H οικονομική κατάρρευση έκανε γνωστό ένα νέο όρο: την ΑΠΟΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ.
Ορισμένοι επικριτές του καπιταλισμού φαίνονται ευχαριστημένοι γι΄αυτό – όπως ο Walden Bello, ένας Φιλιππινέζος Οικονομολόγος, που μπορεί να ισχυρισθεί την πατρότητα του όρου.
Η αποπαγκοσμιοποίηση είναι η «επανενσωμάτωση» της οικονομίας στην κοινωνία, αντί η κοινωνία να σέρνεται πίσω από την οικονομία, στη γλώσσα του μεγάλου Ούγγρου διανοητή Karl Polyani και στο βιβλίο «The Great Transformation».
To πρότυπο της «αποπαγκοσμιοποίησης» ισχυρίζεται ότι ένα μοντέλο όπως ο «νεο-φιλελευθερισμός» ή ο «συγκεντρωτικός γραφειοκρατικός σοσιαλισμός», είναι δυσλειτουργικό και αποσταθεροποιητικό.
Αντίθετα, πρέπει να επιδιώκεται και να ενθαρρύνεται η ποικιλία, όπως συμβαίνει και στη φύση. Υπάρχουν κοινές αρχές εναλλακτικής οικονομίας και έχουν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους σε πολλές χώρες της Δύσης και της Ανατολής.
Όμως, ο Βello πιστεύει, το πως θα εκφρασθούν χειροπιαστά οι αρχές της εναλλακτικής οικονομίας, θα εξαρτηθεί από τις αξίες, τους ρυθμούς και τις στρατηγικές επιλογές της κάθε κοινωνίας..και φυσικά από τις κυβερνήσεις τους.
Δηλαδή τι είναι η αποπαγκοσμιοποίηση.. βλέπω κάτι μεγάλες λέξεις και κάτι quotes και ότι το «πως θα εκφρασθούν χειροπιαστά οι αρχές της εναλλακτικής οικονομίας, θα εξαρτηθεί από τις αξίες, τους ρυθμούς και τις στρατηγικές επιλογές της κάθε κοινωνίας..και φυσικά από τις κυβερνήσεις τους». Τι αλλάζει?
Υπάρχουν 11 βασικά σημεία που ορίζουν το πρότυπο της Αποπαγκοσμιοποίησης…
1)Η παραγωγή για την εγχώρια αγορά πρέπει ξανά να γίνει το επίκεντρο της Οικονομίας και όχι η παραγωγή για τις εξαγωγικές αγορές.
2)Η αρχή της *επικουρικότητας στην οικονομική ζωή θα πρέπει να ενθαρρύνει την παραγωγή αγαθών στο «επίπεδο της κοινότητας» και σε εθνικό επίπεδο, αν αυτό μπορεί να γίνει με λογικό κόστος, ούτως ώστε να προστατευθεί η κοινότητα.
3)Η εμπορική πολιτική-δηλ.οι ποσοστικοί περιορισμοί και οι δασμοί -πρέπει να χρησιμοποιείται για να προστατεύεται η εγχώρια οικονομία από την καταστροφή από εταιρικά προιόντα με τεχνητά χαμηλές τιμές.
4)Βιομηχανική πολιτική-στην οποία περιλαμβάνονται επιδοτήσεις,δασμοί και εμπόριο-πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να αναζωογονήσουν και να ενισχύσουν τον κατασκευαστικό τομέα.
5)Μέτρα για δίκαιη κατανομή εισοδήματος και αναδιανομή γης (στην οποία περιλαμβάνεταιαναδιαμόρφωση της αστικής γής), τα οποία έχουν αναβληθεί επί μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορούν να δημιουργήσουν μιά σφίζουσα εσωτερική αγορά που θα αποτελέσει την άγκυρα της οικονομίας και θα δημιουργήσει εγχώριο πλούτο για επενδύσεις.
6)Η μη έμφαση στην ανάπτυξη, η προτεραιότητα στην αναβάθμιση της ποιότητας διαβίωσης και η μέγιστη δυνατή διακιοσύνη θα μειώσουν τη διαταραχή της ισορροπίας του περιβάλλοντος.
7)Θα πρέπει να ενθαρρυνθεί η ανάπτυξη και διάδοση της περιβαλλοντικά φιλικής τεχνολογίας τόσο στη γεωργια όσο και στη βιομηχανία.
8)Οι στρατηγικές οικονομικές αποφάσεις δεν μπορούν να αφεθούν στην αγορά ή στους τεχνοκράτες.Αντίθετα, ο θεσμός της δημοκρατικής λήψης αποφάσεων στην οικονομία θα πρέπει να επεκταθεί έτσι ώστε όλα τα κρίσιμα θέματα – όπως ποιές βιομηχανίες πρέπει να αναπτυχθούν και ποιές θα πρέπει να καταργηθούν, τι μέρος του κρατικού προυπολογισμού πρέπει να δοθεί αποκλειστικά στη γεωργία ,κλπ- να αποτελέσουν ζητήματα δημοκρατικής συζήτησης και επιλογής.
9)Η κοινωνία των Πολιτών θα πρέπει σταθερά να παρακολουθεί και να επιβλέπει τον ιδιωτικό τομέα και το κράτος , μια διαδικασία που «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΘΕΙ».
10)Η ιδιοκτησία και η πολλαπλή χρήση κτιρίων και γης πρέπει να μετασχηματισθεί σε μια «μικτή οικονομία» που θα περιλαμβάνει κοινοτικούς συνεταιρισμούς,ιδιωτικές και κρατικές επιχειρήσει και θα ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ πολυεθνικούς γίγαντες.
