αυτή τη φωτογραφία βλέπει δυστυχώς όποιος μπει στο επίσημο site της apple. Δίπλα γράφει:

Steve Jobs 1955-2011

2.345 Άρθρα

5.777 Ετικέτες

4.191 Σχόλια

561 Μέλη

Συνηθίζω να ακούω fight club όποτε μπορώ στο ραδιόφωνο. Είναι η πιο έξυπνη και διασκεδαστική εκπομπή που παίζει. Πριν λίγες ώρες έκαναν μια αναφορά στην φήμη που υπάρχει για τον Ντράζεν Πέτροβιτς και την μεταγραφή του στον Παναθηναικό εάν δεν είχε συμβεί το θανατηφόρο δυστύχημα στο Μόναχο, που του στέρησε τη ζωη. Λέγεται μάλιστα προς προορισμός του ήταν η Αθήνα για να υπογράψει. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει την αλήθεια.

Anyway… Είχα να δω τον τεράστιο Πέτροβιτς στην τηλεόραση.  Αμέσως άνοιξα γιουτιούμπ να δω και να θυμηθω την υπερ-παιχτούρα και να αναρωτηθώ «πόσα αστέρια θα είχαμε τωρα αν είχαμε πάρει αυτόν τον παίχτη; έναν απο τους καλύτερους έβερ; «

Google-αρωντας λοιπόν λίγο έπεσα πάνω σε μία σελίδα που μιλούσε για τον Βλάντε Ντίβατς και την στένη φιλία του με τον Πέτροβιτς που διακόπηκε αυτόματα με την έναρξη του πολέμου της Γιουγκοσλαβιας. Δύο αχώριστοι φίλοι-συμπαίκτες-συγκάτικοι που ξαφνικά αγνοεί ο ένας τον άλλον!!! Βρίσκω λοιπόν το ντοκυμαντέρ με τίτλο Once Brothers που μιλάει για αυτή την ιστορία. Στο τρέιλερ προς μεγάλη μου έκπληξη βλέπω παραγωγη του ίδιου του ΝΒΑ. «Πω ρε φίλε… πόσο μαλάκες είμαστε» λέω και ξενερώνω απίστευτα με αυτά που έζησα στον τελικό Παναθηναικού -Ολυμπιακού πρίν 2 μέρες.

Κοίτα πως τα αντιμετωπίζουν εκεί τα θέματα του αθλητισμού και πόσο ζωα είμαστε εμείς. Κοίτα που οι Αμερικάνοι, οι μη πολιτικοποιημένοι και ακούλτουροι φτιάχουν ένα τέτοιο ντοκυμαντέρ και μάλιστα απο την εθνική τους ομοσπονδία του μπάσκετ!

Για το ντοκυμαντερ τωρα. Είναι ένα ταξιδι της πορείας τον δύο παιχτών στην ομάδα αυτή που έκανε την διαφορά και μιλάνε μεταξύ άλλων οι Κουκοτς, Ρατζα και ο δικός μας Πασπαλιε. Συγχαρητηρία πάντως που εφτιαξαν ένα, αθλητικό στην ουσία ντοκυμαντέρ, με όλη την γλυκανάλατη Αμερικανία τους αλλά έδωσαν βάθος και προβληματισμό.

Μην τα πολυλογώ. Το είδα το φιλμάκι και ήταν αξιόλογο. Εδω κάτω:

Σας δίνω αυτούσιο το κείμενο της SPORTDAY . Μια ωραία ιδέα του FIGHTCLUB.gr στην οποία νομίζω όλοι αυτοί που πάμε και γουστάρουμε να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε γήπεδο θα ήταν ωραία να ακολουθήσουμε. Εντός των επόμενων ημερών θα υπάρξει συνέχεια της ιδέας και θα σας δώσω και το e-mail συμμετοχής στην κίνηση.

