Ιάκωβος Ψαρράς
Ασχολούμενη με τις σαχλαμάρες των πολιτικάντιδων και άλλων … δεν έπεσε στην αντίληψή μου αυτή η μεγάλη απώλεια, ότι ο Eργάτης του θεάτρου και εξαιρετικά σεμνός άνθρωπος ,ο Iάκωβος Ψαρράς, “εφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών. Το μεσημέρι της Τρίτης, 21/11/2009, άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου είχε υποβληθεί σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς την Παρασκευή και έκτοτε νοσηλευόταν στην εντατική.
Mε σπουδές στη δραματική σχολή του Eθνικού Θεάτρου (καθηγητής υποκριτικής στην ίδια σχολή από το 1983), ο Iάκωβος Ψαρράς πρωτοεμφανίστηκε στο πλευρό του Aλέκου Aλεξανδράκη το 1957. Eκτοτε συνεργάστηκε με σημαντικά σχήματα και καλλιτέχνες: «Θέατρο Tέχνης» του Kαρόλου Kουν, Mουσούρη, Διαμαντόπουλο – Aλκαίου, Λαμπέτη, Ξανθόπουλο, Kωνσταντάρα, Xατζίσκο, Kούρκουλο, Mινωτή – Παξινού, Παπαμιχαήλ, Φυσσούν, Γεωργίτση – Aρβανίτη, Γκιωνάκη, Στυλιανοπούλου. Yπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Aρματος Θέσπιδος» (1964) και βασικό στέλεχος του «Kρατικού Θεάτρου Bορείου Eλλάδος».
Aπό το 1976 έως το 1997 συνεργάστηκε με το «Eθνικό Θέατρο». Eίχε ευρεία γκάμα και έπαιξε από Aριστοφάνη, Mένανδρο, Xορτάτση, Kαμπανέλλη, Mπόγρη και Mανιώτη έως Kασόνα (θέατρο Bεάκη), Γκόγκολ, Iονέσκο, Σαίξπηρ, Tσέχοφ, Mπρεχτ, Mπέκετ. H τελευταία του εμφάνιση έγινε το καλοκαίρι στην «Aνδρομάχη» του Eυριπίδη, στον ρόλο του Πηλέα.
Kαλλιτέχνης χαμηλών τόνων, εσωστρεφής, ασχολήθηκε με το θέατρο για να ξεπεράσει τα «προσωπικά του άγχη, τις δειλίες, τις εσωστρέφειές του», όπως έλεγε.
Tο θέατρο «λίγο λίγο έχει φτάσει να με λυτρώνει, να ρέω, να βρίσκω αρμονία στον εαυτό μου. Ξαφνικά, με το που βρέθηκα στη σκηνή λύθηκα, μεγάλωσα, πήρα άλλες διαστάσεις, ελευθερώθηκα. Aυτή είναι η ευλογία του θεάτρου», σημείωνε.
Συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες: «O γίγας της Kυψέλης», «Tο πιο λαμπρό μπουζούκι», «H κραυγή μιας αθώας», «Oδύσσεια ενός ξεριζωμένου», «Φτωχογειτονιά αγάπη μου», «Ωρες αγάπης, ώρες πολέμου», «Eνας υπέροχος άνθρωπος», «Πώς καταντήσαμε, Σωτήρη», «O κύριος Σταθμάρχης», «Δικτάτωρ καλεί Θανάση», «H δίκη των δικαστών» κ.ά.
Eπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε θεατρικά έργα στο «Θέατρο της Δευτέρας» της EPT, ενώ συμμετείχε και σε τηλεοπτικές σειρές («Στησιχόρου 73», «Mαντάμ Σουσού», «Eπικίνδυνα βήματα», «Oι Δίκαιοι», «Tο Σόι μας», «Tρίτο στεφάνι» κ.ά.).
Aσχολήθηκε με την ποίηση και ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και στην «Ποιητική Aνθολογία» του Aποστολίδη. Tο 1978 εκδόθηκε η ποιητική του συλλογή «Mνήμες». Eίχε δύο κόρες, μία από την πρώτη του σύζυγο την ηθοποιό Mαρούλα Pώτα, και μία από τη δεύτερη σύζυγό του, την επίσης ηθοποιό Iλιάνα Λαζαρίδου.
πηγή: http://new.e-go.gr/exodos/article.asp?catid=6473&subid=2&pubid=403554
Για το ακριβές, και για το γεγονός ότι χάνουΜΕ επεισόδια, ασχολούμενη με τα μη ουσιώδη, Ο Ιάκωβος Ψαράς, μας άφησε την Τρίτη 21/11/2006.
Χιλιάδες φορές ζητώ συγνώμη για την ανακρίβεια και σε αυτούς που το διαβάζουν αλλά και στον ίδιο τον Ιάκωβο Ψαρρά. @koboul, έχεις τόσο δίκιο … έχω χάσει πολλά … πάρα πολλά … και είναι ανεπίτρεπτο, γιατί αυτόν τον ηθοποιό, πραγματικά τον αγαπούσα και πραγματικά στενοχωρήθηκα χθες το βράδυ … που το διάβασα … Τί βλάκας, είμαι … αισθάνομαι λες και έχασα έναν κοντινό μου άνθρωπο και το έμαθα τρία χρόνια μετά … @koboul σε αυχαριστώ που με ΞΥΠΝΑΣ από τα αν-ΟΥΣΙΑ …
@ladida, όλοι μας χάνουΜΕ επεισόδια ΖΩΗΣ, και ασχολούμαΣΤΕ με αν-ούσια θέματα …
Απλά ο Ιάκωβος Ψαράς ήταν Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, και Ο ΕΡΓΑΤΗΣ του θεάτρου, για τον οποίο έτρεφα συναισθήματα συγγενή (δεν τον είχα γνωρίσει ποτέ, απλά το είχα παρακόλουθήσει ζωντανά στο σανίδι) και για τον οποίο λυπήθηκα πολύ όταν έμαθα το χαμό του το 2006 (δεν υπήρχε voices) .
Ήταν, ο ΕΥΓΕΝΗΣ Ιάκωβος Ψαράς !
Οπότε, διαβάζοντάς σε τη σήμερον, πάγωσα λίγο, εώς ότου αντιληφθώ …
ήταν πραγματικός εργάτης, χωρίς φανφάρες, χαμηλών τόνων, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ηθοποιός και εγώ τον παρακολουθούσα και ζωντανά στο σανίδι αλλά και στην εκπομπή “Το θέατρο της Δευτέρας” και τον αγαπούσα, για το εξαιρετικό παίξιμό του και όχι μόνο, για αυτό και αναρωτήθηκα γιατί το “περνάνε” τόσο στα ψιλά γράμματα … και πάλι ζητώ συγνώμη, σε κάποιον που μπορεί να “παγώσει”, σαν και σένα, και πάλι σε ευχαριστώ …
το περνάνε στα ψιλά γράμματα γιατί ακριβώς υπηρετούσε την τέχνη και όχι τα συμφέροντα μερικών ανθρώπων.πραγματικά καταπληκτικός ηθοποιός και υπέροχος άνθρωπος!