Ουσιαστικά, γονείς, δάσκαλοι και καθηγητές, δεν ενημερώνουν και δεν ευαισθητοποιούν τα παιδιά, για το μεγαλύτερο ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ «ΠΡΟΒΛΗΜΑ» των τροχαίων ατυχημάτων, που ξεκληρίζει τις οικογένειες των Ελλήνων.
Στις πανελλήνιες εξετάσεις το πρώτο μάθημα στο οποίο διαγωνίστηκαν οι υποψήφιοι, ήταν η έκθεση ιδεών.
Θέμα: Η Αξία του Ανθρωπισμού.
Oι νέοι μας, έπρεπε να αναφερθούν στις εκδηλώσεις ανθρωπιάς, αυτό που λέμε Πράξεις Ζωής και οι οποίες αφορούν συνανθρώπους μας που έχουν «ανάγκη».
Σχεδόν όλα τα παιδιά έδειξαν ευαισθησίες και τρυφερά συναισθήματα για πονεμένους ανθρώπους και γενικότερα για εξαθλιωμένες ομάδες, που προσπαθούν να επιβιώσουν στο σκληρό και απάνθρωπο περιβάλλον, που καταφέραμε να δημιουργήσουμε με τον εγωισμό μας, την ιδιοτέλειά μας και τις τραγικές συμπεριφορές, που χωρίς συνείδηση μας πέρασαν τα άθλια πρότυπα και η ανύπαρκτη παιδεία του απάνθρωπου συστήματος.
Έτσι λοιπόν η νεολαία, πρότεινε λύσεις για την βελτίωση των προβλημάτων και των συνθηκών που ζουν τα «ορφανά», τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, οι φτωχές οικογένειες, οι ξεχασμένοι άνθρωποι της 3ης ηλικίας, τα παιδιά στις τρίτες χώρες, οι δυστυχισμένοι και απελπισμένοι από πολέμους ή φυσικές καταστροφές (σεισμοί, τσουνάμι, πλημμύρες, πυρκαγιές) οι συνάνθρωποί μας με καρκίνο, τα παιδιά των φαναριών και δεκάδες ακόμη συνάνθρωποί μας, που πάσχουν και επιβιώνουν στα όρια της εξαθλίωσης.
Κανένας τους όμως δεν σκέφτηκε το τραγικότερο πρόβλημα και μάστιγα, που αφορά και πλήττει τους πάντες, όλους δηλαδή τους Έλληνες, τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους και δεν είναι καμία άλλη, από την γενοκτονία μας στην άσφαλτο. Κανένας δεν μπόρεσε να συναισθανθεί και να συνειδητοποιήσει, ότι οι άνθρωποι που χρειάζονται την μεγαλύτερη φροντίδα, είμαστε εμείς οι ίδιοι, όλοι εμείς οι υποψήφιοι, να δυστυχήσουμε στους δρόμους, κάτοικοι αυτής της Ασυνείδητης-ανάγωγης χωρίς παιδεία και αυτογνωσία χώρας, της Πατρίδας μας.
Και αυτό βέβαια γίνεται γιατί κανένας μας (εκτός από τα θύματα και τις οικογένειές τους) δεν νιώθει, ενώ θα έπρεπε να νιώθει σαν υποψήφιος εξαθλιωμένος από τον πόνο, το πένθος και την χωρίς επιστροφή δυστυχία που θα τον βρει κάποια στιγμή, επειδή είναι ανόητος και πιστεύει ότι η συμφορά βρίσκει και νικάει τελικά μόνο τους άλλους.
Αυτό σαφώς είναι γνώρισμα του αήττητου, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον ηλίθιο, Δυστυχώς.
Ιαβέρης.