Η σταθερά των τραυματισμών, το πόκερ και η αναπόδραστη μοίρα

Το σφυροκόπημα της κατάθλιψης άρχισε το 2000 όταν ο Αντρέας Μπίρμαν αγωνιζόταν στους ερασιτέχνες της Χέρτα Βερολίνου. Τρεις τραυματισμοί στον ώμο σε μια σεζόν έφραξαν τον δρόμο για την πρώτη ομάδα και η πολλά υποσχόμενη καριέρα που προοιωνιζόταν τσακίστηκε στα κρεβάτια της ανάρρωσης. Η διαδρομή από ομάδες όπως η Τσέμνιτσερ, η Ουνιόν Βερολίνου, η Τένις Μπορούσια είχε μια σταθερά. Τους τραυματισμούς. Το 2008 υπέγραψε με την Ζανκτ Πάουλι αλλά κάθε προσπάθεια του για ολική επαναφορά στηριζόταν στο «πήλινο» κορμί του. Ο Μπίρμαν ένιωθε να χάνει τον κόσμο του κάθε φορά που τραυματιζόταν. Έτσι προσπάθησε να αντιμετωπίσει μόνος του μια ασθένεια που χρειάζεται ιατρική υποστήριξη. «Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να διαχειριστώ τους συνεχείς τραυματισμούς μου. Προσπάθησα αρχικά να βρω την ευτυχία στο πόκερ. Οι τραυματισμοί μου άφηναν αρκετό ελεύθερο χρόνο και έτσι μαζί με έναν συμπαίκτη μου στην Ζανκτ Πάουλι(Έμπερς) άρχισα να παίζω όσο πιο συχνά μπορούσα. Θα μπορούσα να εθιστώ στον τζόγο αν συνέχιζα έτσι» λέει ο Μπίρμαν που γρήγορα αντιλήφθηκε ότι η έξαψη του τζόγου δεν καταπράυνε την κατάθλιψη του. Ο έντονος, τρομαγμένος του ύπνος τον οδηγούσε σε μια μοίρα που στο μυαλό του έμοιαζε αναπόδραστη. Για αυτό και την 20η Οκτώβρη του 2009 αποφάσιζε ανεπιτυχώς να τερματίσει την ζωή του για να πετάξει από μέσα του τα βαρίδια της κατάθλιψης.

Η αδυναμία, οι φόβοι και το τέλος της καριέρας

Σήμερα οι «δαίμονες» του Μπίρμαν απολαμβάνουν την «σιέστα» τους. Στην θλιβερή επέτειο ενός έτους από την αυτοκτονία του Ρόμπερτ Ένκε η ζωή του πρώην αμυντικού της Ζανκτ Πάουλι έχει αλλάξει ριζικά. Παρότι μόλις 30 ετών δεν κατάφερε να βρει επαγγελματική ομάδα για να αγωνιστεί. «Ο ατζέντης μου διαπραγματευόταν με έξι κλαμπ από την δεύτερη και την τρίτη κατηγορία αλλά προσέκρουε πάντοτε στο ίδιο εμπόδιο. Έλεγαν ότι δεν μπορούσαν να αναλάβουν την ευθύνη να έχουν στην ομάδα έναν καταθλιπτικό. Η κατάθλιψη αντιμετωπίζεται ως αδυναμία που δεν έχει καμιά θέση στο άθλημα των δυνατών. Οι φόβοι που είχα πριν αποκαλύψω δημοσίως την ασθένεια μου επιβεβαιώθηκαν». Το αρχικό ενδιαφέρον των ανθρώπων της Ζανκτ Πάουλι έχει υποχωρήσει. Από το καλοκαίρι όταν και εξέπνευσε το συμβόλαιο του με την ομάδα που εδρεύει στο λιμάνι του Αμβούργου κανείς δεν έχει επικοινωνήσει μαζί του. Με δυσκολία και έπειτα από συνεχείς αναβολές ο Χόλγκερ Στανισλάφσκι δέχτηκε να μιλήσει στον δημοσιογράφο, Ράινερ Σέφερ που ετοιμάζει μαζί με τον Μπίρμαν το βιβλίο «Κόκκινη Κάρτα στην κατάθλιψη». Η κατάθλιψη παραμένει ένα ταμπού για το ποδόσφαιρο και όσοι πάσχουν από αυτήν είναι ξοφλημένοι από το άθλημα. Το παιχνίδι που συμβόλιζε κάποτε την ανεμελιά εξελίχθηκε σε μια αμείλικτα ανταγωνιστική βιομηχανία στις ημέρες μας. Τα συμβόλαια των ποδοσφαιριστών βασίζονται στην παραγωγικότητα τους. Κερδίζεις και γίνεσαι είδωλο. Χάνεις και είσαι ένα πολυκαιρισμένο κουρέλι. Οι παίκτες για να κερδίσουν θέση στην ενδεκάδα, που αυτόματα θα αυξήσει την παραγωγικότητα τους και θα φέρει περισσότερα χρήματα, δεν ορρωδούν προ ουδενός. Όποιος επιδείξει αδυναμία είναι ξοφλημένος, όπως ανακάλυψε ο Αντρέας Μπίρμαν όταν αποκάλυψε δημοσίως ότι τον κυρίευσε ο «μαύρος σκύλος»  της κατάθλιψης. «Από την στιγμή που αποκάλυψα την ασθένεια μου επέδειξα αδυναμία και ουσιαστικά έβαλα τέλος στην καριέρα μου»

Η Τερέζα Ένκε, η αθλητική ψυχολογία και η λήθη

Ακριβώς ένα χρόνο έπειτα από την αυτοκτονία του Ένκε ο Μπίρμαν ανασυνθέτει τις μνήμες των ταραγμένων ημερών. «Για εμένα η 11η Νοεμβρίου είναι πιο συγκινησιακά φορτισμένη από ότι η 10η. Την επόμενη ημέρα της αυτοκτονίας του η σύζυγος του Τερέζα αποκάλυψε την κατάθλιψη από την οποία έπασχε ο Ρόμπερτ Ένκε. Ένιωθα σαν να μιλούσε για εμένα. Σαν να κοιτάζω τον καθρέπτη. Ήταν τόσο σίγουρη για όσα έλεγε που για πρώτη φορά αντιλήφθηκα ότι πάσχω από την ίδια ασθένεια. Μίλησα στον προπονητή μου τον Χόλγκερ Στανισλάφσκι και άμεσα πήγα στην κλινική. Για αυτό θα είμαι αιώνια ευγνώμων». Σήμερα ο Μπίρμαν ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή έτσι ώστε να μην αφήσει την κατάθλιψη να τον κυριεύσει ξανά. Κάθε 15 ημέρες πηγαίνει σε εξειδικευμένο γιατρό που παρακολουθεί την πορεία της υγείας του. Αυτό που γνωρίζει πλέον ο Μπίρμαν είναι ότι δεν είναι ο μόνος ποδοσφαιριστής που πάσχει από κατάθλιψη. Στο αμείλικτο περιβάλλον του σύγχρονου ποδοσφαίρου οι όμοιοι του είναι πολλοί. «Αναγνωρίζω τα συμπτώματα πλέον. Θα πρέπει σύντομα κάθε ποδοσφαιριστής που πάσχει από κατάθλιψη να ζητήσει ιατρική υποστήριξη. Η θεραπεία έσωσε την ζωή μου. Όποιος το κάνει γνωστό δημοσίως όμως θα δυσκολευθεί να συνεχίσει επαγγελματικά την καριέρα του». Ο Μπίρμαν περνά τις περισσότερες ώρες στο σπίτι του. Μαζεύει πληροφορίες για το βιβλίο του «Κόκκινη κάρτα στην Κατάθλιψη, φροντίζει την μητέρα του που έχει καρκίνο και τα δυο του παιδιά κάνοντας όνειρα για το μέλλον. «Θέλω να σπουδάσω αθλητική ψυχολογία. Στόχος μου είναι να παραμείνω στο άθλημα και με τον ατζέντη μου αναζητώ τρόπους έτσι ώστε να μπορέσω να ασχολούμαι στο ποδόσφαιρο ωσότου να τελειώσω τις σπουδές μου». Ο Μπίρμαν ξεχάστηκε όπως και το πρόβλημα της κατάθλιψης στο ποδόσφαιρο που με αφορμή την αυτοκτονία του Ρόμπερτ Ένκε η ποδοσφαιρική βιομηχανία το είχε ιεραρχήσει ψηλά. Η πίεση για αποτελέσματα και η ανταγωνιστικότητα των ομάδων συνεχίζουν να ορίζουν το άθλημα. Οι ποδοσφαιριστές κριτικάρονται δημοσίως, οι προπονητές απολύονται και οι διοικήσεις απειλούν με μείωση μισθών όταν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι. Στο άθλημα των δυνατών δεν υπάρχει χώρος για την κατάθλιψη…

του Ηλία Καραγιάννη

Στο Billboard Hot 100 της Αμερικής έφτασε στην τρίτη θέση, στη Βρετανία στην έκτη και στην Αυστραλία στην κορυφή των charts για 5 εβδομάδες. Μετά τη δολοφονία του καλλιτέχνη, το σινγκλ «ξαναμπήκε» στο βρετανικό chart τον Ιανουάριο του 1981 και παρέμεινε στην κορυφή για 4 εβδομάδες.

Το «Imagine», το «Instant Karma» και το «Give peace a chance» είναι τα τρία τραγούδια του Λένον (από τα 500 συνολικά του Rock and Roll Hall of  Fame) από τη σόλο καριέρα του που θεωρείται ότι διαμόρφωσαν το rock and roll. Μάλιστα το Imagine βρέθηκε στην τρίτη θέση των 500 καλύτερων τραγουδιών όλων των εποχών. Το 1999 η Broadcast Music Inc συμπεριέλαβε το τραγούδι στη λίστα με τα 100 καλύτερα εκτελεσμένα τραγούδια ενώ το βίντεο που συνόδευε το τραγούδι, πήρε αργυρό Λέοντα στο φεστιβάλ των Καννών.

Σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις που έδωσε πριν δολοφονηθεί, ο Λένον δήλωσε ότι το Imagine ήταν εξίσου καλό με όσα τραγούδια είχε γράψει όσο καιρό ήταν στους Beatles.