11)Τα συγκεντρωτικά παγκόσμια ιδρύματα όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα πρέπει να αντικατασταθούν από τοπικά ιδρύματα που θα βασίζονται όχι στο ελεύθερο εμπόριο και την κινητικότητα του κεφαλαίου, αλλά στις αρχές της συνεργασίας.
Ok, thanks much, νόμιζα ότι ήταν μια καινούρια οικονομικοκοινωνική θεωρία.
Διαφωνώ βεβαια. Πέρα από το 1, που σαν σκέψη έχει μια βάση (κυρίως για την αφρική) αλλα είναι λάθος σαν ιδέα (το Pakistan για παράδειγμα που δεν έχει στάλα νερό πως να παράγει ρύζι για να ζήσουν..) και το 11 (που δεν το καταλαβαίνω- πως θα συντονιστούν άπειρα τοπικά ιδρύματα με την έννοια τις συνεργασίας για να επιφέρουν συναινετική και βιώσιμη ανάπτυξη..), τα υπόλοιπα είναι σχεδόν τα ίδια με κάθε άλλη προσέγγιση ανάπτυξης. Και φυσικά πέφτουν στα ίδια λάθη (εύκολο να τα πάρουμε ένα ένα).
Η ουσία είναι πως η Αποπαγκοσμιοποίηση/ προστατευτισμός δεν είναι λύση. Καμια χωρα δεν έχει από μονη τις το ανθρώπινο δυναμικό, την τεχνολογική δυνατότητα και τους πόρους να αναπτύξει λύσεις στην κλιματολογική αλλαγή, την έλλειψη νερού (1.9bn people), ασθένειες, ανισότητες, κτλ.. Άλλες οικονομίες είναι πολύ μικρές και ομοιογενείς να αυτοσυντηρηθούν. Και άσε που δεν θα δούμε ποτε τι υπάρχει έξω από τι γή.
Απ την άλλη, η αληθινή μορφή παγκοσμιοποίησης- όχι μονο στο εμπόριο όπως είναι σήμερα αλλα στην πολιτκή διαδικασία, στην κατανομή και διατήρηση φυσικών πόρων, στην προάσπιση παγκοσμιων ανθρωπινων δικαιωμάτων, μπορεί με πολύ μεγαλύτερη αποδοτικότητα να δημιουργήσει ισότιμες και δημιουργικές κοινωνίες που πέρα από την τοπική ευημερία προωθούν την επιστημονική, οικολογική και ψυχική ανάπτυξη.
Η διαφορα των 2 φάνηκε στην πρόσφατη φάρσα τις ΕΕ- αντί να θεσμοθετηθεί ένα υπερευρωπαϊκός πυρήνας με δυνατή ηγεσία που θα προωθεί τις ανάγκες όλων (όσων γίνεται τελοσπάντων), έχουμε πάλι τις εθvικες ατζέντες να ρυθμίζουν το μέλλον μας, και θα συνεχίσουμε να λειτουργούμε με πολιτικά πάρε δώσε- όπως (δεν λέει αλλα) καταλήγει και η αποπαγκοσμιοποίηση.
Εξαιρετική εργασία
Σύμφωνα με ένα πρόσφατο άρθρο στο Economist -και θα συμφωνήσω μ αυτό- «η ενοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας υποχωρεί σε κάθε μέτωπο σχεδόν.
Οι παγκόσμιες οικονομίες , κατά τη γνώμη μου, επιβραδύνονται με πολύ γρήγορους ρυθμούς.
Με λίγα λόγια, η παγκοσμιοποίηση αμφισβητείται παντού. Χαρακτηριστικά το καλοκαίρι του 2008,στις παραμονές της οικονομικής κατάρρευσης, η Ευρωπαική Ένωση ανέφερε ότι τα 2/3 των πολιτών της θεωρούσαν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι επικερδής μόνο για τις μεγάλες εταιρείες και όχι για τους πολίτες.
Σήμερα τα 2/3 των πολιτών του πλανήτη θεωρούν το «εμπόριο» και την παγκοσμιοποίηση, σαν απειλή και όχι σαν ευκαιρία..αυτό είναι , πιστεύω , η μεγάλη αμφισβήτηση , ίσως και η κατάρρευση της.
Δεν μπορώ να σας δώσω όλα τα μεγέθη και αναλυτικά τη δουλειά που έχει γίνει στο βιβλίο, νομίζω όμως ότι είναι μιά αξιόπιστη πρόταση και ευθέως αντίθετη με τις προτάσεις Stiglitz και Krugman που έχουν εμπλακεί σε ατέλειωτες διαμάχες με το πως πρέπει να είναι τα μεγάλα δημοσιονομικά πακέτα και αν θα πρέπει το κράτος να διατηρήσει μια παρεμβατική παρουσία ή, μόλις σταθεροποιηθεί η κατάσταση , να επιστρέψουν οι εταιρείες και οι τράπεζες στον ιδιωτικό τομέα, τον ανεξέλεγκτο…με τα γνωστά οδυνηρά αποτελέσματα , μετά απο κάποιοα χρόνια πάλι, για την κοινωνία των πολιτών…
Αν το 11 γινει…τα αλλα 10 αργα η γρηγορα νομοτελειακα θα γινουν…
Ελα ομως που το Δ.Ν.Τ. και η Παγκοσμια Τραπεζα για αυτον το σκοπο δημιουργηθηκαν…(την εμπεδωση – ανεξαρτητως κοστους – της παγκοσμιοποιησης…)