 

Γράφει ο Κώστας Βαϊμάκης

Επειδή έχω βαρεθεί το μαχαίρι να φτάνει στο κόκκαλο και αυτούς που καταδικάζουν τα έκτροπα και ζητούν ψυχραιμία, επειδή τα ευχολόγια έχουν καταντήσει κουραστικά και η υποκρισία ξεχειλίζει από τα στόματα όλων, ήρθε η ώρα για ανάληψη δράσης. Οχι από την πολιτεία, η οποία κρύβεται πίσω από νόμους και κενά και κάνει τις ευθύνες μπαλάκι του πινγκ πονγκ, το οποίο πετάει στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού. Οχι από τους παράγοντες, που σκούζουν όταν κάποιος βιάζεται στο σπίτι τους, αλλά ανάβουν τσιγάρο όταν ο βιασμός γίνεται στο σπίτι του απέναντι. Οχι από τα ΜΜΕ, που παίρνουν γραμμή ή χαρτζιλίκι για να γράφουν όσα υπηρετούν το μεγαλείο της ομαδάρας ή μιλάνε ως οπαδοί που απλώς τυχαίνει να έχουν πρόσβαση σ’ ένα πληκτρολόγιο. Δράση εδώ και τώρα από μένα και εσένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές.

Ακούω τις τελευταίες μέρες για ανθρώπους αηδιασμένους απ’ όσα είδαν στην τηλεόραση ή έζησαν το Σάββατο, ανθρώπους που δεν θέλουν να ξαναπατήσουν το πόδι τους σε γήπεδο. Και τι θα βγει μ’ αυτό; Θα αποδεχτούμε όλοι εμείς, που αγαπάμε πραγματικά το ποδόσφαιρο, ότι ηττηθήκαμε; Θα παρατήσουμε αμαχητί το κάθισμά μας στο γήπεδο και θα φύγουμε, ενώ ξέρουμε ότι τη θέση μας αυτή πιθανότατα θα πάρει ένας κάφρος; Θα αφήσουμε κάθε γήπεδο να αποτελείται απ’ αυτούς τους ανθρώπους, με τους οποίους δεν έχουμε κανένα απολύτως κοινό πέρα από την αγάπη για την ίδια ομάδα; Οχι! Αν το επιτρέψουμε αυτό, υπογράφουμε την καταδίκη του ποδοσφαίρου. Σηκώνουμε λευκή σημαία σε ανθρώπους που δεν παίρνουν αιχμαλώτους, που δεν σέβονται ανακωχές και συνθήκες ειρήνης, που δεν έχουν ιερό και όσιο.

Εγώ θέλω να πηγαίνω γήπεδο. Οχι μόνο εντός έδρας, αλλά και εκτός. Υποστηρίζω από μικρό παιδί τον Παναθηναϊκό κι έχω τουλάχιστον 15 φίλους που είναι Ολυμπιακοί, που τους αγαπάω και με αγαπούν, που μπορώ να καθίσω μαζί τους σε ένα σπίτι ή μια καφετέρια και να δούμε παρέα ένα ντέρμπι, χωρίς ούτε να πλακωθούμε στις μπουνιές ούτε να κόψουμε την «καλημέρα». Που θα πούμε δυο «γαλλικά» στη διάρκεια του αγώνα, που θα πανηγυρίσουμε τα γκολ της ομάδας μας, που θα κάνουμε πλάκα ο ένας στον άλλον, αλλά θα διατηρήσουμε την ανθρωπιά και την αξιοπρέπειά μας και δεν θα βρίσουμε ο ένας ούτε τη μάνα του άλλου, ούτε το σπίτι του, ούτε τους νεκρούς του.

Ζητώ, λοιπόν, να μου επιτρέψουν στον επόμενο αγώνα Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός ή Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, να πάω στο γήπεδο παρέα με τον Γιάννη Τσαούση, τον Σπύρο, τον Θοδωρή, τον Νίκο, τον Χρήστο και να δούμε το παιχνίδι δίπλα δίπλα. Χωρίς να πάμε με πορεία ή με χωριστά αυτοκίνητα, χωρίς νεκρές ζώνες ανάμεσά μας, χωρίς μπάτσους να μας φυλάνε, χωρίς να απαγορεύεται να φοράμε διακριτικά της ομάδας μας. Κι ας μας κοιτάνε από το πέταλο σαν να είμαστε εξωγήινοι. Κι ας μας βρίζουν που καθόμαστε με τον «εχθρό». Θα έχω πάρει εισιτήριο με την ταυτότητά μου, για να ξέρουν ποιος είμαι, θα κάθομαι στη θέση που θα αναγράφεται πάνω στο χαρτάκι μου, ας με σημαδεύει κάμερα, ας μου πάρουν δαχτυλικά αποτυπώματα ή δείγμα DNA, ας με ψάξουν ενδελεχώς πριν μπω. Αν σπάσω κάτι, αν πετάξω κάτι, αν προκαλέσω οποιοδήποτε επεισόδιο, δέχομαι να μου κάνουν ό,τι ορίζει ο νόμος. Αν πρέπει να υπογράψω υπεύθυνη δήλωση και να δεσμευτώ γι’ αυτά που λέω, ευχαρίστως να το κάνω.