Λέγεται ότι το ρεφραίν του τραγουδιού είναι μερικώς εμπνευσμένο από ποιήματα της Γιόκο Ονο, στο βιβλίο διηγημάτων της με τίτλο Grapefruit. Σε κάποιο από αυτά αφηγούνταν τα παιδικά της χρόνια στην Ιαπωνία κατά τη  διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου

Στο βιβλίο «Lennon in America» από τον συγγραφέα Geoffrey Giuliano, ο Λένον σχολίασε: «το τραγούδι είναι αντιθρησκευτικό, αντιεθνικιστικό, αντισυμβατικό, αντικαπιταλιστικό αλλά επειδή φτιάχτηκε με γλυκά υλικά, έγινε αποδεκτό».

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε (ανάμεσα σε πολλούς καλλιτέχνες) και από τους: Τζοάν Μπαέζ, Νταϊάνα Ρος, Ρίτσαρντ Ελιοτ, Ντέιβιντ Μπάουι, Τρέισι Σπένσερ, Ρομπέρτο Κάρλος και Γκαμπριέλα, Μπλουζ Τράβελερ, Τζεφ Βερλίν, Ευα Κάσιντι, Κόρι Φέλντμαν, Τζιλμπέρτο Τζιλ, Κέιτι Τάργκετ Ανταμς, Ερικ Μπέρντον, Αλισον Κρόου, Ντόλι Πάρτον, Ρικ Σπρίνγκφιλντ, Ετα Τζέιμς, Καλέ, Αβρίλ Λαβίν (μαζί με τους Γουίλι Νέλσον, Τζακ Τζόνσον και Μέσελ Ντετσιότσελο), Γκρεγκόριαν. Επίσης ηχογραφήθηκε και από το καστ του τηλεοπτικού σόου Glee.

Οι στίχοι του τραγουδιού

Imagine there’s no heaven
It’s easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today…

Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace…

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world…

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will live as one

πηγή:

Σχόλια,παρατηρήσεις και αναμνήσεις από τον μαγικό κόσμο του αθλητισμού
Γεγονότα στον αθλητισμό,  22 Αυγούστου

1851     Το ιστιοφόρο “America” τερματίζει πρώτο κερδίζοντας 14 βρετανικά πλοία σε έναν αγώνα γύρω από την Νήσο Wight δίνοντας το όνομά του στην διοργάνωση, γνωστή ως “America’s Cup”

1864     Έπειτα από ενέργειες ετών ο Ερρίκος Ντινάν, ξεκινά τη λειτουργία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού που καλύπτεται από τη Συνθήκη της Γενεύης.
1909     Διεξάγεται ο πρώτος Rheims International Air Race στην Γαλλία
1923     Στον πρώτο τελικό του Πρωταθλήματος Ελλάδος, στο γήπεδο του Ηρακλή, ο Πειραϊκός Σύνδεσμος κερδίζει το τρόπαιο μετά τη νίκη του με 3-1 επί του Άρη. Τον αγώνα διοργάνωση η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ελλάδος, πρόγονος της σημερινής ΕΠΟ.
1950     Η Αλθέα Γκίμπσον (Althea Gibson) γίνεται η πρώτη μη λευκή τενίστρια που γίνεται δεκτή στο αμερικάνικο πρωτάθλημα
1964     Η εκπομπή του BBC “Match of the Day” κάνει πρεμιέρα δείχνοντας φάσεις από τον αγώνα Άρσεναλ – Λίβερπουλ
1971     Η Kerry Kleid γίνεται η πρώτη αμερικανίδα επαγγελματίας οδηγός μοτοσικλέτας
1972     Η Ολυμπιακή Επιτροπή δεν δέχεται την ανεξάρτητη συμμετοχή της Ροδεσίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, αφού η πρόταση που έχει γίνει στη Ροδεσία να συμμετάσχει κάτω από την σημαία της Αγγλίας έχει απορριφθεί από τους Ροδεσιανούς. Η Ροδεσία, που έχει πάρει το όνομά της από τον Cecil Rodes το 1889, διασπάται το 1911 στη Βόρεια (μετέπειτα Ζάμπια) και στη Νότια (μετέπειτα Ζιμπάμπουε). Το 1970 αυτοανακηρύσσεται δημοκρατία, με συνέπεια η Αγγλία και τα Ηνωμένα Έθνη να της επιβάλλουν εμπορικό αποκλεισμό
1995     Ο Ολυμπιακός νικά 1-0 στο Φάληρο τη Σλάβια Σόφιας και προκρίνεται στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η Ολίμπια Λουμπλιάνας νικά στο γήπεδό της τον Απόλλωνα με 3-1 και τον αποκλείει από την ίδια διοργάνωση. Η «ελαφρά ταξιαρχία» είχε νικήσει με 1-0 στο πρώτο ματς.
1997     Ο Ολυμπιακός στη Λευκορωσία φέρνει ισοπαλία 2-2 με τη Μοζίρ και προκρίνεται στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Στο πρώτο ματς (13/8) είχε νικήσει με 5-0.
1999     Η Κατερίνα Θάνου κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ με 10.84 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στη Σεβίλλη. Πρώτη αναδεικνύεται η Μάριον Τζόουνς (Marion Jones) με 10.70 και δεύτερη η Ίνγκερ Μίλερ (Inger Miller) με 10.79
2000     Οι Αυστραλοί διοργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων παραδέχονται ότι από λάθος στη μία όψη των μεταλλίων που προορίζονται για τους νικητές αντί του Παρθενώνα έχει χαρακτεί το Κολοσαίο της Ρώμης!
2001     Ο Παναθηναϊκός προκρίνεται στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Στο γήπεδο της Λεωφόρου νικά με 1-0 τη Σλάβια Πράγας. Είχε νικήσει με 2-1 και στο πρώτο ματς (8/8) στη Πράγα.
2004     Ο Δημοσθένης Ταμπάκος κατακτά το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους με 9.862 βαθμούς στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας όμως νωρίτερα το πρωί οι Βασίλης Πολύμερος και Νίκος Σκιαθίτης εκπλήσσουν κατακτώντας το χάλκινο στο Διπλό Σκιφ Ελαφρών Βαρών
2004     Ένα ιστορικό ρεκόρ ισοφαρίζει η Αρσεναλ, νικώντας τη Μίντλεσμπρο με 5-3. Οι «κανονιέρηδες» συμπλήρωσαν 42 αγώνες αήττητοι, όσες και η ομάδα της Νότιγχαμ Φόρεστ από το Νοέμβριο του 1977 έως το Δεκέμβριο του 1978.
2008     Η ομάδα της Τζαμάικα κατακτά το χρυσό μετάλλιο στην σκυταλοδρομία 4×100μ με παγκόσμιο ρεκόρ 37.10 και ο Γιουσέιν Μπολτ (Usain Bolt) γίνεται ο πρώτος αθλητής μετά τον Καρλ Λιούις (Carl Lewis) το 1984 που κερδίζει το χρυσό μετάλλιο σε 3 αγωνίσματα (100μ, 200μ, 4×100μ) σε μία Ολυμπιάδα αλλά και πρώτος στην ιστορία που καταφέρνει να καταρρίψει 3 παγκόσμια ρεκόρ (μαζί με το 9.69 στα 100μ στις 16/8 και το 19.30 στα 200μ στις 20/8) σε μία Ολυμπιάδα.

Γεννήσεις στον αθλητισμό,  22 Αυγούστου

1902     Γεννιέται στο Βερολίνο η Γερμανίδα σκηνοθέτης Λένι Ρίφενσταλ (Helene Bertha Amalie “Leni” Riefenstahl). Γρήγορα έγινε η επίσημη σκηνοθέτης του ναζιστικού καθεστώος, αλλά η ταινία της «Ολυμπία» με θέμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 θεωρείται κλασσική. Μετά τον πόλεμο, με κατεστραμένη πλέον την καριέρα της, αφοσιώθηκε στην οικολογία. Ακόμη και σήμερα επισκέπτεται πολλές χώρες για να καταγράψει με την φωτογραφική της μηχανή πλέον, τις φυσικές καλλονές τους. Πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 2003
1924     Γεννιέται ο Ουρουγουανός πλάγιος μέσος της Πενιαρόλ Χουάν Κάρλος Γκονζάλες (Juan Carlos Gonzales). Με την εθνική ομάδα της χώρας του κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950. Έπαιξε σε 14 αγώνες (περίοδος 1948-50), ενώ κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα στη χώρα του (1945,49,51,54). Πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 2010

1930     Γεννιέται ο Βραζιλιάνος τερματοφύλακας Νέβες ντος Σάντος Ζιλμάρ (Gylmar dos Santos Neves). Στην εθνική ομάδα της χώρας του αγωνίστηκε 94 φορές (περίοδος 1953-65) και δέχτηκε 98 γκολ. Έπαιξε σε τρία Μουντιάλ (1958,62,66) και κέρδισε τα δύο πρώτα. Αγωνίστηκε οκτώ χρόνια στη Σάντος και κατέκτησε τα πάντα. Πρωταθλήματα, Κύπελλα Νότιας Αμερικής και δύο φορές (1962,63) το Διηπειρωτικό.
1942     Γεννιέται ο Γερμανός δρομέας μεγάλων αποστάσεων Χάραλντ Νόρποτ (Harald Norpoth).
Συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες
1964 (Τόκιο): 2ος στα 5.000μ (13.49.6)
1968 (Μέξικο Σίτι): 4ος στα 1.500μ (3.42.5), αποκλείστηκε από τον τελικό των 10.000μ
1972 (Μόναχο): 6ος στα 5.000μ (13.32.58)
Συμμετοχή στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα
1966 (Βουδαπέστη): 2ος στα 5.000μ (13.44.0) και 3ος στα 1.500μ (3.42.4).
1971 (Ελσίνκι): 3ος στα 5.000μ (13.34.57)
1964: Γεννιέται ο Σουηδός τενίστας Ματς Βίλαντερ (Mats Wilander). Κέρδισε τρεις φορές το Αυστραλιανό όπεν (1983,84,88), άλλες τόσες το Γαλλικό (1982,85,88) και μία το Αμερικάνικο (1988).
1966     Γεννιέται στο Άμστερνταμ ο Ολλανδός μέσος Ρομπ Βίτσκε (Robert “Rob” Witschge). Με την εθνική Ολλανδίας έπαιξε 31 φορές (τρία γκολ) από το 1989 έως το 1995. Έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και στο Ευρωπαϊκό του 1992.
Ομάδες
1985-89: Άγιαξ
1989-90: Σεντ Ετιέν
1991-96: Φέγενορντ
1996-98: Ουτρέχτη
1998-99: Αλ Ιτχάντ (Σ.Αραβία).
1968     Γεννιέται στο Λομονόσοφ της Ρωσίας ο Σοβιετικός επιθετικός μέσος Αλεξάντρ Μοστοβόι (Aleksandr Vladimirovich Mostovoi). Έπαιξε 15 φορές (3 γκολ) στην εθνική ΕΣΣΔ (1991), άλλες δύο στην Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Χωρών και 50 (δέκα γκολ) στη Ρωσία (1992-04).
Ομάδες
1986-91: Σπαρτάκ Μόσχας
1991-93: Μπενφίκα
1993-94: Καέν
1994-96: Στρασμπούργκ
1996-04: Θέλτα Βίγκο
2005: Αλαβές
Τίτλοι
Ιντερτότο 1: 2000
Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ 2: 1987,89
Πρωτάθλημα Πορτογαλίας 1: 1994
Κύπελλο Πορτογαλίας 1: 1992

Θάνατοι στον αθλητισμό, 22 Αυγούστου
1922     Σκοτώνεται σε ενέδρα ο Ιρλανδός ηγέτης του Σιν Φέϊν, Μάϊκλ Κόλινς (Michael “Mick” Collins). Αρχηγός της αντιπροσωπείας που το 1921 υπέγραψε την Αγγλοϊρλανδική συνθήκη με την οποία η Ιρλανδία κέρδισε την ανεξαρτησία της. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε γιαυτόν το τραγούδι «το γελαστό παιδί».  Είχε γεννηθεί στις 16 Οκτωβρίου 1890.

