«Οταν θελεις κατι πολυ, ολο το συμπαν συνομωτει για να το αποκτησεις»
Αυτές τις παπάρες μου έλεγαν. Ηταν μια εποχή τότε που για να βρεις γκόμενα έπρεπε ή να έχεις διαβάσει Μπουσκάλια ή να ξέρεις την απο πάνω φράση «φαρσί». Πρέπει να ήμουν τρίτη γυμνασίου. «Τι λες τωρα;» μονολογούσα. Σοβαρή μαλακία εχει πει ο τύπος. Δεν το εβλεπα μόνο με τον ψευτομαγκίστικη ισοπεδωτική παρόρμηση των 14 που υπαγόρευε «τοσα πράγματα έχω πιέσει το συμπαν να φέρει και και δεν πιάνει», αλλα μου την έσπαγαν τα στερεότυπα. Εκνευριζόμουν!
Ηθελα όμως να καταλάβω τι σκάτα λέει αυτο το βιβλίο και ο τύπος με το μουσάκι… Πάολο Κοέλιο. Ο αλχιμηστής. Με τα βιβλία και με τα βινύλια είχα κάλο τότε. Το αγόρασα ενώ η ευκαιρίες να το δανειστώ είχαν ενδιαφέρον…
Στα δύο πρώτα κεφάλαια είχα καταλάβει σε πρώτη φαση γιατι όλοι(όλες κυρίως) θυμούνται την περίφημη ατάκα με τόση λεπτομέρεια. Επαναλαμβανόταν σαν σλόγκαν. Η ροή του βιβλιου ήταν πολύ καλή και το παραμυθένιο σκηνικό που έπλεκαν η λέξεις στο μυαλό μου με έβαλαν στο τριπάκι να το πιστέψω. Και κάθε βράδυ όλο και πιο πολύ συγκεντρωνόμουν. Θα έκανα και δέκα μέρες να το τελειώσω. Δεν ημουν και παιδι του διαβάσματος οπότε έπρεπε να διαβάζω λίγο, την άλλη μέρα να το πιάνω και 5-6 σελίδες πίσω για να παίρνω λίγο φίντμπακ. Φυσικά οπως και τώρα τυχαίνει συγκεκιμένες σελίδες να μην καταλαβαίνω τι λένε γιατι τρέχει ο νους μου και περνάνε οι λέξεις απο δίπλα. Το ξαναπιάνω και στην ίδια φάση που πρέπει να συγκεντρωθώ, εκεί μπαίνω πάλι στο ταξίδι…
Το διάβασα και με κέρδισε. Ομως όχι για την ατάκα που λέγαμε. Κατάλαβα οτι το βιβλίο έχει άλλο νόημα στην ουσία. Οτι αυτό που ψάχνεις είναι πολύ κοντά σου. Πιο κοντά απο ότι θέλεις να νομίζεις. Τόσο κοντά που το διώχνεις. Στην προκειμένη περίπτωση ο θησαυρός του βοσκού βρισκόταν στην πέτρα που ακουμπούσε για να κοιμηθεί κάθε μέρα. Πόσο σύμπαν να χρειαστεί για να σηκώσεις μια πέτρα; Ομως το θέμα δεν ειναι ο προορισμός αλλα το ταξίδι. Το ταξίδι που θα κάνεις για να κατανοήσεις πόσο σημαντική είναι η πέτρα αυτή.
Αυτό που εννοεί συνομωτεί είναι το γύρο του κόσμου, το ζενιθ και το ναδίρ για να φτάσεις ξανά στο ίδιο σημείο ;;; Η όλα πάλι ειναι για το ταξίδι; Ολα για ένα ταξίδι που θα σε μάθει να εκτιμήσεις αυτό που είχες… Δεν είναι και λίγο τελικά. Αρκεί το σύμπαν στο δικό σου σενάριο να σε οδηγήσει πίσω στην δική σου συκιά κι αυτή να υπάρχει ακόμα εκεί ΟΡΘΙΑ να σε περιμένει.
Με διαφωτίζετε κι εμένα τι σκατά έπαθε το σύμπαν και μετά απο τόσα παρακάλια με άφησε να γίνω 33???
υ.γ. πως να τα βάλεις με τον Βοναπάρτη? γίνεται? δεν γίνεται.
tsaou, σε αγαπάω στο έχω έχω πει κατ’ ιδίαν και στο ΞΑΝΑΜΑΤΑΛΕΩ και δημοσίως, αλλά ΜΗΝ διαβάζεις Κοέλιο και κυρίως ΜΗΝ τον αφήνεις να σε κερδίζει … δεν είναι για το μυαλό σου, είναι για ναϊβ τύπους … Το ποστ σου σήμερα Α-ξε-πέρας-το !!! αν και το συμπέρασμά σου είναι άκρως ΗΤΤΟΠΑΘΕΣ … και διαφωνώ οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως …
πι.ες. εγώ δεν είμαι από αυτές που θυμούνται τα πάντα του απέξω γιατί στην δεύτερη παράγραφο του αλχημιστή σκέφτηκα: μα-λά-κας … και το έκλεισα μια για πάντα …
Ο καθένας μας έχει τις δικές του αλχημείες αγάπη μου … και έτσι πάει …λέγωντας … γκε γκε ???
Υπάρχει ένα γκρουπάκι στο φέισμπουκ που λέγεται: «ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΕΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ», όταν το βρήκα ΔΕΝ το πίστευα, γιατί ένοιωθα ανώμαλη, όχι ότι τον παραδεχόταν κανείς από τους κύκλους μου αλλά … μεγάλο σουξέ ο άνθρωπας … να μερικά από τα τελευταία που λένε να τα μέλη του γκρουπ και γελάω:
1) Επιτελους,μια ομαδα εναντια στον διαφθορεα των ημιμαθων! (σωστός ο κύριος !!!)