Ας μαζευτούμε 300 άτομα στην αρχή, σαν σπάνιο έκθεμα σε Μουσείο. Μπορεί μετά να γίνουμε 1.000 και να γεμίζουμε μια ολόκληρη θύρα. Κι αργότερα δύο θύρες και στη συνέχεια δεν ξέρω πόσες. Πείτε με ρομαντικό, γραφικό, υποκριτή ή μαλάκα. Εγώ έτσι νιώθω και το καταθέτω πολύ σοβαρά προς τη διοίκηση της ομάδας μου, προς τη Σούπερ Λίγκα, προς την ΕΠΟ, την Αστυνομία, προς οποιονδήποτε έχει την εξουσία να μου «επιτρέψει» το αυτονόητο. Ψάχνω για εθελοντές, για συνενόχους, για ανθρώπους που κάποτε πήγαιναν στο γήπεδο χωρίς να φοβούνται και έφευγαν χωρίς να ντρέπονται. Πετάω ένα μπουκάλι αυτή τη στιγμή μέσα στη θάλασσα της παράνοιας, το οποίο περιέχει ένα μήνυμα. Αν το πάρει κάποιος ή κάποιοι, να ξέρουν ότι δεν είναι μόνοι. Κι ας καταλάβουμε ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι εμείς κι όχι να περιμένουμε από τους άλλους να κάνουν «τίποτα» για μας.

Πάμε γηπεδο μαζί!

Αποφασίσαμε να αναλάβουμε δράση. Διότι αγαπάμε τη δουλειά που κάνουμε, αλλά πάνω απ’ όλα αγαπάμε το ποδόσφαιρο.

Διότι με κάποιον τρόπο πρέπει να ενεργοποιηθεί η σιωπηρή πλειονότητα που αηδιάζει και στενοχωριέται με όσα γίνονται και επιλέγει τη σιωπή, την αποχή, την αποστασιοποίηση, το «δεν ξανασχολούμαι» και «δεν ξαναπάω γήπεδο».

Μπορούμε να ΠΑΜΕ ΓΗΠΕΔΟ παρέα, όπως ακριβώς μαζευόμαστε σε ένα σπίτι ή μια καφετέρια και βλέπουμε όλοι μαζί έναν αγώνα, παρ’ όλο που είμαστε αντίπαλοι.

Μπορούμε να ζούμε τον αγώνα με πάθος, με ένταση, να πανηγυρίζουμε τα γκολ και να φεύγουμε όπως ακριβώς πήγαμε: σαν μια παρέα ανθρώπων με διαφορετικές προτιμήσεις, που μπορεί ωστόσο να συνυπάρξει.

Τις επόμενες μέρες η «SportDay» θα περάσει από τη θεωρία στην πράξη και θα κάνει συγκεκριμένες προτάσεις.

Θα «μετρηθούμε» και θα δούμε πόσοι είμαστε εμείς που εξακολουθούμε να βλέπουμε το ποδόσφαιρο σαν «παιχνίδι» για λίγο μεγαλύτερα «παιδιά».

Ο Πικάσο το είπε πρώτος καλύτερα από όλους.
“Η τέχνη ξεπλένει τη ψυχή από την σκόνη της καθημερινότητας.”