Εκείνη την ημέρα, στο Παρίσι, ενώ πλανιόταν η απειλή ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου στον οποίο θα βυθιζόταν όλη η Ευρώπη, ο γάλλος υπουργός εξωτερικών, Robert Schuman, διάβασε στο διεθνή τύπο μια δήλωση με την οποία καλούσε την Γαλλία, τη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να ενώσουν την παραγωγή τους άνθρακα και χάλυβα ως «το πρώτο συγκεκριμένο θεμέλιο μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας».Αυτό που πρότεινε ο Robert Schuman ήταν η δημιουργία ενός υπερεθνικού ευρωπαϊκού οργάνου, επιφορτισμένου με τη διαχείριση της βιομηχανίας άνθρακα και χάλυβα, δηλαδή, του τομέα ο οποίος, την εποχή εκείνη, ήταν η βάση όλης της στρατιωτικής δύναμης. Οι χώρες στις οποίες απευθύνθηκε είχαν καταστρέψει σχεδόν η μία την άλλη σε μια τρομακτική σύγκρουση που άφησε πίσω της μια αίσθηση υλικής και ηθικής ερήμωσης.

Τα πάντα, λοιπόν, άρχισαν εκείνη την ημέρα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, στη συνάντηση κορυφής των ηγετών της ΕΕ στο Μιλάνο, το 1985, αποφασίστηκε να εορτάζεται η 9η Μαίου ως «Ημέρα της Ευρώπης».

Κάθε χώρα που επιλέγει δημοκρατικά να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση προσυπογράφει τις θεμελιώδεις αξίες της, της ειρήνης και της αλληλεγγύης.

Οι αξίες αυτές εκφράζονται μέσω της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης που εμπεριέχει περιβαλλοντικές και περιφερειακές διαστάσεις, οι οποίες αποτελούν εγγυήσεις για ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο για όλους τους πολίτες.

Κι έτσι φτάνουμε στο 2010, η «ευρωπαϊκή» Ελλάδα βρίσκεται ήδη στο ΔΝΤ και ο πρωθυπουργός πριν απο δυο περίπου βδομάδες δηλώνει πως το πλάνο της διεθνούς διάσωσης είναι χωρίς προηγούμενο σε παγκόσμιο επίπεδο και πως ξεπερνά τα προγράμματα που είχαν εφαρμοστεί στο παρελθόν για την Αργεντινή, το Μεξικό ή κατά τη διάρκεια της Ασιατικής κρίσης στο τέλος της δεκαετίας του 90.

Και φυσικά όπως είχε δηλώσει ο Robert Schuman στις 9 Μαϊου 1950, «Η Ευρώπη δεν επιτεύχθηκε, και έτσι είχαμε τον πόλεμο.»

Αυτή την Ευρώπη γιορτάζουμε σήμερα…..

Είναι το μοναδικό φαρμακευτικό σκεύασμα που αναφέρεται σε ολόκληρο τον κόσμο απλά ως «χάπι» και το πρώτο στην ιστορία που φτιάχτηκε για να το παίρνουν άνθρωποι που δεν υπέφεραν από κάποια ασθένεια. Πέρα από το γεγονός ότι αποτελεί μια απλή μέθοδο αντισύλληψης, έγινε ένα από τα σύμβολα της γυναικείας χειραφέτησης και εδραίωσε την ιδέα ότι σκοπός της σεξουαλικής πράξης δεν είναι μόνο η αναπαραγωγή του είδους.
Όπως όλα τα σύμβολα, όμως, έτσι και το χάπι – ή μάλλον η πορεία του σε αυτόν τον μισό αιώνα από τότε που δημιουργήθηκε – είναι γεμάτη παράδοξα. Ο εφευρέτης του ήταν ένας συντηρητικός καθολικός που αναζητούσε μια θεραπεία για τα προβλήματα γονιμότητας. Συνδέθηκε με την έκρηξη της σεξουαλικής επανάστασης, παρά το γεγονός ότι τη δεκαετία του 1960 η χρήση του επιτρεπόταν κατά κύριο λόγο μόνο για γυναίκες που ήταν παντρεμένες.
Οι υποστηρικτές του ήλπιζαν ότι θα τόνωνε τον θεσμό του γάμου, αφού θα απάλλασσε τα ζευγάρια από το άγχος μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Οι επικριτές του ισχυρίζονται ακόμη και σήμερα ότι είναι σχεδόν η κινητήρια δύναμη της ακολασίας, της μοιχείας και τη διάλυσης της οικογένειας.
Οι αντιφάσεις δεν σταματούν εδώ: Το 1999 το περιοδικό «Economist» χαρακτήρισε το αντισυλληπτικό χάπι ως τη μεγαλύτερη επιστημονική πρόοδο του 20ού αιώνα. Αλλά η Γκλόρια Στάινεμ, μια από τις πιο γνωστές φεμινίστριες εκείνης της εποχής, θεωρούσε την επιρροή του «υπερεκτιμημένη». Στη μεγαλύτερη έρευνα που πραγματοποιήθηκε ποτέ – συμμετείχαν 46.000 γυναίκες επί 40 χρόνια – διαπιστώθηκε ότι οι γυναίκες που έπαιρναν αντισυλληπτικά είχαν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν πρόωρα από οποιαδήποτε αιτία, συμπεριλαμβανομένων του καρκίνου και των καρδιαγγειακών παθήσεων. Κι όμως, πολλές γυναίκες αναρωτιούνται εάν οι κίνδυνοι για την υγεία τους είναι περισσότεροι από τα οφέλη.
Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι ήθελαν να μάθουν πώς να μην κάνουν παιδιά σχεδόν από τότε που έκαναν παιδιά. Οι αρχαίες Αιγύπτιες έφτιαχναν έναν πολτό από τα περιττώματα των κροκόδειλων, τον οποίο χρησιμοποιούσαν ως αντισυλληπτικό κολπικό υπόθεμα. Ο Αριστοτέλης υποστήριζε ότι το λάδι από κέδρο και το λιβάνι είχαν σπερματοκτόνο δράση. Ο Καζανόβας είχε γράψει πως χρησιμοποιούσε μια λεμονόκουπα για διάφραγμα. Τον 18ο αιώνα κάποιος δόκτωρ Κόντομ κατασκεύασε μια ελαστική μεμβράνη από έντερα προβάτου για τον Κάρολο Β’, βασιλιά της Αγγλίας και πατέρα πολλών νόθων παιδιών. Τα πρώτα προφυλακτικά, βέβαια, είχαν φτιαχτεί πολλούς αιώνες πριν.
Δεν ήταν το χάπι επομένως που διαχώρισε την αναπαραγωγή από το σεξ στα παντρεμένα ζευγάρια, όπως επισημαίνει στο περιοδικό «Time» η καθηγήτρια Οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Κλάουντια Γκόλντιν. Οι γυναίκες ήξεραν πολύ πριν την εισαγωγή του ως μεθόδου αντισύλληψης πώς να αποφύγουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Και σε αυτή τη διαπίστωση συνηγορούν οι στατιστικές: Η μέση λευκή Αμερικανίδα γεννούσε επτά φορές τον 18ο αιώνα. Σε λιγότερο από εκατό χρόνια αργότερα, ο αριθμός αυτός είχε μειωθεί στο 3,5.
Ολη αυτή την περίοδο η αντισύλληψη αντιμετωπιζόταν με εχθρότητα απ’ όλο το θρησκευτικό φάσμα. Ακόμη και μέσα στο γάμο, το σεξ θεωρείτο ανήθικο εάν ο σκοπός της συνουσίας δεν ήταν η αναπαραγωγή. Ο φόβος της εγκυμοσύνης υποτίθεται ότι ήταν ένας ισχυρός ανασταλτικός παράγοντας για την ακολασία και η ενημέρωση γύρω από την αντισύλληψη χαρακτηριζόταν περίπου ως πορνογραφία. Το 1873 το αμερικανικό Κογκρέσο πέρασε νόμο με τον οποίο απαγόρευσε την ενημέρωση γύρω από την αποφυγή της σύλληψης ως αντιβαίνουσα τα χρηστά ήθη.
Η κινητήριος δύναμη που άλλαξε τα δεδομένα ήταν μια γυναίκα, η οποία γεννήθηκε στο Κόρνινγκ της Νέας Υόρκης από καθολική μητέρα και έναν πατέρα που έφτιαχνε φιγούρες αγγέλων και αγίων από μάρμαρο. Όταν η μητέρα της πέθανε στα 50 της χρόνια έπειτα από 18 τοκετούς, η Μάργκαρετ Σέιντγκερ κατηγόρησε τον πατέρα της ότι ήταν υπεύθυνος για την απώλεια. «Εσύ το προκάλεσες αυτό. Η μητέρα πέθανε επειδή έκανε πολλά παιδιά», του είπε. Η Σέιντγκερ έγινε νοσοκόμα και άρχισε να ονειρεύεται ένα «μαγικό χάπι» που θα εμπόδιζε τη σύλληψη. Το 1914 επινόησε τον όρο «έλεγχος γεννήσεων» και την ίδια χρονιά βρέθηκε αντιμέτωπη με τις αρχές επειδή ταχυδρομούσε την «Εξεγερμένη γυναίκα», μια μπροσούρα για την αντισύλληψη. Δύο χρόνια αργότερα άνοιξε την πρώτη κλινική οικογενειακού προγραμματισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνελήφθη και πάλι και φυλακίστηκε για 30 ημέρες.
Το 1917 η Μάργκαρετ Σέιντγκερ συνάντησε σε μια διάλεξη στη Βοστόνη την Κάθριν Ντέξτερ ΜακΚόρμικ. Από πλούσια οικογένεια, η ΜακΚόρμικ ήταν η δεύτερη γυναίκα που είχε αποφοιτήσει από το τμήμα Βιολογίας του φημισμένου MIT, του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης. Ενθερμη φεμινίστρια σαν την Σέιντγκερ, η πλούσια βιολόγος έγινε αμέσως η χρηματοδότρια του κινήματος ελέγχου γεννήσεων.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν 55 κλινικές γεννήσεων το 1930. Δώδεκα χρόνια αργότερα είχαν φτάσει τις 800. Εκείνη τη χρονιά, η Birth Control League της Σέιντγκερ άλλαξε το όνομά της σε Planned Parenthood Federation of America. Στο μεταξύ, η έρευνα στα εργαστήρια προχωρούσε γρήγορα. Η ιδέα μιας ορμονικής προσέγγισης στον έλεγχο γεννήσεων είχε γεννηθεί αρκετά χρόνια πριν, αλλά το πέρασμα από τη θεωρία σε ένα χάπι που οι γυναίκες θα μπορούσαν να παίρνουν τόσο εύκολα όσο μια βιταμίνη, απαιτούσε έναν συνδυασμό κίνητρων, χρήματος, γνώσεων και επιστημονικής ευφυΐας.
Η επιστημονική ευφυΐα βρέθηκε στο πρόσωπο του Γκρέγκορι Πίνκους, τον οποίο η Σέιντγκερ συνάντησε σε μια δεξίωση το 1951. Τη δεκαετία του 1930, ο Πίνκους ήταν ένας φέρελπις βοηθός καθηγητή Φυσιολογίας στο Χάρβαρντ. Όταν γνωρίστηκε με τη Σέιντγκερ, ο Πίνκους είχε το δικό του εργαστήριο. Από τις έρευνές του ήξερε ότι τα αυξημένα επίπεδα μιας ορμόνης, της προγεστερόνης, διέκοπταν τη διαδικασία της ωορρηξίας. Η πειραματική επαλήθευση της θεωρίας σε ανθρώπους απαιτούσε κάποιον με κλινική εμπειρία. Κι αυτός ήταν ο Τζον Ροκ, ένας αφοσιωμένος καθολικός με πέντε παιδιά και 19 εγγόνια, ο οποίος είχε αφιερωθεί επιστημονικά στην αντιμετώπιση της γυναικείας στειρότητας.
Οι δύο επιστήμονες άρχισαν να συνεργάζονται το 1952 πραγματοποιώντας τις δοκιμές τους στο Πουέρτο Ρίκο, καθώς η έρευνα για την αντισύλληψη ήταν απαγορευμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πέντε χρόνια αργότερα, το χάπι εγκρίθηκε από τις αρμόδιες αρχές ως μέσον θεραπείας των «γυναικείων διαταραχών». Τον Μάιο του 1960 η αμερικανική Ομοσπονδία Τροφίμων και Φαρμάκων έδωσε τις ευλογίες της για την εμπορική διάθεση του φαρμάκου.
Από κάποιους το χάπι θεωρήθηκε απειλή και άλλοι είδαν σε αυτό ένα νέο όπλο. Στην πρώτη κατηγορία ανήκει η Καθολική Εκκλησία που στη Β’ Σύνοδο του Βατικανού το 1962 αποφάσισε να συστήσει ειδική επιτροπή για την εξέταση του θέματος. Στη δεύτερη κατηγορία βρέθηκαν κάποιοι σταυροφόροι του αντικομμουνισμού, οι οποίοι θεώρησαν ότι ο έλεγχος των γεννήσεων σε χώρες με πολιτική αστάθεια και υψηλά ποσοστά φτώχειας θα μείωνε τον κίνδυνο να «μολυνθούν» οι κοινωνίες τους από την κομμουνιστική ιδεολογία. Άλλοι ήλπισαν ότι θα βοηθούσε στη μείωση των αμβλώσεων, ειδικά σε χώρες – όπως στην πρώην Ανατολική Γερμανία – όπου ο αριθμός τους ήταν υψηλότερος από αυτόν των γεννήσεων.
Οι γυναίκες, πάντως, αγκάλιασαν το χάπι για έναν πολύ προσωπικό λόγο: Ήταν ένας αποτελεσματικός και βολικός τρόπος για να αποφύγουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Το 1961 το χρησιμοποιούσαν 400.000 γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα χρόνο αργότερα έγιναν 1.200.000, αριθμός που είχε τριπλασιασθεί έως το 1965, παρά το γεγονός ότι περιοδικά της εποχής αναρωτιόντουσαν εάν το χάπι μπορεί να οδηγήσει σε «σεξουαλική αναρχία». Ήταν ερωτήματα που δεν είχαν και πολύ σημασία.
Οι δυτικές κοινωνίες γνώρισαν έντονες κοινωνικές αλλαγές από τη δεκαετία του 1960 και αυτές οι αλλαγές είχαν στενή σχέση με το χάπι. Το 1960 η μέση αμερικανική οικογένεια είχε 3,6 παιδιά. Έως το 1980 είχαν μειωθεί στα δυο. Ήταν η πρώτη φορά που οι περισσότερες γυναίκες θεωρούσαν τον εαυτό τους εργαζόμενες παρά νοικοκυρές. Σήμερα, περισσότερες από 100 εκατομμύρια γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο ξεκινούν την ημέρα τους με ένα αντισυλληπτικό χάπι.

