Σαν χθες απεβίωσε ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου. Και μένα σαν χθες μου φαίνεται, όχι το ότι απεβίωσε, αλλά όλα του τα προηγούμενα, τα πριν και πολύ πριν αποβιώσει. Θυμάμαι τα σλόγκαν του κινήματος και τον Α. Παπανδρέου να μιλάει, προεκλογικά, φορώντας πράσινο ζιβάγκο. Σα να τον βλέπω και να τον ακούω, αν και ήμουν μικρή τότε, από το μπαλκόνι του Ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία» – από αυτά τα μπαλκόνια μιλούσαν τότε οι αρχηγοί των κομμάτων. Κάθε που ήταν εκλογές πηγαίναμε στο Σύνταγμα να ακούσουμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, την Παρασκευή, πριν τις εκλογές και τον Α. Παπανδρέου, την Πέμπτη, πριν τις εκλογές, μια που ο ένας γονιός μου υποστήριζε τον έναν και ο άλλος τον άλλον …
Και τους δύο, αυτούς, πολιτικούς αρχηγούς, τους θυμάμαι πάρα πολύ έντονα. Κλικ μου έκανε ο Αντρέας … Τον άλλον δεν τον χώνεψα ποτέ … Ήταν για μένα, για πολλά χρόνια ένας γρίφος, δεν καταλάβαινα ούτε καν τί έλεγε, τον είχα στο μυαλό μου σαν την εκκλησία, που πηγαίναμε καμμιά φορά, αλλά ήταν σαν ο ιερέας να μιλούσε σε άλλη γλώσσα και δεν τον καταλάβαινε κανείς, ούτε καν αυτοί που ήξεραν τη σύνοψη απ’ έξω …
Ήταν δόγμα ο Κ. Καραμανλής, δεν φαινόταν άνθρωπος που συζητιόταν, φαντάζομαι ότι και στους δικούς του έλεγε κάτι και αυτό ήταν, ενώ ο Αντρέας … από το ζιβάγκο του … «μύριζε» αλλαγή και τατς με τον λαό. Και έτσι όταν έγινε πια πρωθυπουργός, όλοι (πάρα πολλοί μάλλον) και εγώ μαζί τους πίστεψα σε αυτόν, πίστεψα ότι όλα αυτά που έλεγε προεκλογικά θα τα έκανε, δεν υπήρχε πρίπτωση να μην τα κάνει. Περιμέναμε καταρχάς να μας βγάλει από την ΕΟΚ και από το ΝΑΤΟ. Δεν ξέρω πόσους από εσάς θυμάστε το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». περιμέναμε να αλλάξει την εκπαίδευση, να γίνεται η εισαγωγή στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις και να αποφοιτά όποιος το καταφέρνει, περιμέναμε να αλλάξει το σύστημα υγείας, περιμέναμε όλα όσα είχε πει ένας άνθρωπος που φαινόταν να ενστερνίζεται 1000% τα θέματα του λαού …
Και άρχισε, το περίμενε … Βεβαίως στην ΕΟΚ και στο ΝΑΤΟ, όπως όλοι γνωρίζουμε είμαστε ακόμα, εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο;
Aκόμα υπάρχουν και τότε η αλλαγή που πρόλαβα εγώ ήταν να τις μετονομάσει από Πανελλήνιες σε Πανελλαδικές και να κάνει τις δέσμες, ουσιαστικά δεν έδινε κανείς μαθήματα και στην 2α και στην 3η Λυκείου για να περάσει στο Πανεπιστήμιο, αλλά μόνο στην 3η και μπορούσε να επιλέξει τον ευρύτερο τομέα που ήθελε. Το ουσιαστικό πρόβλημα όμως δεν το έλυσε ποτέ, ο Αντρέας, όλοι δηλώναμε σχολές που θέλαμε και βρισκόμασταν αλλού νταλλού … Δήλωνε κανείς Νομική και βρισκόταν στην Θεολογική π.χ. και όχι ότι μόνο ήταν αυτό ήταν το πρόβλημα της παιδείας … Για την υγεία δεν μιλάμε … ή μάλλον ας μιλήσουμε … Έφτιαξε το ΕΣΥ (είχε όμως πολύ ΕΓΩ μέσα).
