Σπαταλάμε κάθε στιγμή, τις Ζωές μας από Α-νοησία στους δρόμους, αλλά και στα σπίτια μας, από όπου και μαθαίνουμε βιωματικά τους τραγικούς αυτούς τρόπους, για την ανίερη και απίστευτη πλέον, σπατάλη Ζωής!!
Της ζωής των παιδιών μας και την δική μας, των φίλων μας, την καταστροφή της οικογένειάς μας και όλων των πολύτιμων και ανεκτίμητων αγαθών, που η φύση απλόχερα και πλούσια μας χάρισε.
Αλήθεια, που μαθαίνουν τα παιδιά μας και από ποιους άραγε (!;) να αυτοκαταστρέφονται, να αυτοκτονούν και βέβαια τους άλλους «ανύποπτους» γύρω τους να ταλαιπωρούν, να δυσκολεύουν, να «διαλύουν» και τελικά να σκοτώνουν στην άσφαλτο;
Που μαθαίνουν λοιπόν και από ποιους, να γίνονται παχύσαρκοι, να καπνίζουν, να καίνε τα μυαλά τους με τα κινητά, να μπεκρουλιάζουν*, να συμπεριφέρονται επικίνδυνα για όλους στον δρόμο, να σπαταλούν το πολύτιμο νερό, το αναγκαίο οξυγόνο, να βρωμίζουν τους χώρους στους οποίους ζουν, να ρυπαίνουν σε επίπεδο γρήγορου θανάτου το περιβάλλον;
Που άραγε διδάσκονται και από ποιους, τον σεβασμό για τα πραγματικά δικαιώματα των άλλων, αλλά και των δικών τους;
Από ποιους παραδειγματίζονται για τα θορυβώδη μουσικά ακούσματα, τον αρκουδο-πολιτισμό, την αγένεια, την ιδιοτέλεια, τις αρπαχτές, τους εγωισμούς, τις μαγκιές, τις αλητείες, τις βλαπτικές για όλους επικίνδυνες πράξεις;
Πως ας πούμε πλένοντας τα δόντια ή ξυρίζοντας τις τρίχες μας ή ξεβρομίζοντας τα σώματά μας και τις κασίδες μας, αφήνουμε το ελάχιστο και απόλυτο αναγκαίο σε επίπεδο ζωής νερό, να χάνεται στους υπονόμους και τους βόθρους;
Πως μπορούν οι άνθρωποι, που σε λίγο θα πουν το νερό-νεράκι, να το σπαταλάνε για να πλύνουν τις λαμαρίνες των φονικών τελικά όπλων αυτοκινήτων τους;
Αλήθεια, όταν φτάσει η σταγόνα στο «χτένι» και λυσσάμε από δίψα, ποιος ηλίθιος θα πετάξει τις λίγες ζωτικής αξίας σταγόνες, για να γυαλίσει το αυτοκίνητό του;
Το αυτοκίνητό του, που από βλακεία το έχει μετατρέψει σε καλάσνικοφ και βόμβα χημικών δηλητηρίων, καθώς αυτό σκοτώνει, αφήνει ανάπηρους, αναγκάζει αρρώστους να πεθαίνουν μέσα στα ασθενοφόρα και τις εντατικές, δηλητηριάζοντας τον αέρα που αναπνέουν τα παιδιά μας και τα πνίγει (εμείς-τέτοιοι που είμαστε ε!! καλή ψυχή στην κόλαση βέβαια!) αφαιρεί το οξυγόνο που πρέπει να εισπνέουμε, με τις κακές κιόλας (αρρύθμιστο) καύσεις του, εκτοξεύει καρκινογόνα σωματίδια επάνω μας, ροκανίζει τον πολύτιμο (ελάχιστο) χρόνο μας (μποτιλιαρίσματα μονίμως, ακόμη και στην Αττική Οδό!) ξοδεύει τα δύσκολα βγαλμένα χρήματά μας και τελικά μας οδηγεί σε νευρασθένεια, με θυμούς, επικινδυνότητα, εχθρότητα και μίσος, που έχουν και σαν αποτέλεσμα το κλείσιμο σπιτιών, των θυμάτων.
Τώρα, τελειώνοντας, αν φροντίσουμε και προσπαθήσουμε λίγο ακόμη, καίγοντας και τα υπόλοιπα δάση που μας δίνουν οξυγόνο, δηλητηριάσουμε τον υδροφόρο (όσος έχει απομείνει) ορίζοντα, με χημικά απόβλητα (ασυνείδητων εργοστασίων) ξαμολήσουμε CO2 στην ατμόσφαιρα, με την αλόγιστη χρήση (παλιάς τεχνολογίας) κλιματιστικών, φάμε και τα τελευταία αποθέματα ενέργειας για να μένουμε δροσεροί στις καφετέριες, στις μπουζουκλερί και όχι μόνο, ποιος ξέρει, μπορεί να επιταχύνουμε την ευθανασία που κάνουμε στα παιδιά μας (αν προλάβουμε την γενοκτονία στην άσφαλτο) και έτσι να νεκρώσουμε τον πλανήτη μας γρήγορα, άμεσα, χωρίς χρονοτριβή.
Εύγε, Ανόητοι και Ασυνείδητοι, που το μόνο που κάνουμε, είναι να προσπαθούμε να πετύχουμε οικονομικά στη ζωή μας και όχι να ζήσουμε την Ζωή μας!
Πείτε λοιπόν τώρα, Αντίο στα παιδιά σας ή αλλάξτε χθες συμπεριφορές.
*Καταστρέφοντας και καίγοντας, τους ήδη μειωμένης νοητικής ικανότητας εγκεφάλους τους και δημιουργώντας έτσι, Επιθετικούς Βλάκες ανίκανους να υποστηρίξουν, τις ουσιαστικές ανάγκες τους.
Ιαβέρης.


Μην σε εντυπωσιάζει το γεγονός…
θα έλεγα μόνον ότι περνάμε εξετάσεις σχεδόν για τις περισσότερες ιδιότητές μας … για να γίνουμε οδηγοί.. για την επαγγελματική μας ιδιότητα… για το αν κατέχουμε τα θρησκευτικά, τα μαθηματικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά… για αστεία πράγματα.
Από την άλλη.. δεν περνάμε εξετάσεις για το αν είμαστε ικανοί να μεγαλώσουμε ένα παιδί… θα μου πεις, άντε να βρεις εσύ επιτροπή ελέγχου καταλληλότητας γονέων..
ε τότε ας το αφήσουμε και αυτό στην τύχη.. όπως και τα περισσότερα άλλωστε.