πηγή:

«Ό,τι και κι αν γραφτεί και από οποιονδήποτε, ποτέ δε θα έχει το ρεαλισμό και το «άγγιγμα» των λόγων από αυτούς που βρέθηκαν σε αυτό το μοιραίο χτύπημα της μοίρας και πόσο μάλλον εκείνων που είδαν το…τέλος, αλλά δεν έφτασαν σε αυτό, που είδαν το ρολόι σταματάει στις 16:58, αλλά το «ξανακούρδισαν» και συνέχισαν…

Ο Ηλίας Λύτρας, ήταν τότε 18 χρόνων και από τους πρώτους που έπεσαν και είδαν την πόρτα κλειστή. Τι θυμάται; Πράγματα που μάλλον θα ήθελε να ξεχάσει η ακόμα καλύτερα, αν μπορούσε να αποτρέψει: «Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα. Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε, άρχισαν να πέφτουν από πάνω μας ένας, δύο, τρεις…, δέκα…, εκατό…» :Όλοι εμείς οι εναπομείναντες φίλαθλοι του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, σαν ελάχιστο φόρο τιμής στα 21 αδικοχαμένα αδέλφια μας που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα σκαλιά της Θύρας 7 του Σταδίου Καραϊσκάκη, δημοσιεύουν μία από τις δεκάδες μικρές και μεγάλες ιστορίες που έχουν ως πρωταγωνιστές του ήρωες εκείνης της ημέρας με τον Έφηβο στη καρδιά, και που από εκείνο το ηλιόλουστο κυριακάτικο απόγευμα και μετά παρακολουθούν τον πολυαγαπημένο τους Ολυμπιακό από την «γειτονιά των αγγέλων»…

Παράλληλα, παρατίθεται και φωτογραφικό υλικό από τις ημέρες εκείνες, ως μια ακόμα ιστορική μαρτυρία του τραγικού δυστυχήματος που χαράχθηκε ανεξίτηλα στην ιστορία του Ολυμπιακού ως η πλέον μαύρη στιγμή της…

Για τον Σπύρο, ο θάνατος του μέσα στο Καραϊσκάκη, έμοιαζε με την υπέρτατη θυσία εν ώρα καθήκοντος…

«Πάμε ρε Σπυράκι να πιούμε καμιά μπυρίτσα και να πειράξουμε καμιά ψόφια», του έλεγα.

«Τι λες ρε Μανωλιό, μυαλό κουκούτσι έχεις! Ο Θρύλος παίζει και εσύ μου λες για γυναίκες. Άσε με ρε, είμαι μικρός ακόμα για τέτοια. Έχω καιρό…», έλεγε.

Όλοι νομίζαμε ότι είχε καιρό να ζήσει την ζωή του, να χαρεί τον Ολυμπιακό του. Η οικογένεια του, οι φίλοι του, όλοι μας. Κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί η έστω να περάσει από το μυαλό του, αυτό που θα γινότανε εκείνη την μέρα και τι παγίδα μας είχε στήσει ο θάνατος. Η θύρα θανάτου…

Εγώ, ο Μανωλιός, 18 χρόνων τότε, Ολυμπιακός με τις ώρες μου, είχα τον Σπύρο να με βάζει σε τάξη (όπως έλεγε) και να μου θυμίζει ποια είναι η θέση μας και που έπρεπε να είμαστε όταν έπαιζε ο Ολυμπιακός.

Το Σάββατο, στις 7/2, δεν κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ. Μαζευτήκαμε στο λιμάνι, με μια μπύρα στο χέρι μέχρι το πρωί. Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα, είχε φάει τότε μεγάλο κόλλημα με τον Γαλάκο. Όλο για αυτόν μιλούσε, ήταν τρελός και παλαβός για εκείνον. «Αύριο θα πάω, σίγουρα πράγματα! Να τον φιλήσω, να τον ακουμπήσω απλά, και μετά δεν θα πλυθώ μέχρι την άλλη Κυριακή…», έλεγε. «Δεν με χωράνε τα παπούτσια μου όταν τον βλέπω, θέλω να τα βγάλω και να τρέξω προς το μέρος του. Είναι ο Θεός ο ίδιος!», μονολογούσε.

«Μην βλαστημάς ρε Σπύρο», του έλεγα εγώ ο αφελής…

Πήγαμε σπίτι με τα ποδιά θυμάμαι. Από τον Πειραιά μέχρι το Χαλάνδρι, με την κουβέντα δεν καταλάβαμε τον ποδαρόδρομο. Την άλλη μέρα ο Σπύρος σήκωσε πυρετό. «Μας πήρε το αεράκι ρε Σπύρακλα», του είπα. Η κυρά Κατερίνα το θεώρησε απίθανο να σηκωθεί να πάει στον αγώνα.