2) Οταν θέλεις να κάνεις κακάκια σου συνομωτεί όλο το σύμπαν για να το πετύχεις…(Κοέλιο και τα κακά στα κάγκελα!)
3) Αφήστε τον Μπουσκάλια και πιάστε τα μπουκάλια!
4) Όταν είχα διαβάσει πιτσιρικάς τον Αλχημιστή, με είχε ξεγελάσει και μου άρεσε. Μετά όμως μου έκαναν δώρο το Εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός (όπως λέμε ο Οδηγός επιβίωσης των Jedi στον πλανήτη Βούλκαν)…Εκεί αφυπνίστηκα και δεν ήξερα με ποιόν τρόπο να πάρω πίσω το «ωραίος είναι ο Κουέλλλλιου» που είχα πει σε φίλους κ…αι συγγενείς…Δεν υπήρχαν και mail για να κάνω ομαδική αποστολή την δήλωση καταγγελίας…14 χρόνια μετά όμως γεννήθηκε αυτό το group και νιώθω πλέον πολύ καλύτερα!
5) Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε ένα επεισόδιο του ΟΛΑ που έκραζαν την Άννα Ανδριανού (σεναριογράφος, οραματίστρια, ηθοποιός, χειροπράκτωρ) για την ατάκα σε ένα σίριαλ «το να βρεθούμε εμείς οι δύο είναι τόσο μοναδικό όσο να βρεθούνε 2 ίδια βότσαλα, δίπλα-δίπλα, σε μια απέραντη παραλία»
6) «Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθησα και έκλαψα» τα λεφτά που έδωσα να αγοράσω το βιβλίο…. (εμένα ένας υποψήφιος γκόμενος μου το έφερε δώρο και … ούτε με ξαναείδε ούτε με ξαναάκουσε …)
7) Θάνατος στους απανταχού Μπαρουφολόγους !!!!
http://www.facebook.com/?ref=home#!/group.php?gid=34477430231&ref=ts
Πολυ ωραία λόγια..πάλι και πάντα. Συμμερίζομαι την άποψή σου, διαφωνώ με το «εν κατακλειδι» σου.. Αντί να καταλάβεις πως η συνειδητοποίηση της παραμύθας που σου πούλησαν χρήζει αισιόδοξης αντιμετώπισης, κάνεις το αντίθετο.. Στο φωνάζω πάντως, δες το πορτοκαλί λουλουδι της υπόθεσης..
check check…
λοιπόν στα σοβαρά τωρα…. Αγαπητή λαδίδα.
Σέβομαι οτι εισαι η μοναδικη τόσο κραυγαλέα φαν μου. Σε αφήνω να πιστευεις οτι θα διάβαζα πλέον τον τύπο με το μουσάκι? (Περιτο να σου πω οτι μου στέλνει και newsletter το ελεεινό μπλογκ του.)
Τότε όμως με επηρέασε. Εγινε εννοείται μέλος στο γκρουπ του fb και πέθανα στο γέλιο. Πλάκα έχει οτι την έπαθα σαν το τυπο νο4 !!! Ακριβως ομως. Επεσε στα χέρια μου το εγχειρίδιο του πολεμιστή του πολέμου και έγινα ΤΟΥΡΚΟΣ. Τέσπα.
Λέμε το ίδιο πράγμα. Οι αλχημείες είναι προσωπικές και ιδιαίτερες και γιαυτο τις αγαπάμε. Δεν διαφωνουμε κάπου. Ηττοπάθεια αν εννοεις οτι δεν μπορω να κερδίσω τον Βοναπάρτη…
Μάλλον μαζι με την Νεφέλη δεν έχετε πιάσει αυτό που ήθελα να τονίσω. Η αλήθεια είναι ακόμα πιο βαθιά. 1η αλήθεια: είμαι άθλιος αρθρογράφος και αυτος ειναι κ ο λογος της αποχης μου. Δεν μεταφράζω καθολου σωστά αυτα που νιωθω σε λέξεις. μεγάλο -.
2η αλήθεια: Το προβλημά μου δεν ήταν η συκιά ποτέ. Στο ατελείωτο ταξιδι για τον θησαυρο έκλεψα και τον βρήκα λιγο πριν το τέλος του ταξιδίου. Τυχερός ήμουν που ξύπνησα έστω κι αργά
αυτα-κια
2
Δεν το χορταίνω το ποστ σου ! Μου φτιάχνουν το κέφι αυτοί οι δύο πανύβλακες. Λοιπόν, αφού ο Μπουσκάλια, που πανάθεμα το κεφάλι του, είπε τεράστιες σοφίες, όπως:
«Ζουμε τόσο πολύ μαζί μέσα στα πληθη κι ωστόσο πεθαίνουμε από μοναξιά» και «H Aγάπη έχει πάντα ανοικτή την αγκαλιά της. Αν κλείσεις την αγκαλιά σου γύρω από την Αγάπη θ’ ανακαλύψεις ότι σου ‘μεινε ν’ αγκαλιάζεις μόνο τον εαυτό σου.»
Κάτι σαν αυτόν που είπε «Καλύτερα πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και άρρωστος» τί έκανε νομίζετε μετά ;;;; ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ … μάλιστα κύριοι … ΔΕΝ την άντεξε τέτοια σοφία και πάρτον κάτω τον φιλόσοφο … ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ το 1998 διάβασα και … ελπίζω να αληθεύει …. εεε αμα πιά ….