…Μια καθημερινότητα γεμάτη από σκέψεις που προκαλούν αγανάκτηση και θυμό.
Μια καθημερινότητα όπου η έλλειψη της ελευθερίας ολοένα και μεγαλώνει.
Για μένα η τέχνη ξεπλένει όλες αυτές τις σκέψεις.Η τέχνη ξεπλένει τη ψυχή.
Η τέχνη αντιγράφει τη ζωή.
Και όταν η ζωή είναι παρανοϊκή το μόνο που απομένει είναι η τέχνη να ακολουθήσει
το ίδιο μονοπάτι, το μονοπάτι της παράνοιας-σουρεαλισμού.

Η ζωγραφική ως τρόπος έκφρασης αφυπνύει το κοινό, δείχνει αλήθειες,.
Το μόνο που μπορεί να κάνει ο καλλιτέχνης είναι να ελπίζει ότι κάποια στιγμή
η ζωή θα αντιγράψει αυτή την τέχνη.

Nteko rtrts

the feeling of being a zulu

Γνώρισα τον Κωνσταντίνο σε ένα φιλικό σπίτι πριν μερικούς μήνες. Μπαίνοντας σε ένα σαλόνι αγνώριστο(είχα πιεί αρκετούς καφεδες εκει ως τοτε) αφού οι μπογιές του το είχαν μετατρέψει στο πιο αξιοζ’ηλευτο γκράφιτι που είχα δει ποτέ. Ως λάτρης της στριτ-αρτ μπήκα αμέσως στον πειρασμό να τον βοηθήσω να πάει παραπέρα την τέχνη του και να γινει γνώστος, προτείνοντας του να του φτιάξω έναν ιστότοπο   όπου θα μπορούσε να δείξει τα έργα του αλλά και να πουλήσει. Πολύ ευγενικά μου είπε το ναι και έμεινα στο να τον περιμένω. Μερικές βδομάδες αργότερα κατάλαβα οτι το ευγενικό ναι ήταν ένα ευγενικό όχι απο έναν πραγματικό καλλιτέχνη που η φιλοσοφία και οι φιλοδοξίες του ήταν πολύ μακριά από την αναγνώριση, την δοξα και τα λεφτά.

cause we dont like c.i.a

Ο Nteko rtrts, όπως αυτοαποκαλείται είναι είναι ένα αυθεντικό, ακατέργαστο διαμάντι.  Οτι ζωγραφίζει, ακόμα και η παραμικρή γραμμή που θα τραβήξει είναι προμελετημένη και έχει την θέση της στην ιστορία που θέλει να μας πει.  Τίποτα δεν είναι τυχαίο, τίποτα δεν διακοσμεί και τίποτα δεν είναι χρόνος για χάσιμο.

at least i can still have a dream

Ο Nteko λοιπόν άφησε τους δρόμους και τα νυχτερινά κυνηγητά για να ασχοληθεί μόνο με την ζωγραφική. Εκθέτει όπως λέει και στην αφίσα του απο τις 22 Δεκεμβρίου μέχρι τις 9 Ιανουαρίου στο Art House, Βογατσικού 4, Θεσσαλονίκη. Είμαι σίγουρος οτι θα σας αρέσει. Αν πάλι είστε τυχεροί και τον συναντήσετε ή αν έχει κάποιες επεξηγήσεις γραμμένες στα έργα του και μπείτε πιο βαθιά στο νόημα και την σημειολογία τους, ακόμα καλύτερα.

rockafeller's madness is beyond imagination

Τέλος για όσους δεν μπορούν να πάνε αλλά και για τους λάτρεις της κλειδαρότρυπας: http://nteko.deviantart.com/

food Inc.

fishermans friend

το θέατρο του παραλόγου

dedicate and communicate

Ημερομηνία που θα μείνει στην ιστορία οχι μόνο για τους Σουηδούς αλλα για τους απανταχού αριστερους, σοσιαλιστές και όχι μονο. Τα νέα δεδομένα ειναι δύο.

1. Η κεντροδεξιά για δευτερη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση έρχεται πρώτη.
2. Η ακροδεξιά μπαίνει για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο.