«Άστη να λέει, δεν χάνω τον αγώνα με την χανούμισσα εγώ, και πεθαμένος θα πάω!».Θεέ μου, τι κουβέντα…

Ξεκινήσαμε από τις 11 να κατηφορίζουμε. Όλοι οι δρόμοι ντυμένοι στα κόκκινα, οδηγούσαν προς μια κατεύθυνση: στο Καραϊσκάκη. Σε όλη την διαδρομή ο Σπύρος ήταν χαμένος (όπως πάντα πριν από κάθε αγώνα), τραγούδαγε και μίλαγε μόνος του. «Φτάσαμε Μανωλιό, φτάσαμε! Κοίτα το, κοίτα το, είναι παράδεισος!». «Παράδεισος για εμάς και κόλαση για τους άλλους», του είπα και μας έπιασαν τα γέλια.

Στις 12 ήμασταν ήδη μέσα, Θύρα 7 όπως πάντα. Οι φωνές, τα τραγούδια, τα πανό, σε βάζανε αμέσως στο κλίμα. Τίποτα μα τίποτα δεν έδειχνε ότι τα γέλια θα μετατραπούν σε κραυγές πόνου και αγωνίας, και ο Χάρος θα σκέπαζε με την κατάμαυρη σκιά του το φαληρικό στάδιο…

Όταν βγήκε η ομάδα, το γήπεδο άλλαξε μορφή. Τα συναισθήματα δεν μπορούσαν να περιγραφούν με λόγια, οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά, όλων, όλων μας. Έβλεπε ο καθένας μας στο πρόσωπο του άλλου, σαν να κοιτούσαμε μέσα από γυαλί, την αγάπη του για την ομάδα. Για τους παίκτες, το γήπεδο, για όλα. Τα πάντα για τον Ολυμπιακό. Ο Σπύρος είχε ήδη εξαφανιστεί από δίπλα μου. Μετά από κάποια λεπτά, τον είδα πάνω στο κάγκελο να φωνάζει: «Γαλάκο είσαι ένας και μοναδικός!». Όλοι τραγουδούσαμε, όλοι ζούσαμε κάτι το απίθανο. Μα ο Χάρος, παραμόνευε…

Τα λεπτά άρχισαν να κυλούν. Το τόπι χανότανε μέσα στα ποδιά των παιχταράδων μας. Ένα γήπεδο «στο πόδι», χωρίς σταματημό, ένα γήπεδο κόλαση. Μετά από το 3ο λεπτό του παιχνιδιού, με ένα τρομερό κατέβασμα που έκανε ο Γαλάκος, έβαλε το πρώτο του γκολ. Αυτό ήταν. Το γήπεδο πήρε φωτιά, και μαζί με αυτό και η καρδιά του Σπύρου, ο οποίος γκρεμοτσακίστηκε από το κάγκελο μέσα στα πανηγύρια.Το κεφάλι του άνοιξε, αλλά ποιος έδινε σημασία. Ούτε ο ίδιος. Μέσα στα αίματα φώναζε: «Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ! Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ!».

«Ρε Σπύρακλα, πρόσεχε ρε. Θα σκοτωθείς ρε φίλε».«Υπάρχει πιο γλυκός θάνατος ρε; Να σου πω εγώ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ»… Τέλος του ημιχρόνου.

«Έλα να κάτσεις λίγο κάτω ρε τρελέ. Κακομοίρη μου, αν σε δει η κ. Κατερίνα έτσι, θα σου το κόψει το γήπεδο μια και καλή! Δεν πρέπει να δει την κεφάλα σου σπασμένη, ρε».

Καλά ρε, θα δούμε μετά τι θα κάνουμε, όχου…».

Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε και ο Σπύρος έμεινε τελικά μαζί μου, δεν αισθανότανε και πολύ καλά. Όταν όμως ο Γαλάκος ξανακάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα, ανέβηκε πάλι στα κάγκελα και χοροπήδαγε σαν το κατσίκι… «Οικονομόπουλε, να τον προσεχείς αυτόν, θα σου καρφώσει κι άλλα!», έλεγε στον τερματοφύλακα.

Τα γκολ διαδέχονταν το ένα το άλλο. Η καρδιά μας είχε βγει από την θέση της και έκανε και αυτή τις βόλτες της μέσα στο γήπεδο. Ο Κουσουλάκης και ο Ορφανός είχαν ήδη βάλει από ένα γκολ. Το σκορ ήταν 4-0 και το γλέντι φούντωνε, γλέντι που έγινε ακόμα πιο ξέφρενο έπειτα από την τρελή κούρσα του Βαμβακούλα και το 5-0. Το όνειρο που ζούσαμε, ένα πραγματικό γεγονός πλέον, έφτασε στην αποκορύφωση του όταν ο Μάϊκ Γαλάκος στο 84′ έκανε το 6-0. Δεν θέλαμε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή, τίποτα άλλο δεν θα έφερνε την καρδιά μας σε τέτοιο παραλήρημα. Και έτσι ξαφνικά, όλα άρχισαν…

«Πάμε ρε! Πάμεεεεεε!!!»,«Που πάνε όλοι ρε Σπύρο, που να πάμε;».«Πάμε ρε σου λέω, πάμε να τους βρούμε ρεεεεε! Τα αγόρια μας, τους άρχοντες μας, πάμε που σου λέω!».«Κάτσε ρε Σπύρο, δεν τελείωσε, ένα λεπτό έχει ακόμα, κάτσε…».

Που να ακούσει…

«Γαλάκο, σου ‘ρχομαι!», φώναζε. Άρχισε να τρέχει προς την έξοδο μαζί με τόσους άλλους. Τρέχαμε όλοι μαζί, με το μάτι να γυαλίζει απο χαρά και περηφάνια. Κοντά στο πρώτο σκαλί, πήγα να τον πιάσω.

«Μην χαθούμε, ρε!», του φώναζα. Λίγο πριν το πρώτο σκαλί, ξαφνικά, τον είδα να χάνεται, να πέφτει. Να πέφτουν όλοι από πάνω του, ο ένας μετά τον άλλον, με φόρα, με ορμή. Παντού φωνές, κραυγές, σπαραχτικές κραυγές… «Ρεεεεεεεεεεεεεεε! Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!», φώναζα. «Σταματήστε, πέσαμε ρεεεεε!!!». Η φωνή μου, ένα τίποτα μέσα στον όχλο, όλοι τρέχανε όλο και πιο πολύ, χωρίς να ξέρουν ότι από κάτω βρίσκεται κόσμος. «Ανοίξτε ρεεεεεεεε!!! Ανοίξτε καθάρματα τις πόρτες!!! Ανοίξτε γαμώ το στανιό μου… ΣΠΥΡΟΟΟΟΟΟ, που είσαι ρεεεεεε… Ανοίξτε μαλάκες!!! Μηηηηηηη, μη τρέχετε, είμαστε κάτω ρεεεεεεε!!!»…

Λόγια, οδύνης λόγια, χαραγμένα σαν από κοφτερή λεπίδα πάνω στην καρδιά μου. Είχαν πέσει από πάνω μου παιδιά και από κάτω μου άλλα να φωνάζουν σπαρακτικά. Μετά από κάποια ώρα, κατάφερα να σηκωθώ ενώ ακόμα παλικάρια, το ένα μετά το άλλο, έπεφταν κάτω στις σκάλες.

Βλέπω, μέσα στον χαλασμό, τον Σπύρο σφηνωμένο στην γωνία της πόρτας. Ένα κουβάρι να φωνάζει: «Ααααααααααααα το κεφάλι μου, το κεφαλάκι μουυυυυυ…».

Πήγα κοντά του. Του έβγαλα το κεφάλι μέσα από το κάγκελο. Ήταν σαν ένα ξένο σώμα πάνω του, δεν το αισθανόταν. Βρήκαμε ένα άνοιγμα, μια τρύπα που προσπάθησαν να ανοίξουν στην πόρτα. Βγήκαμε έξω. Έσυρα σαν τσουβάλι τον Σπύρο στον περίβολο της θύρας, και τον πήρα στην αγκαλιά μου. Δεν ένιωθε τίποτα πάνω του. Του στερέωσα το κεφάλι στο τοίχο. Έβαλα τα κλάματα… Δεν θα μπορούσε να τον αναγνωρίσει ούτε η μανά του έτσι όπως ήταν… «Σπύρο… Μίλα ρε φίλε. ΜΙΛΑΑΑΑ!!!».«Πονάω…Το κεφάλι μου… Πονάω… Τι γίνεται;… Tι έγινε;… Πονάω Μανωλιό. Πονάωωωωωω…».«Σώπα, σώπα. Έρχονται ρε, έρχονται. Θα σε φτιάξουν ρε, μη μιλάς… Σώπα…».«Γιατί φωνάζουν; Τι γίνεται ρε Mανωλιό. Τι γίνεται, τι μας κάνανε».«Τίποτα, σταμάτα αγόρι μου, έρχονται».

Τον αφήνω, πάω προς την είσοδο να βοηθήσω. Περνάω το χέρι μου μέσα από την τρύπα, 10 άτομα το αρπάζουν. Προσπαθούσαν να γλιτώσουν, να βγούν. Δεν μπορούσα να πιάσω κανέναν. Έπιανα ένα χέρι, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω το υπόλοιπο σώμα. Μια μάζα όλα, χέρια, πόδια, μυαλά, όλα ένα… Έξω από την είσοδο, κόσμος να τρέχει να βοηθήσει, πανικός, κραυγές, κραυγές που σου έκαιγαν την ψυχή. Όλα μία κόλαση…

Τα πρώτα ασθενοφόρα έφτασαν. Έτρεξα στον Σπύρο.

«Σπύρακλα, έλα φτάσανε, έλα πάμε στον γιατρό, πάμε! Ακούς; Θα σε πάρω αγκαλιά να σε πάω μέχρι εκεί, ακούς; Κάνε υπομονή, ήρθαν…» Δεν μιλούσε. Τα μάτια του τρεμόπαιζαν κλειστά, δεν μίλαγε, δεν κουνιόταν. Τα έχασα… «Όχι ρε! Όχι… Σπύρο, κάνε κουράγιο, ήρθανε ρε. Έλα, και θα σου φέρω τον Γαλάκο να σε δει, ακούς;… Ακούς Σπύρο μου;… Έλα πάμε, πάμε αγόρι μου, πάμε…».

Τον παίρνω στην αγκαλιά μου. Το κεφάλι του κρεμόταν κάτω. Τον πάω στο πρώτο ασθενοφόρο που είδα μπροστά μου, είχαν μέσα αλλά δυο παιδιά.«Πάρτε τον, πάρτε τον σας παρακαλώ. Δεν μιλάει, δεν σαλεύει, πάρτε τον!».«Στο δίπλα, είναι άδειο. Στο δίπλα…», μου λέει ο νοσοκόμος.

