4 Φεβρουαρίου 2010, ξημερώματα στο Παρίσι, πεθαίνει ο στοχαστής, ο σύχγρονος φιλόσοφος, ο διανοητής, Κώστας Αξελός. Αριστερός, διαγραμμένος από το ΚΚΕ, πήγε στο Παρίσι, όπου αναζήτησε την ανθρώπινη ουσία και αλήθεια τονίζοντας συχνά πώς «η φιλοσοφία σήμερα δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν», ενώ σε συνέντευξή του όταν αναγορεύτηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, δήλωσε για το ίδιο θέμα, το τέλος δηλαδή της φιλοσοφίας: «Μιλάω πάντα για στοχαστές και όχι για φιλόσοφους. Και η αλήθεια είναι μια πάρα πολύ προβληματική έννοια. Βλέπω την αλήθεια σαν κυρίαρχη μορφή μιας περιπλάνησης. Άμα η περιπλάνηση παίρνει μορφή και περιεχόμενο και συγκροτεί και συγκροτείται, δίνει μια μορφή της αλήθειας. Αλλά η αλήθεια υπακούει στην περιπλάνηση και όχι το αντίθετο.»
Γεννημένος το 1924, ο Κώστας Αξελός ήταν από τους τελευταίους σπουδαίους ανθρώπους που αφέθηκαν σε ένα μεγαλειώδες πέταγμα της σκέψης και που έδωσαν ουσία, υψηλή πνευματικότητα, αισθητική, ποιότητα, σάρκα και οστά την ανθρώπινη διανόηση.
Θα τον έχω πάντα μαζί μου, καθότι λάτρης των ομιλιών του και όχι μόνο … Θα θυμάμαι ΠΑΝΤΑ μια από τις διαλέξεις του που παρακολούθησα καθιστή, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, καίτοι οι συνομίλικοί μου, τότε 20άρηδες, κρεμόντουσαν, κυριολεκτικά, από τα παράθυρα ΚΑΙ ΝΑΙ ήμουν καθιστή, στην 2η σειρά, τον είχα φάτσα με φάτσα … μέχρι και ερώτηση μπορούσα να κάνω … αλλά σιγά μην είχα ερώτηση … ΔΕΝ ΕΙΧΑ … και αν είχα … οι ΧΑΝΟΙ ρωτάνε ;;; Αυτοί που ξέρω εγώ … ΟΧΙ, ακούνε και βγαίνουν κερδισμένοι … από τον ήχο και μόνον …
Για την ιστορία, που δεν νομίζω να ενδιαφέρει και κανένα, η διάλεξη που είχα παρακολουθήσει στο Γαλλικό Ινστιτούτο, λεγόταν: «Η ποιητικότητα και το τέλος του κόσμου».