Δεν ξανάγινε λοιπόν δεξιό κόμμα να αντέξει πάνω απο μια θητεία,  συνεχίζοντας να κυβερνάει έστω και χωρίς αυτοδυναμία. Στη Σουηδία ο σοσιαλισμός είναι βαθιά ριζωμένος στην συνείδηση του λαού και στο σύστημα. Οι πολιτικοί δείχνουν συνέπεια δεκαετίες τώρα και η ηθική στο λειτούργημα τους θεωρείται δεδομένη. Είναι κατι σαν την επανάσταση που αυτονόητου που λέει και ο ΓΑΠ μόνο που εκεί έγινε 100 χρόνια πριν. Μπορεί στη μάζα το όνομα του Ολαφ Πάλμε να είναι συνδεδεμένο με τον ηγέτη σοσιαλιστή με τις ριζοσπαστικές ιδέες και πολιτικές αλλά κατά τους πιο διαβασμένους (έτυχε να γνωρίσω έναν απ’ αυτούς) δεν ήταν τιποτα παραπάνω από ένας καλός μαθητής.

Τι συνέβη λοιπόν και έχουμε μια τέτοια δεξιοστροφη αλλαγή;

Δεν μπορώ να το καταλάβω. Μια είναι η απορία μου. «Αν ρε φίλε σουηδέ έχεις κι εσύ παράπονα τι να πούμε κι εμεις δηλαδή;»
Έλα να μείνεις με τον  (mind the) ΓΑΠ. ΤΟν δικό μας αυτόχθονα σοσιαλιστή. Να τους συγκρίσεις εσύ. Μόνο τότε θα κατάλαβεις κι ίσως κι εγω μάζι.

Σοσιαλισμό ή βαρβαρότητα. Ρε εμείς έχουμε και τα δύο σε ένα. Το πρώτο στο όνομα, το δεύτερο στη χάρη. Ενώ ο Σουηδός;
Μάλλον το  βρήκα… Ο σοσιαλισμός ο δικός μας εκεί λέγεται ακρο-καπιταλισμός. Το δεξιό εκεί κόμμα πρέπει να έχει με το σοσιαλιστικό όση διαφορά έχει το ΠΑΣΟΚ με την ΝΔ… Απόλυτο ζερό. Άρα για να σβήνω σιγα σιγά να ερωτηματικά μου έχουμε και λέμε. Τι σοσιαλιστικό τι λαϊκό τα ίδια κάνει στη Σουηδία οτι κάνουν και οι δικόι μας. Βέβαια εκεί με βήματα μπροστά, προγραμματισμό, όραμα και το πιο βασικό ηθική γιατι αλλιώς δεν γίνεται να διαχειρίζεσαι σωστά μια χώρα.

Κι έτσι τώρα που μπερδεύτηκα πιο πολύ αρχίζω και τα βλεπω πιο καθαρά. Από την πλευρά του φίλου σουηδού. Αυτού που έχει την ιδέα του σοσιαλισμού πλέον τροπο ζωής και ΝτιΕνΕι. Μπράβο ναι. Ξυπνάει λοιπόν και φίλος πριν απο καιρό ανοιγει την εφημερίδα του και διαβάζει: <<Αρχηγός της Σοσιαλιστικής διεθνούς (το δικό μας παιδί) Γεώργιος Παπανδρέου>>… Σκέφτεται, ο σουηδός, το παιδί του πολιτικού μετανάστη απο την Ελλάδα στη Σουηδία που δούλευε σε συνεργείο καθαρισμού. Το παιδί του σοσιαλιστή που έγινε ο σοσιαλιστής των σοσιαλιστών και τον πιάνει μια συγκίνηση.

Πλησιαζει η μέρα τον εκλογών. Ο φίλος σουηδός ενημερώνεται για τα μέτρα που έχει πάρει ο σοσιαλιστης των σοσιαλιστών. ΔΝΤ, περικοπές μισθών, συντάξεων, καταργηση μισθών και επιδομάτων και άλλα τέτοια σοσιαλιστικά παιχνιδια.
Ο συνεπής και ηθικός λοιπόν αυτός με μια κίνηση αστραπή σταυρώνει τον σοσιαλισμό  και πάει ενα ψηφοδέλτιο πιο κάτω. Απλά τα πράγματα τελικά. Δεν εγινε και τιποτα για αυτούς…

«Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρουχα του αλλιώς»

Κι αυτό δεν συβαινει ούτε αποκλειστικά εδώ ούτε στους φίλους σουηδούς. Τι να πουν και κάποιοι αλλοι που ήθελαν μαύρο, μπας και δουν λευκή μέρα, αλλά κάθε μέρα ξεβάφει και πιο πολύ!!