Πάω δίπλα, τον παίρνει ένας γιατρός, τον βάζουν στο φορείο, του περνάνε ορούς και την μάσκα οξυγόνου και στο τέλος του φοράνε ένα κολάρο στο λαιμό. Μπαίνουμε μέσα και κατευθυνόμαστε προς το Τζάνειο. Στη διαδρομή, ο νοσοκόμος του μέτραγε την πίεση και του έκανε συνέχεια ενέσεις.

«Γιατρέ τι…Τι γίνεται, πες μου… Πες, ζει; Θα γίνει καλά; Πες μου, σε παρακαλώ, είμαι φίλος του, πες μου!».«Πρέπει να έχει σπάσει τον λαιμό του, δύσκολα… Θα δούμε…» «Όχι… Όχι ρε Σπύρο, μην μου το κανείς αυτό, όχι… Έλα, ξύπνα! Ξύπνα!!!».

Με έπιασε πανικός. Έπεσα πάνω του και άρχισα να τον κουνάω πέρα δώθε. Του έβγαλα τον ορό από το χέρι κατά λάθος. Δεν καταλάβαινα τι μου γινόταν. Κρύωνα, ίδρωνα, είχα πάθει σοκ. Ο γιατρός με τράβηξε μακριά, έβαλε τον ορό στον Σπύρο, και μου είπε ότι δεν του κάνω καλό με αυτό τον τρόπο. Με ρώτησε αν ήθελα να μου κάνει μια ηρεμιστική ένεση.«Όχι δεν θέλω τίποτα, καλά είμαι», του είπα.

Φτάσαμε στο νοσοκομείο. Ήδη ο πανικός είχε μεταφερθεί εκεί. Βγήκαμε, πήραν τρέχοντας στην εντατική τον Σπύρο. Εγώ πήγα στα ιατρεία να μου περάσουν μια γάζα στο κεφάλι, το είχα σκίσει. Μετά βγήκα και περίμενα τα νέα για τον φίλο μου. Άρχισα να κλαίω, μόλις συνειδητοποιούσα τι είχε γίνει. Ζήτησα από τους γιατρούς να πάρω τηλέφωνο την οικογένεια του Σπύρου. Πήρα τηλέφωνο σπίτι του…

«Μαρία, δώσε μου την μαμά σου… Κυρία Κατερίνα…».Δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση μου…«Μανωλιό, πες μου ότι είσαστε καλά! Βλέπουμε τηλεόραση, μάθαμε τι έγινε, πες μου μόνο αυτό…Γιατί κλαις αγόρι μου; Μην κλαις, πέρασε τώρα… Δώσε μου τον Σπύρο να ησυχάσω, δώσε μου να του μιλήσω στο τηλέφωνο…».«Κυρία Κατερίνα, ελάτε από δω… Δεν είναι καλά ο Σπύρος».

Η γυναίκα έπεσε, λιποθύμησε στο λεπτό. Επικράτησε πανικός. Ο θείος του πήρε το τηλέφωνο σαν πιο ψύχραιμος (ο πατέρας του είχε πεθάνει), ένας δεύτερος πατέρας για αυτόν. Του εξήγησα τι είχε συμβεί… Σε 15 λεπτά φτάσανε. Το χάος έξω από το νοσοκομείο επιβάρυνε την κατάσταση της κυρίας Κατερίνας, η οποία έχασε πάλι τις αισθήσεις της. Την πήγαν οι γιατροί να ξαπλώσει. Ο θείος του Σπύρου έκλαιγε ασταμάτητα. Πήγε να τον δει. Όταν βγήκε δεν μας μίλησε. Κατευθύνθηκε προς την έξοδο, πήρε φόρα, και κοπάνισε την γροθιά του στον τοίχο…«Γιατί Θεέ μου…», φώναξε, «ΓΙΑΤΙ; Γιατί το παλικάρι μου ρε…».

Η μικρή του αδερφή έτρεξε προς το μέρος του, του έπιασε το πόδι και άρχισε να κλαίει. Αυτή την εικόνα την έβλεπες παντού, σε κάθε γωνία μέσα στο νοσοκομείο. Στον νεκροθάλαμο, μαζεύονταν συνέχεια συγγενείς, προσπαθούσαν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Συνεχείς λιποθυμιές. Οι γιατροί τρέχανε να δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Εγώ, η μητέρα του, ο θείος του και οι αδερφές του, καθόμασταν και περιμέναμε με αγωνία να έρθει κάποιος να μας πει κάτι, το παραμικρό. Νοσοκόμες και γιατροί, πήγαιναν μέσα έξω συνεχώς. Δεν τις κοιτούσα ποτέ, δεν ήθελα να έρθουν προς το μέρος μας. Το ένα παιδί μετά το άλλο έφευγε από την ζωή. Όλοι μπαίνανε στον ψυχρό θάλαμο με μια ελπίδα, να μην είναι ο δικός τους άνθρωπος ένα από τα σκορπισμένα πτώματα που βρίσκονταν κάτω στο δάπεδο του νεκροτομείου. Τα περισσότερα θύματα δεν είχαν ταυτότητα πάνω τους, οπότε έπρεπε να γίνει αναγνώριση από τους συγγενείς. Δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από το να είσαι με την αμφιβολία, να περιμένεις την σειρά σου να μπείς σε εκείνο το δωμάτιο, μη ξέροντας αν θα βγεις με το παιδί σου νεκρό στα χέρια σου ή όχι.

Η πιο συγκλονιστική αναγνώριση ήταν του πιο μικρού παιδιού, του Παναγιωτάκη Τουμανίδη. Οι θείοι του, όταν τον αναγνώρισαν, άρχισαν με λιγμούς να του φωνάζουν: «Αυτό… Αυτό είναι το παλικάρι μας. Σήκω Παναγιώτη μου… Σήκω αγόρι μου να φύγουμε, σήκω λεβέντη μουυυυ».

Ήταν απίστευτο όλο αυτό που βλέπαμε και ακούγαμε, και επιβάρυνε ακόμα πιο πολύ την κατάσταση μας, την ίδια στιγμή που περιμέναμε νέα από τους δικούς μας ανθρώπους. Μανάδες πέφτανε στο πάτωμα, πατεράδες ξεσπούσαν με γροθιές στους τοίχους από την οδύνη. Ξαφνικά, είδα έναν γιατρό να κατευθύνεται προς εμάς. Δεν το ήθελα, αλλά η ώρα είχε φτάσει… Πλησίασε προς το μέρος μας. Το ύφος του, παγερό αλλά ταυτόχρονα γεμάτο θλίψη.

Η μητέρα του κατάλαβε… Άρχισε να κλαίει και να φωνάζει το όνομα του παιδιού της, του Σπυράκου.

«Σπύρο μουουου… Αγόρι μου… Όμορφε μου…».

Όλοι πέσανε πάνω της να την κρατήσουν. Ο γιατρός γύρισε σε εμένα, τα μάτια μου τρέχανε, δεν έβγαλα μιλιά. Μίλησε αυτός…«Λυπάμαι, το χάσαμε το παλικάρι, λυπάμαι ειλικρινά», είπε.

Έπεσα, κάθισα στο πάτωμα.«Όχι ρε Σπύρο, όχι ρε φίλε… ΦΙΛΕ ΜΟΥ… ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ… ΟΧΙ…».

Ήταν το τέλος μιας ζωής, μόλις 18 χρόνων. Μια ζωής, που μου χάρισε πολλά, και μου πήρε άλλα τόσα. Ήταν ο φίλος μου, ο αδερφός μου, ένα κομμάτι από την ζωή μου, από την ψυχή μου. Ο άνθρωπος μου, ο ΣΠΥΡΑΚΛΑΣ…

Λεωνιδάκης Σπύρος, Ετών 18 Ημερομηνία θανάτου: 8/2/81 Ώρα θανάτου: 20:30.

Τώρα, 24 χρόνια μετά, μεγάλος πια και εγώ, παντρεμένος με 2 παιδιά, τον Σπύρο και την Νεφέλη. Δεν ξεχνάω ποτέ τον φίλο μου τον Σπύρο, που χάθηκε άδικα, που έφυγε από την ζωή χαρούμενος για την ομάδα του, με το χαμόγελο στα χείλη και το όνομα του Γαλάκου μέσα στην ψυχή του. Πέθανε πάνω στο καθήκον, πέθανε για την μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό. Πέθανε όμως και εξαιτίας της απροσεξίας και της ανευθυνότητας κάποιων. Η οργή μετά από τόσα χρόνια έχει εξασθενήσει και την έχει διαδεχθεί η λύπη και η θύμηση αυτών των παιδιών. Στην κηδεία του Σπύρου, ήρθε ο «μοναδικός του», ο Μάικ Γαλάκος. Ο παίκτης που τον έκανε να τρέξει στα «σκαλιά του θανάτου» για να τον συναντήσει. Ένα τηλέφωνο στον Ολυμπιακό αρκούσε. Σημαίες, φανέλες, κασκόλ παντού. Τον συνόδευσε και μια φανέλα ακουμπισμένη στην κοιλιά του, με την υπογραφή του Μάικ: «Θα σε θυμόμαστε πάντα παλικάρι μου… Γαλάκος».

Όταν μετά από μήνες κόπασε ο θόρυβος από όλη την ιστορία, η οικογένεια του Σπύρου είχε ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα: Ήταν ο κύριος Νταϊφάς. Ήθελε να εκφράσει προσωπικά την λύπη του για τον θάνατο του Σπύρου. Δεν ήθελε, είπε, να πάρει πιο πριν, γιατί οι οικογένειες των παιδιών χρειαζόντουσαν ηρεμία. Όλοι οι παίκτες τότε είχαν πάθει σοκ από όλα αυτά τα γεγονότα. Επισκέπτονταν τα τραυματισμένα παιδιά και τις οικογένειες των θυμάτων με δάκρυα στα μάτια. Αρκετοί από αυτούς έδωσαν απο την τσέπη τους αρκετά χρήματα στις οικογένειες. Είναι χαρακτηριστικό οτι 2 από τα 21 θύματα ήταν προσωπικοί φίλοι του Νίκου Αναστόπουλου, ο οποίος είχε προμηθεύσει ο ίδιος τα παιδιά με τα εισιτήρια της «μαύρης θύρας». Ήταν ο Μιχάλης Μάρκου με την αρραβωνιαστικιά του Ζωγραφιά Χαϊρατίδου.

