούσαν δήμοι και υπηρεσίες με άτομα που έπαιρναν έναν αρκετά χαμηλό μισθό και δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο.

θέλετε τώρα να συνεχίσουν τα STAGE να λειτουργούν για να μας κοροϊδεύουν ;

http://amaliazografou.blogspot.com/

5 Responses to Τι είναι τελικά αυτά τα STAGE;

  • koboul

    «Μανάδες, πατεράδες, θείες, θείοι, κοινωνικός περίγυρος (συνεπκουρούμενοι από το πανάθλιο εκπαιδευτικό σύστημα) πιπιλάνε το μυαλό των παιδιών για χρόνια «Αχ παιδάκι μου να διοριστείς νάχεις μια σταθερή δουλειά και αύριο σύνταξη». Προσέξτε το «να διοριστείς»"
    νομίζεις πως δηλ. πως έχουν τρελαθεί όλοι? κατι ξέρουν για να το λένε, το βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους.
    «Οχι «να γινεις καλός επαγγελματίας/επιστήμονας και να βρεις μια καλή δουλεια»"

    Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα stage σαν θεσμό. Βρίσκεται στα βαλτωμένα μυαλά γεμάτα βρύα και λειχήνες αυτών που υποστηρίζουν το δημόσιο κυρίως απο το ’80 και μετά. Α ρε Τσοβολα, τα έδωσες όλα και τώρα τρέχουμε και δε φτάνουμε.
    Το ποίημα του Κατσαρού νομίζω πως ταιριάζει στην περίσταση :
    »
    Αντισταθείτε
    σ’αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
    και λέει : καλά είμαι εδώ.
    Αντισταθείτε σ’αυτόν που γύρισε πάλι
    και λέει : Δόξα σοι ο Θεός. ……
    Και συ λοιπόν
    στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
    απο φωνή
    απο τροφή
    απο άλογο
    απο σπίτι
    στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
    Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν. »

  • dionb

    μ’ αρέσει η επιλογή της εικόνας.. είναι πολύ πετυχημένη … Θα μπορούσε να είναι φωτό σε σύγχρονο μάθημα ΣΕΠ- Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός… ( αλήθεια … το θυμάται κανείς αυτό το τρελό μάθημα στο σχολείο ? και λέω τρελό γιατί ήταν όλα απρόβλεπτα κατά την διάρκειά του.. ακόμα και το αν αυτό θα γίνει … δεν ξέρω πάλι ποιός βαριόταν περισσότερο εμείς ή ο δάσκαλος) …
    ενι γουέι … άλλο ήθελα να πω… αυτό το σύστημα δεν δούλεψε… το άλλο το στάιτζ πάλι όχι…
    χμ.. δύσκολα τα πράγματα…
    εδώ δεν μπορώ να προτείνω γέφυρες.

  • ladida

    Τα stage είναι ακριβώς αυτό που περιέγραψε ο koboul, τουλάχιστον στην Ελλάδα … Δυστυχώς είναι ένας τύπος ρουσφετιού και επειδή γενιές και γενιές έχουν γαλουχηθεί με το «να μπεις στο δημόσιο, παιδί μου, είναι σίγουρη δουλειά, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει ο μισθός σου θα τρέχει και δεν μπορεί να σε κουνήσει κανείς από την καρέκλα σου», πολλά παιδιά ΔΥΣΤΥΧΩΣ, το έχουν ενστερνιστεί αυτό το σκεπτικό και, μεταξύ άλλων, να τα αποτελέσματα. Πέρασαν, έστω με αυτόν τον τρόπο, την πόρτα του Δημοσίου και δεν θέλουν να την αποχωριστούν με τίποτα, γιατί οι γονείς τους άλλα τους έλεγαν, ότι δεν θα τους κουνήσει κανείς από την καρέκλα τους … Και βέβαια, περνόντας το κατώφλι του Δημοσίου, με αυτό το «ρουσφέτι», ήξεραν τις συνθήκες …, αλλά κουτοπόνηρα σκεπτόμενοι έλεγαν: «ας χωθώ … και θα μονιμοποιηθώ».
    Εγώ θα έλεγα απλά ότι νέος και σιγουριά (και τέτοια νοοτροπία) είναι πράγματα ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ ! και αν κανείς έχει την νοοτροπία αυτή από νέος, τότε «βράστα Χαράλαμπε», εξελίσσεται σε συμπλεγαμτικό άνθρωπο και έχει θυμό για πάντα μέσα του και κυρίως προς τους «πελάτες» (πολίτες) της υπηρεσίας του ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΦΙΛΗΣΕΙ ΚΑΤΟΥΡΗΜΕΝΕΣ ΠΟΔΙΕΣ, για να ρημαδοκάτσει σε αυτήν την ερμοκαρέκλα …
    Η κυβέρνηση κόπτεται να καταργηθούν τα stage αν και από ότι άκουσα και ο Παναγόπουλος (πρόεδρος της πουλημένης ΓΕΣΕΕ, νομίζω πρόεδρος, μεγάλος εργατοπατέρας, που θα είναι υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές, στοιχιματίζω) ΠΑΣΟΚ ων, στο γραφείο του χρησιμοποιούσε ανθρώπους από stage … τώρα όμως λέει άλλα ντάλα της Παρασκευής το γάλα … Από όπου και να το πιάσεις το θέμα βρωμάει και η μπόχα ξεκινά από εμάς τους ίδιους …
    Ας διαβάσουν λίγο Καρυωτάκη όλα αυτά τα παιδιά και ίσως, αν καταλάβουν κάτι, κάτι να αλλάξει …

