Η Βασίλισσα της Ομορφιάς, Θέατρο Χυτήριο

Έρση Μαλικένζου, Ναταλία Τσαλίκη, "Η Βασίλισσα της Ομορφιάς"

Καταπληκτικό το κείμενο του Μάρτιν ΜακΝτόνα. Θίγει πολλαπλά ζητήματα και δίνει τροφή για σκέψεις και σχολιασμό … Πρόκειται εξάλλου για ένα αιχμηρό κομψοτέχνημα πάνω στο σκοτάδι της ανθρώπινης ύπαρξης, μια οδυνηρή συναισθηματική ελεγεία, ένα σπαρακτικό ντελίριο γύρω από τη συχνά εξευτελιστική ανάγκη για αληθινή επαφή.

Η σπουδαία, «Βασίλισσα της Ομορφιάς», του πολυτάλαντου, Μάρτιν Μακ Ντόνα, ευτυχεί στο θέμα των ηθοποιών, που, σε αντίθεση με τον κανόνα, βοηθούν την σκηνοθέτη και κάνει τον θεατή να παρακολουθεί την εξέλιξη απνευστί. Ανελέητη και συνταρακτική, αυτή η παράσταση, διαπλέκει θαυμαστά μια αδυσώπητη ένταση με ένα κατάμαυρο, φαρμακερό χιούμορ στα πλαίσια μιας εξοντωτικής οικογενειακής αντιπαράθεσης. Η Έρση Μαλικένζου, πολύπειρη, «κεντάει» ατάκα την ατάκα, μορφασμό τον μορφασμό, ανάσα την ανάσα.

Η Ναταλία Τσαλίκη, που για μένα ήταν η έκπληξη, δεν φοβάται να εκτεθεί και να τσαλακωθεί ενσαρκώνοντας το ρόλο της στερημένης κόρης.  Δίνει πραγματικό υποκριτικό ρεσιτάλ, θαρρείς και ο ρόλος της είναι βιωματικός. Πρόκειται για μια νατουραλιστική παράσταση, η οποία αν και «υστερεί» λίγο σκηνοθετικά, κερδίζει τον θεατή, μια και τελικά αφήνεται (ευτυχεί να αφήνεται) ολοκληρωτικά στις δύο τιτάνιες πρωταγωνίστριές του. Αυτή, άλλωστε είναι για μένα η μαγεία του Θεάτρου: η δουλειά είναι ομαδική και ο ένας έχει την δυνατότητα – ικανότητα να «καλύπτει» τον άλλον και έτσι ο θεατής, που ξέρει, να καταλαβαίνει την ατέλεια, αλλά να μην τον επηρεάζει αυτή η ατέλεια, σαν να είναι ευχής έργο …

Αυτό είναι η τέχνη … δεν είναι … «γοητευτική», όταν είναι άρτια … Αρτιότητα, βεβαίως υπάρχει στην απέριτη, αλλά και υπέροχη σκηνογραφία του αγαπημένου Γ. Πάτσα. Δείτε την παράσταση και το συζητάμε, όπως είπα στην αρχή το κείμενο είναι ιδανικό για κουβέντα και σχολιασμό …

Διάβασα για τον συγγραφέα: Όταν έγραψε την «Η Βασίλισσα της Ομορφιάς», ο ΜακΝτόνα, ήταν μόλις 26 ετών και ήταν το πρώτο του θεατρικό έργο και το συνέγραψε μέσα σε 8 ημέρες! Το 1998 παίζονταν ταυτόχρονα στο Λονδίνο τέσσερα δικά του θεατρικά έργα, πράγμα που είχε να συμβεί, κατά τον κριτικό της εφημερίδας ‘Guardian’, από την εποχή του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Α ! και να μην ξεχάσω, για όσους δεν έχουν ξαναπάει στο Χυτήριο, ο χώρος είναι άψογος, αν και άκρως «γοητευτικός» !!!

πηγή: όλες οι αισθήσεις, εμού της ιδίας

Κοινωνικό του Μάρτιν ΜακΝτόνα Σκηνοθ.: Ν. Κοντούρη. Ερμηνεύουν: Έρ. Μαλικένζου, Ν. Τσαλίκη, Γ. Δάμπασης, Κ. Γαβαλάς. Μετάφρ.: Ερρ. Μπελιές. Σκην.-κοστ.: Γ. Πάτσας. Μουσ.: Δ. Ιατρόπουλος.

«Η αφόρητη και «λοξή» σχέση μιας ηλικιωμένης μητέρας και της γεροντοκόρης θυγατέρας της σε μια παράσταση προσεγμένη, ατμοσφαιρική, αν και ασύμβατη με το ύφος του τραγικωμικά «αγριεμένου» έργου.»