Θυμάμαι τον Μάικ Γαλάκο ο οποίος έλεγε ότι μία ώρα μετά από το τραγικό γεγονός, καθότανε στο γήπεδο και κοιτούσε την Θύρα 7, μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα του. Έλεγε ότι είναι απίστευτο να βάλει ο νους του πως τα παιδιά που ήταν εκεί, που τραγουδούσαν το όνομα του Θρύλου, που γιόρταζαν τον θρίαμβο του Ολυμπιακού, αυτά τα ίδια παιδιά ποδοπατήθηκαν από την χαρά τους για την μεγάλη νίκη την ίδια στιγμή που οι παίκτες πανηγυρίζαν στα αποδυτήρια το αποτέλεσμα… Από τότε ξαναπήγα στο γήπεδο, όχι αρκετές φορές όμως. Θυμάμαι πως όταν περνούσα έξω από το Καραϊσκάκη, ο πόνος γινόταν αβάσταχτος. Προσπαθώ ακόμα και τώρα να λέω στα παιδιά μου, για εκείνη την μοιραία μέρα. Τους έχω πει τα πάντα για τον ΣΠΥΡΑΚΛΑ, ο μικρός μου γιος πήρε το όνομά του.

Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω από αυτό το γεγονός, θέλοντας και μη. Από τότε κάθε οικογένεια ζει το δικό της δράμα. Η μοίρα έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι την μαύρη εκείνη ημέρα. Πολλές οικογένειες διαλύθηκαν, όπως η οικογένεια του 14χρονου Παναγιώτη Τουμανίδη. Μετά τον θάνατο του Παναγιώτη, πέθανε ο πατέρας, η γιαγιά, και η αδερφή του (26 μόλις χρόνων).

Υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν τον Ολυμπιακό και τον φανατισμό που είχαν αυτά τα παιδιά για την ομάδα. Δεν είναι έτσι όμως. Ο Ολυμπιακός αυτός είναι, των μεγάλων συγκινήσεων. Δεν φταίει σε τίποτα ούτε αυτός, ούτε η αγάπη, ούτε ο φανατισμός, ούτε τίποτα τέτοιο. Μόνο η εγκληματική αβλεψία μερικών, οι οποίοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, μα ποτέ. Αν δεν είχαν ανοίξει την Θύρα 8, τα θύματα θα ήταν πολύ περισσότερα. Η Θύρα 7, ήταν η μοναδική θύρα του σταδίου που δεν οδηγούσε κατευθείαν στις κερκίδες. Στο τέλος της σκάλας, υπήρχε μια στοά σκοτεινή περίπου 50 μέτρων που έφτανε μέχρι την εξέδρα. Όταν έβγαινες απο το γήπεδο, δεν μπορούσες να δεις αν υπήρχε κόσμος στην σκάλα ή αν η πόρτα είναι ανοιχτή.

Ακόμα και τώρα, δικαιολογώ απόλυτα τα παιδιά που πήγαν ώρες μετά για να βρουν τους υπευθύνους για όλη την τραγωδία. Δεν είχε όμως κανένα νόημα πλέον. Μπορεί το δικαστήριο να τους αθώωσε όλους αλλά οι τύψεις θα τους ακολουθούν μέχρι να πεθάνουν…

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, δίνω το παρόν μαζί με όλη την οικογένεια μου στο μνημόσυνο για τα 20 παιδιά και τον έναν αδερφό μου, που χάθηκε έτσι ξαφνικά. Δεν ξεχνώ, πάντα τιμώ. Όταν πήγα για πρώτη φορά στο νέο Καραϊσκάκη, τα πόδια μου κόπηκαν. Η θυσία αυτών των παιδιών είχε επιτέλους αντίκρισμα. Πήγα μαζί με τις αδερφές και τον θείο του Σπύρου και βρεθήκαμε πάλι στο μέρος που άφησε την τελευταία του πνοή, μια πνοή την οποία αφιέρωσε στην αγαπημένη του ομάδα, στο ιδανικό της ζωής του: Στον Ολυμπιακό του, στον Ολυμπιακό μας. Ήταν αβάσταχτος ο πόνος, και τα δάκρυα ασταμάτητα. Η φράση «Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε», τρύπησε την καρδιά μας. Μας έλειπε, μας έλειπε πολύ… Πολλά έχουν αλλάξει από τότε.

Στην κερκίδα του Τορίνο, το 1999 αν δεν κάνω λάθος, δημιουργήθηκε ένα σύνθημα: «Θεέ μου κάνε μου ένα χατίρι, να βγει αλήθεια ένα όνειρο τρελό, μαζί με εμάς να δούνε και οι νεκροί μας, τον Θρύλο μας στον τελικό». Τρελάθηκα όταν το άκουσα. Δείχνει πως ο Ολυμπιακός λαός, γενιά με τη γενιά, δεν ξεχνάει ούτε στιγμή αυτά τα παιδιά.

Αν γυρίσω χρόνια πριν, θυμάμαι ΟΤΙ όλος ο αθλητικός κόσμος (ανεξάρτητα από ομάδα και χρώμα) είχε συγκλονισθεί. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος, προσέφερε αρκετό αίμα στο νοσοκομείο, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, μαζί και όλη η ομάδα του Ολυμπιακού. Απο τους πρώτους ήταν ο Κυράστας και ο Καραβίτης. Η κυρία Λόλα Νταϊφά ήταν, είναι, και θα είναι πάντα κοντά στις οικογένειες των θυμάτων, όπως επίσης και οι Σωκράτης και Πέτρος Κόκκαλης (υπάρχουν πράγματα που έχουν κάνει και δεν τα έχει μάθει κανείς). Αυτή είναι η πιό ουσιαστική βοήθεια και η πιό αληθινή. Τότε τα χρήματα και οι 350 χιλιάδες που έδινε στις οικογένειες η κυβέρνηση, ήταν ένα τίποτα. Τι να κάνουν τα λεφτά σε μία μάνα μπροστά την απώλεια του παιδιού της;;;

Δυστυχώς κανένας δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει υπεύθυνα τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή την τραγωδία. Η ανάκριση δεν είπε ποτέ, επίσημα, αν η πόρτα ήταν κλειστή ή ανοικτή, μόνο εμείς που ποδοπατηθήκαμε, χάσαμε τις αισθήσεις μας για αρκετή ώρα, την αναπνοή μας την ίδια, ξέρουμε την αλήθεια και είναι ντροπή μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία να την κρύβουμε.

Θύμωσα, και η οργή μου ξεπερνάει τα όρια όταν (ακόμα και τώρα), διαβάζω σε διάφορα βιβλία ότι η πόρτα ήταν ανοικτή. Σήμερα, αυτά που βλέπουμε και ακούμε εις βάρος των θυμάτων της Θύρας 7, αυτή η ιεροσυλία που διαπράττεται από κάποιους υπάνθρωπους, είναι απαράδεκτη. Ξέρω, ότι κάθε ένας που βρίζει τους νεκρούς της Θύρας 7, θα το βρει μπροστά του, αν δεν το έχει ήδη βρει. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, είναι αυτό που αισθάνομαι.

Καλά όλα, καλές οι ομάδες, οι οπαδοί, αλλά το σημαντικότερο είναι να μη γίνονται τέτοια πράγματα, και ο καθένας να γυρίζει σπίτι του αρτιμελής. Να πηγαίνει, αλλά να γυρίζει κιόλας.

Το σύνθημα «Θρύλε, θυμήσου, πρωταθλητή σε θέλουνε ακόμα και οι νεκροί σου», μας ταρακουνάει όλους.

Όταν μια διοργάνωση κατακτείται, είναι παράδοση το τρόπαιο να σηκώνεται ψηλά…

Από την 8η Φεβρουαρίου του 1981 και έπειτα όμως, οι παίκτες του Ολυμπιακού, το σηκώνουν τόσο ψηλά, ώστε να μπορέσουν και τα αδέλφια μας που είναι εκεί, να το ακουμπήσουν…

Αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου και αδελφού μου ΣΠΥΡΟΥ και των υπόλοιπων αδικοχαμένων πρωταθλητών αγάπης και αφοσίωσης στον Ολυμπιακό.»

Γεννημένος το 1924, ο Κώστας Αξελός ήταν από τους τελευταίους σπουδαίους ανθρώπους που αφέθηκαν σε ένα μεγαλειώδες πέταγμα της σκέψης και που έδωσαν ουσία, υψηλή πνευματικότητα, αισθητική, ποιότητα, σάρκα και οστά την ανθρώπινη διανόηση.

Θα τον έχω πάντα μαζί μου, καθότι λάτρης των ομιλιών του και όχι μόνο … Θα θυμάμαι ΠΑΝΤΑ  μια από τις  διαλέξεις του που παρακολούθησα καθιστή, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, καίτοι οι συνομίλικοί μου, τότε 20άρηδες, κρεμόντουσαν, κυριολεκτικά, από τα παράθυρα ΚΑΙ ΝΑΙ ήμουν καθιστή, στην 2η σειρά, τον είχα φάτσα με φάτσα … μέχρι και ερώτηση μπορούσα να κάνω … αλλά σιγά μην είχα ερώτηση … ΔΕΝ ΕΙΧΑ … και αν είχα … οι ΧΑΝΟΙ ρωτάνε ;;; Αυτοί που ξέρω εγώ … ΟΧΙ, ακούνε και βγαίνουν κερδισμένοι … από τον ήχο και μόνον …

Όλο το Σάββατό μου, το πέρασα συζητώντας, με έναν φίλο, που ψάχνοντας για κάτι άσχετο στο διαδίκτυο, κατέληξε να έχει διαβάσει τα άπαντα για το περιβόητο Jones Town. Μου διηγήθηκε κάθε λεπτομέρεια που είχε διαβάσει, ασχολούμενος δύο εβδομάδες, για το θέμα αυτό. Και άλλοι φίλοι μπήκαν στη συζήτηση και οι διαφωνίες ήταν αρκετές και τα αίματα άναβαν και πάει το Σάββατο. Η δική μου, απλοϊκή, άποψη ήταν ότι επρόκειτο για ένα μάτσο τρελλάρες και αυτό εκνεύρισε την παρέα ακόμα πιο πολύ. Διάβασα και εγώ αρκετά πράγματα για το γεγονός την μαζικής αυτοκτονίας στο Τζόουνς Τάουν, με 913, περίπου, θύματα, και αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι υπήρξε το πιο πολύνεκρο συμβάν, μετά το νάιν ιλέβεν της Αμερικής. Θύτες και στα δύο, Αμερικανοί, θύτες και θύματα για την ακρίβεια.Όπως χαρακτηριστικά διαβάζω: «The greatest single loss of American civilian life in a non-natural disaster until the events of September 11, 2001, the tragedy at Guyana also ranks among the largest mass suicides in history. One of those who died at the nearby airstrip was Leo Ryan, who became the only Congressman murdered in the line of duty in the history of the United States.