    και από τους Χαϊνηδες:
    «Θέλω να πάρω τη φυλή μου και να φύγω
    Δε θέλω ούτε μερτικό απ’ το κοπάδι
    Μού ‘πες φτερά πως έχω κάποιο κρύο βράδι
    μα εγώ φτερά δεν έχω, άμα δεν τ’ ανοίγω
    Πάρε αγέρι στα ουράνια την πνοή μας
    να κάμει όσα ονειρευτήκαμε ταξίδια
    Εδώ ο άρχοντας μοιράζει μπιχλιμπίδια
    κι εμείς του δίνουμε στιγμές απ’ τη ζωή μας»
    Όσο για τις συνθήκες της εργασίας τους, εγώ ξαναματαλέω ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ και μεταφυσικά αλλά και κυριολεκτικά !
    dionb, πού το θυμήθηκες αυτό το «μάθημα», το ΣΕΠ? ακριβώς όπως το περιγράφεις ήταν …
    Ξέρω όμως αρκετούς συμφοιτητές και συμφοιτήτριες, κοινωνιολόγους, που πλούτισαν, ακριβώς επειδή αυτό το μάθημα, πήγαινε τσακ, στην ανασφάλεια των γονιών … Άνοιξαν γραφεία Επαγγελματικού Προσανατολισμού (αμερικανοσπουδαγμένοι όλοι αυτοί) και πλούτισαν … και πλουτίζουν ακόμα …

  • ladida

    και για να το κάνω όσο πιο «ομαλά κατανοητό» γίνεται, παραθέτω ένα απόσπασμα από την Καθημερινή της Κυριακής:
    «Η συντριπτική πλειονότητα του παραγωγικού δυναμικού της χώρας είναι παροπλισμένη, ηδονικά αδρανοποιημένη στην περίπου αεργία της δημοσιοϋπαλληλίας. Το ιδανικό, το όνειρο, η φιλοδοξία της νεολαίας είναι μια θέση, οποιαδήποτε, στο δημόσιο – «το κράτος να παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι» (Ροΐδης, 1875). Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (που εφευρέθηκε για να αποκλειστεί θεσμικά η αυθαιρεσία των κομματικών απολύσεων) αποδείχθηκε το ειδεχθέστερο κοινωνικό έγκλημα από την ίδρυση του ελλαδικού κράτους: Δημιούργησε ένα κράτος ραστώνης, ατομικού βολέματος, χυδαίας ιδιοτέλειας. Παρέδωσε τη διαχείριση της συλλογικότητας στους παραιτημένους από φιλοδοξίες. Οι δημιουργικοί Ελληνες ή μαραζώνουν ή φεύγουν

  • Natassa

    «Οι δημιουργικοί Ελληνες ή μαραζώνουν ή φεύγουν».

    Φύγαμε… κ τώρα επιστρέφουμε… για να μαραζώσουμε… :-(

Leave a Reply

Post Comment