Θυμάμαι ότι όταν ήταν άρρωστησε πολύ η γιαγιά μου, στο Αρεταίειο ΔΕΝ έμπαινε κανείς μετά το επισκεπτήριο … (επί Κ. Καραμανλή αυτά) ενώ με το ΕΣΥ, το προσωπικό ήταν τόσο ανεπαρκές που έπρεπε οπωσδήποτε να μένει κάποιος ή κάποιοι με τον άρρωστο ακόμα και μετά την λήξη του επισκεπτηρίου, γιατί ΔΕΝ υπήρχε προσωπικό, έπρεπε οι λοιποί συγγενείς να κάνουν την δουλειά των νοσοκόμων … και αυτό γινόταν με θράσσος μεγάλο … αν κανείς δεν είχε λοιπούς συγγενείς, μπορεί να καθόταν κατουρημένος όλη νύχτα … Θυμάμαι ότι κυκλοφορούσε από τους δεξιούς, τότε, όταν φτιάχτηκε το Νοσοκομείο στο Ρίο, ότι είναι ένα κτίσμα άδειο και σκεφτόμουν πόσο βλάκες είναι: «τίποτα δεν εκτιμούν» έλεγα. Μια φορά, που χρειάστηκε να πάω … είδα ότι είχαν δίκιο … προσωπικό δεν υπήρχε …
Τί έκανε ο Αντρέας λοιπόν; Ο Αντρέας εξαπάτησε όλους αυτούς που τον πίστεψαν και κυρίως τους απογοήτευσε φριχτά. Θα μπορούσε να έχει κάνει παππάδες αν ο ίδιος δεν ήταν παππατζής. Και μην ακούσω τις βλακείες που λένε, ότι έκλεβε το περιβάλλον του και αυτός δεν το ήξερε, γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ηλίθιος και ηλίθιος δεν ήταν, απεναντίας ήταν πανέξυπνος, ήταν γοητευτικός και ακριβώς επειδή ήταν πανέξυπνος την χρησιμοποιούσε σαν τρελλός αυτή τη γοητεία του.
Ο Αντρέας έβγαλε τα ζιβάγκο, φόρεσε κουστούμια, πάχυνε και ακολούθησε τον κανόνα: «Η εξουσία ΔΕΝ έχει ιδεολογία», θα μπορούσε να μην το είχε κάνει ή καλύτερα να το είχε κάνει με γεγαλύτερο τακτ και τότε θα ήταν η μεγάλη εξαίρεση, αλλά η εξουσία είναι μεγάλο αφροδισιακό και είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί κανείς αυτό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την περίοδο του Ειδικού Δικαστηρίου, πρώτον τον θάνατο του Κουτσόγιωργα, που βρέθηκε ένοχος για όλα και που στην κηδεία του ΔΕΝ πήγε ο Αντρέας, και 2ον και πολύ σοβαρό την απαξίωση του Αντρέα στην Ελληνική Δικαιοσύνη, όπως και να ήταν και να είναι ακόμη αυτή: δεν παρουσιάστηκε ΠΟΤΕ στο δικαστήριο, που είναι η απόλυτη υποχρέωση του πολίτη που καλείται να το κάνει και όχι μόνο αυτό, η Ελληνική Δικαιοσύνη δεν εφάρμοσε ΠΟΤΕ ότι καθημερινά εφήρμοζε στον απλό Έλληνα Πολίτη, την βιαία προσαγωγή του στο δικαστήριο δηλαδή.