Τέλος. Συμπέρασμα και σήμερα; Δεν υπάρχουν κόμματα, πολιτικές και χρώματα. Πρέπει επιτέλους να μάθουμε ξεκάθαρα ποιος/που/πως/γιατί μας κυβερναει….

Λέγεται «μακάρι Μπουτάρη» και νομίζω θα δώσει μια δυνατή ώθηση στον συμπαθή τροβαδούρο πολιτικό-πολιτευτή της καρδιάς μας…

Πέρα απο την πλάκα ο τύπος είναι η τελευταία ευκαιρία της συντηρητικής, δεξιάς, βαθιά πολιτικά άρρωστης συμπρωτεύουσας για μια ριζική αλλαγή.

Γιαυτό πάρτε όλοι σας χαμπάρι και ψηφίστε τον Μπουτάρη καρντάσια…

Το Earthlings, σε αφήγηση του Joaquin Phoenix και σε μουσική του Moby, είναι ένα ντοκιμαντέρ που καταδεικνύει την πλήρη οικονομική εξάρτηση του ανθρώπινου είδους από τα ζώα που εκτρέφονται για κατοικίδια, φαγητό, ένδυση, διασκέδαση και επιστημονική έρευνα. Με τη χρήση κρυφών καμερών και υλικού που δεν είχε δημοσιευθεί ως τώρα, το Earthlings καταγράφει τις καθημερινές πρακτικές των μεγαλύτερων βιομηχανιών παγκοσμίως, όλες εκ των οποίων βασίζονται εξ ολοκλήρου στην εκμετάλλευση ζώων για τα κέρδη τους. Δυνατό, ενημερωτικό,αντιφατικό και προκλητικό, το Earthlings είναι μακράν το πιο κατανοητό ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί σχετικά με την στενή σχέση φύσης, ζώων και ανθρώπινου οικονομικού συμφέροντος.

Μια καταπληκτική ταινία που πρέπει να δείτε όχι τόσο για την φοβερή φωτογραφία ή σκηνοθεσία, όχι για την πλοκή και το κάστινγκ, αλλά για την τρομακτική αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε στο East Timor κατά τη διάρκεια της επίθεσης και κατοχής του απο την Ινδονησία. Δείτε το σαν ντοκιμαντέρ. Δεν είναι μόνο οι Αμερικάνοι που εισβάλουν σ αυτόν τον κόσμο δυστυχώς και ούτε μόνο οι δυτικοί αυτοί που κάνουν «αβαβά»  τις γενοκτονίες…

Το ταξίδι στις Σπέτσες έχει και τα τυχερά του…

Επεσε στα χέρια μου η παραπάνω επιστολή προς τους κατοίκους της ΠιτΥουσας, οικισμός στο παλιό λιμάνι, στις Σπέτσες απο την πρώην βασιλική οικογένεια. Η προχειρότητα που τους διακρίνει στην σύνταξη του κειμένου είναι η ίδια με την οποία μας διακυβέρνησαν τόσα  χρόνια.

Αρχίζοντας απο τα κεφαλαία γράμματα καταλαβαίνεις πόσο ανορθόγραφος και αστοιχείωτος πρέπει να είναι ο συντάκτης του κειμένου. Ακόμα και στο διαδυκτιο οι μυημένοι απεχθάνονται να βλέπουν ένα τέτοιο κείμενο πόσο μάλλον σε επιστολή.

Στη συνέχεια πάμε στην ορθογραφία. Η λέξη ΠΙΤΙΟΥΣΑ !!!! Μα είναι ποτέ δυνατόν να μην γνωρίζουν πως γράφεται η περιοχή στην οποία θα τελεστεί η δεξίωση? Για την ιστορία Πιτυούσα είναι η αρχαία ονομασία του νησιού που είναι και αγαπημένος προορισμός του τέως εδώ και δεκαετίες. Τέλος θα έπρεπε να γνωρίζουν τουλάχιστον την λέξη βασιλική. Τους περισσεύει ένα «σ» το οποιο μπορούν με ευκολία να το βάλουν καπου….

