RUMI: The Book of love: Poems of Ecstasy and Longing
Φιλόσοφοι έχουν πει ότι λατρεύουμε την μουσική επειδή μοιάζει με σφαίρα-ηχους της ένωσης.
Ήμασταν ένα κομμάτι της αρμονίας -πριν, οποτε αυτές οι στιγμές της πρίμας και του μπάσοου κρατάει την θύμισή μας φρέσκια.
Αλλα πως γίνεται, μέσα σε αυτά τα πυκνά σώματα που όλο ξεχνάμε, να αμφιβαλουμε και να πενθούμε?
Σαν το νερό περνα από μέσα μας. Μπορεί να σβήσει φωτιά!
Οποτε υπάρχει αυτή η μουσική που κυλάει μέσα στα σώματα μας που μπορεί να σβήσει την ανησυχία.
Ακούγοντας τον ήχο, μαζεύουμε δυναμεις.
Η αγάπη ανάβει την μελωδία-
ΜΟΥΣΙΚΗ–ταΐζει τον εραστή ψυχραιμία και παρέχει μορφή για την φαντασία.
Η μουσική αναπνέει πάνω στην προσωπική φωτιά και την ενθουσιάζει.
Η πηγή είναι βαθιά. Ένας διψασμένος άνθρωπος ανεβαίνει στην καρυδια που έχει μεγαλώσει διπλα στην πηγή. Αρχίζει και πετάει τα καρυδια ένα ένα, μέσα στο νερό. Ακούει προσεχτικά τον ήχο που κάνουν όταν χτυπάνε και κοιτάει της φουσκάλες που αφήνουν.
Ένας πιο λογικός άνθρωπος τον συμβουλεύει: «Θα το μετανιώσεις αυτό που κανεις! Μέχρι να κατέβεις να τα μαζέψεις τα καρυδια, το νερό θα τα έχει πάρει.»
Του απαντάει, «Δεν είμαι εδώ για τα καρυδια, είμαι εδώ για την μουσική που κάνουν όταν χτυπούν.»
from: Jalāl ad-Dīn Muḥammad Rūmī, جلالالدین محمد رومی;
13ος αιώνας