Το άλλο που κατάφερε ο Αντρέας ήταν να απογοητεύσει τόσο αυτούς που τον πίστεψαν ώστε να τους κάνει να τους μισούν και να ψηφίσουν λίγο αργότερα, άνθρωποι που δεν ήταν δεξιοί, Ν.Δ., φανατικά. Η δεκαετία του ’80, ήταν μια δεκαετία με πλούσια τα ελέη, μια που η διαχείριση των πακέτων της ΕΟΚ πήγαιναν αβέρτα στους πολίτες (ψίχουλα, αρκετά για τον λαό όμως) και στις τσέπες του Αντρέα και των συνεργατών του. Αυτό ήταν καταλυτικό για την Ελληνική κοινωνία, μετά τον Κοσκωτά το ιδεώδες του κάθε Έλληνα ήταν να τα αρπάξει, να γίνει ένας μικρός Κοσκωτάς και για αυτό υπαίτιος ήταν ο Αντρέας και μόνον, αυτός ήταν ο πρωθυπουργός και επαναλαμβάνω αν δεν ήξερε τί γίνεται καλά θα έκανε να μάθει, αλλιώς δεν έκανε για αυτή τη δουλειά. Η άγνοια διώκεται και ποινικά ακόμα …
Για να μην αναφερθώ στην απόλυτη ξεφτίλα των τελευταίων του. Η απόλυτη ξεφτίλα ενός ανρώπου που ακόμα και τώρα που βλέπω τα στραβά του, μου κάνει ακόμα κλικ. Θυμάμαι ότι όταν βγήκε από το Ωνάσειο και έκανε την δήλωσή του μισή από την ανημπόρεια έκλαψα πραγματικά. Ο Αντρέας ήταν σαν τους ηθοποιούς που δεν ξέρουν πότε πρέπει να κατέβουν από το σανίδι και ξεφτιλίζονται απόλυτα. Τα προσωπικά του θέματα δεν με αφορούν, έως το σημείο που τα έβαλε πάνω από τα πρωθυπουργικά καθήκοντά του. Όλοι ασφαλώς θα θυμόσαστε πού ήταν ο Αντρέας στον σεισμό της Ηλείας, ενώ είχε επικαλεσθεί ασθένεια και δεν πάτησε το πόδι του στην Ηλεία, το πόδι του, αν και πρησμένο – τούμπανο – πατούσε γερά σε ένα κότερο φίλου του μαζί με το πόδι της Δήμητρας Λιάνη. Τα γράφω όλα αυτά και τον αναπολώ, σαν προσωπηκότητα με συμπάθεια, επίσης γράφω για τον Αντρέα και κανέναν άλλον, δηλαδή τα γραφόμενά μου αφορούν αυτόν και μόνο και δεν αγιοποιούν κανέναν από τους άλλους πολιτικούς οποιουδήποτε κόμματος, για αυτόν, τον Αντρέα, δικαιούμαι να έχω άποψη, γιατί τον ψήφισα μια φορά, δεν έχω ψηφίσει κανέναν άλλον έκτοτε.
Πιστεύω ότι η διακυβέρνηση του κράτους από τον Αντρέα και των μετά από αυτόν, για το ΠΑΣΟΚ μιλάω (Σημίτης – Παπαντωνίου – Τσουκάτος), οι άλλοι είναι εκτός συναγωνισμού, είναι σε μεγάλο ποσοστό υπέυθυνη για την τώρα κατάσταση και το κωμικοτραγικό της κατάστασης είναι ότι ο γιος του θέλει να μας κάνει διαφανείς … Ο πατέρας του μας έκανε αδιαφανείς και τώρα αυτός θέλει διαφάνεια … Γενικά, δυστυχώς το όνομα Παπανδρέου προκαλεί ακόμα στον κοσμάκη κάποιου είδους συμπάθεια …
Αυτό που άκουσα τελευταία, από τον Λαζόπουλο, το οποίον παρεπιπτώντος απεχθάνομαι, είναι ότι ΜΟΝΟ κάποιος με το όνομα «Παπανδρέου» θα μπορούσε να περάσει τόσο αναίμακτα αυτά τα μέτρα που περνάει ο Γιωργάκης μέσω ΔΝΤ και παραδόξως έχει πάρα πολύ δίκιο. Αν σήμερα πρωθυπουργός ήταν ο άλλος πανύβλακας, ο ανιψιός Καραμανλή, που κακό χρόνο να έχει, πιστέψτε με θα είχε γίνει πόλεμος, κυριολεκτικά. Από την άλλη σκέφτομαι ότι του έδωσε την πολυπόθητη πρωθυπουργία τόσο άνετα ο Καραμανλής και το βρίσκω και αυτό κωμικοτραγικό: Ποτέ ένας Καραμανλής δεν έκανε τόσα πολλά για να βοηθήσει έναν Παπανδρέου να του πάρει την κυβέρνηση».
Και άλλα πολλά θα μπορούσα να γράψω, αλλά κουράστηκα. Θεός σχωρέστον τον … «ασυγχώρητο», που λένε μερικοί απογοητευμένοι, εγώ όχι, γιατί δεν πιστεύω στον Θεό.
http://tinyurl.com/2cq7r2g