Πάμε στο νόημα και την σύνταξη. Στην πρώτη παράγραφο χρησιμοποιεί ο συντάκτης ένα κόμμα το οποίο το μόνο που κάνει ειναι να αποπροσανατολίζει αφου δεν μας τελειώνει την συμπληρωματική του χρησιμότητα. Η τελευταια παράγραφος δεν μας εξηγεί σε ποιούς αναφέρεται. Εφόσον η παράγραφος αλλάζει θα έπρεπε να υπάρχει και υποκείμενο. Η λέξη «προξενήσουμε» είναι ενεργητική και δεν μπορεί να συνδεθεί με το ακούσιο.

Τώρα και το «ΕΚ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΥΜΦΩΝ» τι να πώ??? ακομα κι ένα παιδάκι της πρώτης δημοτικού θα το έγραφε σωστά!

Μπράβο τους λοιπόν και μπράβο και σε όσους τους στηρίζουν ή υποστηρίζουν. Αυτοί είναι. Αυτή και η ποιότητα τους…

Θα πω την ατάκα απο το mail που μου έστειλε την ταινία αυτή… «NA VRE POIOI EIMASTE DEN EIMASTE AUTOI POU LENE!»

Δημιουργοί της ταινίας είναι οι Θ.Π. Τάσιος, Ν. Μήκας, Γ. Πολύζος, οι οποίοι έχουν λάβει ως τώρα δύο βραβεία:

Καλύτερης ταινίας αναφερόμενης στην αρχαιότητα στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Κύπρο (Νοέμβριος 2009) και

Καλύτερης εκπαιδευτικής ταινίας στην 8η Διεθνή Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας του Μεσογειακού Χώρου στην Αθήνα (Μάιος 2010)

ΑΝτε και στα δικά μας… έργα

Σήμερα έγινε γνώστη η σύνθεση για την προετοιμασία του μουντομπάσκετ. Εκπληξη η απόφαση Παπαλουκά να την κάνει. Για μένα σοφή κίνηση. Δεν θέλει να γινει Χαριστέας μάλλον. Ο Κουφός αμερικάνος δεν μπορεί να έρθει γιατι κάνει προπόνηση στην Γιούτα…

Με λίγα κλεμμένα λόγια:

Αναλυτικά οι 17 εκλεκτοί, που θα συγκεντρωθούν στις 18 Ιουλίου και εν συνεχεία θα αρχίσουν προετοιμασία στο Καρπενήσι: Δημήτρης Διαμαντίδης, Κώστας Τσαρτσαρής, Αντώνης Φώτσης, Βασίλης Σπανούλης, Νικ Καλάθης, Στράτος Περπέρογλου (Παναθηναϊκός), Γιώργος Πρίντεζης (Ουνικάχα Μάλαγα), Σοφοκλής Σχορτσανίτης, Γιάννης Μπουρούσης, Λουκάς Μαυροκεφαλίδης, Παναγιώτης Βασιλόπουλος, Κώστας Παπανικολάου (Ολυμπιακός), Νίκος Ζήσης (Σιένα), Κώστας Βασιλειάδης (Ομπραντόιρο), Κώστας Καϊμακόγλου (Μαρούσι), Ίαν Βουγιούκας (Πανελλήνιος), Νίκος Παππάς (Κολοσσός Ρόδου).

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας της, η Εθνική θα λάβει αρχικά μέρος σε ένα τουρνουά στην Κύπρο, 6 με 8 Αυγούστου, όπου θα αντιμετωπίσει διαδοχικά Γερμανία, Ρωσία και Κροατία. Από τις 17 έως τις 19 Αυγούστου θα πραγματοποιηθεί το τουρνουά «Ακρόπολις-Eurobank», όπου η ελληνική ομάδα θα αναμετρηθεί με Καναδά, Σλοβενία και Σερβία, ενώ στις 25 Αυγούστου έχει προγραμματιστεί το μεγάλο φιλικό με τις ΗΠΑ στο ΟΑΚΑ (η προπώληση συνεχίζεται από το www.basket.gr και έχουν διατεθεί περίπου 5.000 εισιτήρια).

έγραψε το novasport