"33 φορές να φύγεις" (σ.σ. ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ, ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ, ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ …)
Στην τέχνη δεν υπάρχουν θέσφατα. Και φυσικά η αντίληψη μιας παράστασης εξαρτάται από τις προσλαμβάνουσες του θεατή. Στην παράσταση του θεάτρου Διάνα θα μπορούσε ίσως κάποιος να μιλήσει για ένα νεανικό, εύκολο απλό, άμεσο έργο. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα. Δεν είναι τίποτα, γιατί ακόμα και το κείμενο είναι ανύπαρκτο. Ίσως σε έναν νεαρής ηλικίας θεατή και με ελάχιστες εμπειρίες από θεατρικές παραστάσεις η παράσταση να αρέσει. Αν όμως έχει δει -έστω και σε περιορισμένη κλίμακα- θέατρο τότε γρήγορα φεύγει τρέχοντας.
Είναι επίσης γνωστό πως οι θεατρικές παραστάσεις, όσο δουλεύονται και όσο περνά ο καιρός γίνονται ολοένα πιο καλές, και πιο δεμένες.
Η παράσταση στο θέατρο Διάνα έχει, ευθύς εξαρχής, πρόβλημα και όσο και να δεθεί δεν μοιάζει να μπορεί να πάει πουθενά. Μοιάζει με έναν ατελείωτο, χειρίστου είδους, αυτοσχεδιασμό από τη μεριά των δύο ηθοποιών. Δεν υπάρχει κάποιος κεντρικός πυρήνας, δεν υπάρχει ιδεολογικό υπόβαθρο και όλο το εγχείρημα μοιάζει με μια απλή φάρσα, στην οποία γίνεσαι, δυστυχώς, κοινωνός και μάλιστα, συμβάλεις να συνεχιστεί, αφού έχεις πληρώσει. Το έργο μοιάζει να γράφεται εκείνη τη στιγμή. Οι ήρωες είναι που επιζητούν, απεγνωσμένα, τις ανατροπές και οι ανατροπές δεν έρχονται, αφού το κείμενο είναι ανύπαρκτο. Αναζητείται το νόημα και νόημα δεν υπάρχει και ούτε και βγαίνει νόημα στο γιατί ανέβηκε αυτή η «παράσταση».
Ούτε κείμενο υπάρχει, σαν να έχουν ανέβει στη σκηνή και να λένε ό,τι τους κατέβει. Κάλλιστα, θα μπορούσε να βάλει κανείς δύο καλούς ηθοποιούς και να αυτοσχεδιάσουν καλά, τα ίδια πράγματα, αφού δοθούν από το σκηνοθέτη απλά κάποιες οδηγίες σχετικά με το θέμα (ποιό θέμα? Κύριος οίδε). Και αφού μιλάμε για το σκηνοθέτη, ο Κακλέας, σε αυτή την παράσταση μας απογοήτευσε. Συνήθως, οι παραστάσεις του είναι γεμάτες. Σκηνικά, κοστούμια, και πάντα η μουσική στο υπόβαθρο και σε κινηματογραφική συχνότητα. Στη συγκεκριμένη παράσταση τίποτα. Απλά, έως κακόγουστα, καθημερινά ρούχα – κοστούμια κι ένα απλό, καθημερινό δωμάτιο για σκηνικό. Η μουσική αραιά και πού και αδιάφορη. Ούτε όμως και για τις ερμηνείες έχει νόημα να μιλήσει κανείς, γιατί οι χαρακτήρες είναι τόσο απλοϊκοί και ρηχοί ώστε είναι εξίσου απλοϊκό το να ερμηνευτούν.
Φυσικά δεν είναι εκεί το θέμα. Αν το έργο είχε να πει κάτι, αν το κείμενο ήταν δυνατό, αυτά ίσως θα πέρναγαν σε δεύτερη μοίρα. Το έργο όμως δυστυχώς είναι ανύπαρκτο.
Μην το δείτε, σας παρακαλώ !!! Φάτε τα χρήματα των εισιτηρίων σας σε … στραγάλια … θα έχει πιο πολύ νόημα !!! Τα στραγάλια θα σας αφήσουν καλύτερη γεύση τελεία και παύλα.-
Στη βαθμολογίες, από τους θεατές του αθηνοράματος, το 60% εχει δώσει πάνω από 4 άστρα, (μέγιστο 5) και μόνο το 25% κάτω από 1 άστρο … Εννοείται, βέβαια, (και έτσι απλά το αναφέρω αυτό), πως όσοι βαθμολογούν έχουν λόγο να βαθμολογήσουν λόγω του πρόμο του καθε εργου….
πηγή: εγώ η ιδία … ΔΥΣΤΥΧΩΣ …
Θέατρο Διάνα
Τριάντα τρεις φορές να φύγεις.
(σ.σ. να φύγεις, να φύγεις…)
Κείμενο: Ν. Ποριώτης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας
Σκηνικά: Μ. Παντελιδάκης
Κοστούμια: Μ. Γαλετάκης.
Ερμηνεύουν: Άκης Σακελλάριου, Ελένη Ράντου.
Ναι ε; Εχω δει 6-7 παραστάσεις φέτος και σκεφτόμουν να πάω και σε αυτή σύντομα. Κρίμα πάντως αν είναι έτσι, γιατί μου αρέσει πολύ ο Σακελαρίου και είναι απογοητευτικό να έχει κάνει τόσο κακή επιλογή.
Πήγαινε, για να με επιβεβαιώσεις ή να το συζητήσουμε, αν έχεις άλλη γνώμη. Αν έχεις προσέξει, φέτος, στα περισσότερα θέατρα, ανεβαίνουν ή μονόλογοι ή το πολύ – πολύ με δύο πρόσωπα … που σημαίνει ότι τα οικονομικά έχουν «στανέψει» και εκεί … Ο Σακελλαρίου είναι καλός ηθοποιός, αναμφισβήτητα, αλλά πρέπει να ζήσει και αυτός … και, τηρουμένων των αναλογίων, πολύ αυστηρά όμως, ήταν «καλός», μέσα σε όλο αυτό το τίποτα …
Είδες κάτι καλό ??? Έχεις κάτι να μου προτείνεις ???
Εξαρτάται τι σου αρέσει βέβαια. Προσωπικά βρήκα πολύ καλές τις Αμπιγιέρ στο θέατρο Κάππα και Dead line του Βούρου (το κείμενό του μου φάνηκε συγκλονιστικό). Μου άρεσαν επίσης πολύ οι ερμηνείες της Δραγούμη και του Ψαρρά στο «Στην εξοχή» (πάλι στο θέατρο Καππα Δευτέρα και Τρίτη), αν και με πολύ φτωχό κείμενο. Θέλω να δω πολλές ακόμα όμως. Πάντως, παρά την οικονομική κρίση ανεβαίνουν πάρα πολλές παραστάσεις φέτος (γύρω στις 100 αν δεν κάνω λάθος).