Σκέφτηκα να το «δημοσιεύσω» γιατί έχουν περάσει 31 χρόνια, από την 18η Νοεμβρίου 1978, άρα επετειακά, αλλά και γιατί πάντα όλα αυτά με τις αιρέσεις τα βλέπω λες και με έχεις πετάξει από τον Άρη. Μου είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να κατανοήσω πώς ένας άνθρωπος «πέφτει» σε θρησκευτική αίρεση, σε όσο αδύναμη φάση και αν βρίσκεται. Μου είναι αδύνατον, γιατί εγώ ούτε στην μέινστρίμ Θρησκεία δεν μπορώ να «πέσω» ακόμα και στις πιο ευάλωτες στιγμές μου. Τόσο έξω είναι από μένα όλα αυτά. Πολύ πιο εύκολα θα «έπεφτα» στην ηρωϊνη, π.χ. παρά σε θρησκευτική αίρεση. Παραθέτω την πορεία του Τζιμ Τζόουνς σε τέσσερα μέρη,  γιατί είναι και μεγάλη:

Μέρος Α’

Ο Jim Jones γεννήθηκε στο Lyn της Indiana το 1931 την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης. Καθώς οι γονείς του πάσχιζαν να τον κρατήσουν στη ζωή, ο Jones μπορούσε να εξερευνήσει τον κόσμο που τον περιτριγύριζε. Σε μικρή ηλικία συνάντησε μια συγκέντρωση της Εκκλησιάς της Πεντηκοστής, γνωστή ως το ‘Ευαγγέλιο του Μαρτυρίου’ (The Gospel Tabernacle), που απαρτίζονταν κυρίως από ανθρώπους που είχαν μετακομίσει στην περιοχή από το Kentucky και το Tennessee. Η εκκλησία και τα μέλη της ήταν στο περιθώριο της τοπικής κοινωνίας και ήταν γνωστοί ως ‘κυλιόμενοι άγιοι’ (μετάφραση του όρου ‘holy-rollers’ που σε ελεύθερη απόδοση ερμηνεύεται ως ‘άγιοι σε παράκρουση’) ή ‘άνθρωποι των γλωσσών’ (‘tongues people’ αντίστοιχα, που αναφέρεται στην γλωσσολαλία, δηλαδή την απαγγελία με ήχους που προσομοιάζουν στη γλώσσα και που σύμφωνα με τους οπαδούς της εκκλησίας της Πεντηκοστής αποτελούν αρχαίες γλώσσες, αν και έρευνες έχουν δείξει πως πρόκειται πιθανότατα για μίμηση γλώσσας χωρίς σημασιολογικό περιεχόμενο, κοινώς ονομαζόμενη ‘ζαργκόν’) από την πιο συντηρητική κοινωνία του Lyn.
Στις αρχές της εφηβείας του ο Jones έπαψε να ενδιαφέρεται για τις συνηθισμένες δραστηριότητες των άλλων αγοριών. Τον ενδιέφερε πολύ περισσότερο η συναισθηματική και θρησκευτική ζέση που συνάντησε στο Gospel Tabernacle. Εκεί έμαθε για τις πνευματικές θεραπείες και σύντομα άρχισε να λαμβάνει επαίνους για τις διδαχές του. Το 1947, σε ηλικία δεκαέξι ετών, ο Jones κήρυττε στις γωνίες των δρόμων σε γειτονιές λευκών και νέγρων, μοιράζοντας την σοφία και τη γνώση που πίστευε ότι κατείχε και που θεωρούσε πως ήταν αναγκασμένος να την μοιραστεί με άλλους. Πίστευε στην αδελφότητα των ανθρώπων, ανεξάρτητα από κοινωνική θέση και φυλή. Συμπαθούσε ιδιαίτερα τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους.

Ο Jones θεωρούσε τον εαυτό του ως ηγέτη ανάμεσα στους ομοίους του και κοίταζε αφ’ υψηλού τη συμπεριφορά των άλλων αγοριών της ηλικίας του που τη θεωρούσε επιπόλαια και ανήθικη. Ωστόσο, φοβόταν έντονα την απόρριψη και θα εκδικούνταν με οργή οποιαδήποτε αντίθετη κριτική ή διαφωνία που την έβλεπε ως προδοσία. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν όταν ο καλύτερος φίλος του επέλεξε να επιστρέψει σπίτι του παρά να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Jones. Καθώς ο φίλος του απομακρυνόταν, ο Jones άρπαξε το όπλο του πατέρα του και πυροβόλησε εναντίον στην γρήγορα απομακρυνόμενη φιγούρα του αγοριού.

Κατά τη διάρκεια των χρόνων που πήγαινε στις μεγαλύτερες τάξεις του σχολείου ο Jones ενδιαφέρθηκε αρχικά για τις ζωές των δυνατών και σημαντικών ανδρών, παρουσιάζοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Τζόζεφ Στάλιν. Τον καιρό που γνώρισε τη μελλοντική του γυναίκα, την Marceline, στο τέλος της εφηβείας του, είχε ήδη αναπτύξει μια ενθουσιώδη γνώση και ενδιαφέρον για κοινωνικά ζητήματα και κοσμικά γεγονότα. Η Marceline ήταν εκπαιδευόμενη νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο όπου ο ίδιος εργαζόταν με μειωμένο ωράριο. Παντρεύτηκαν μόλις ο Jones αποφοίτησε από το σχολείο με τιμητικές διακρίσεις και άρχισε να σπουδάζει στο κολέγιο. Τα πρώτα χρόνια του γάμου τους ήταν πολύ θυελλώδη. Ο Jones ήταν ανασφαλής και αυταρχικός. Ο μεγαλύτερός του φόβος, το να τον εγκαταλείψουν εκείνοι που τον ενδιέφεραν, τον έκαναν να είναι ζηλιάρης σε οποιαδήποτε προσοχή έδινε η Marceline σε οποιονδήποτε άλλο. Οι συνεχείς του συναισθηματικές εκρήξεις και τα λογύδρια που εξαπέλυε έκαναν πολύ δύσκολη τη ζωή της Marceline, αλλά η πίστη της πως ο γάμος αποτελούσε μια δια βίου δέσμευση την έκαναν να ανεχτεί την κατάσταση.

Τον ίδιο χρόνο, ενώ συνέχιζε τις σπουδές του στο κολέγιο, ο Jones αποδέχτηκε τη θέση του φοιτητή πάστορα στην εκκλησία των Μεθοδιστών στο Somerset, σε μια όχι και τόσο εύπορη και κυρίως λευκή γειτονιά της νότιας Indianapolis. Μυστικά ο Jones επισκεπτόταν κάποιες αφροαμερικάνικες εκκλησίες της περιοχής και προσκαλούσε όσους συναντούσε εκεί στις δικές του υπηρεσίες και στο σπίτι του. Εκείνη την εποχή επιχείρησε να υιοθετήσει τον εξάδελφο της Marceline, που έμενε μαζί τους από τότε που τον διέσωσαν από ένα σπίτι στο δάσος. Το δωδεκάχρονο αγόρι δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχές με αυτή την απόφαση και αντιστάθηκε. Ο Jones του είπε πως οποιαδήποτε σκέψη για επιστροφή στη μητέρα του δεν είχε ελπίδα καθώς ήταν ανήμπορη και δεν τον αγαπούσε. Όταν την επισκέφτηκε το αγόρι είχε διαφορετική γνώμη. Σε μια συναισθηματική παραφορά ο Jones προσπάθησε να επιβάλλει τη θέλησή του στο αγόρι αλλά δεν μπορούσε να τον κλονίσει. Επέστρεψε για να ζήσει με τη μητέρα του και αρνήθηκε να δει τον Jones όταν ήρθε να τους επισκεφτεί.
Μέσα σε δύο χρόνια ο Jones κήρυττε με επιτυχία σε συναθροίσεις της Πεντηκοστής σε άλλες εκκλησίες, τραβώντας μεγάλα πλήθη με τις θεραπείες του και τα θαύματα. Αυτή η επιτυχία τον έκανε να αφήσει την εκκλησία των Μεθοδιστών του Somerset και να ξεκινήσει τη δική του εκκλησία. Μέχρι το 1956 μετέφερε το ποίμνιό του σε μεγαλύτερα κτίσματα και ξεκίνησε να ονομάζει τις δραστηριότητές του ‘κίνηση’ και την εκκλησία του ‘Ναό των Ανθρώπων’. Το συναισθηματικό του ύφος και η διδασκαλία της ενότητας και ισότητας ήταν ασυνήθιστες αξίες για έναν λευκό ιεροκήρυκα την εποχή εκείνη και το ποίμνιο του Jones δεν μπορούσε να παρέχει την ισχυρή οικονομική υποστήριξη που χρειαζόταν για να ενισχυθεί η επιρροή του. Παρά την έλλειψη αριθμών η εκκλησία του Jones ίδρυσε μια κουζίνα με σούπα και τάχθηκε στο να δίνει άσυλο στους άπορους και να υιοθετεί παιδιά. Εκείνη την εποχή ο Jones και η Marceline υιοθέτησαν ένα μαύρο αγόρι και ένα ορφανό από την Κορέα, καθώς επίσης γέννησαν έναν γιο.
Η ένταση του Ψυχρού Πολέμου στα μέσα του 1950 ενέπνευσαν σημαντικά τον Jones που πίστευε ότι ο Κομμουνισμός θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί καλύτερα με τον Κοινοτισμό. Μπορούσε να εκχριστιανίσει τις ταχέως αυξανόμενες πολιτικές του πεποιθήσεις αναφερόμενος σε βιβλικά αποσπάσματα αναφορικά με ανθρώπους που πουλούσαν τα υπάρχοντά τους. Οι κόποι του και η πίστη του για τα κοινωνικά δικαιώματα γρήγορα ανταμείφθηκαν με τον διορισμό του ως επικεφαλή της Υπηρεσίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Indianapolis. Οι ριζοσπαστικές του πεποιθήσεις και δράσεις εκείνη την εποχή προκάλεσαν πολλές διαμαρτυρίες και κριτικές από τους συντηρητικούς τομείς της κοινωνίας. Ο Jones άρχισε να εξιστορεί σε τοπικές εφημερίδες ιστορίες για παρενοχλήσεις και απειλές για τη ζωή του, αν και κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς του δεν μπορούσε να τεκμηριωθεί από τις έρευνες της αστυνομίας.
Κατά σύμπτωση, όταν η κριτική για την πολιτική του κορυφωνόταν ο Jones είχε ένα ‘όραμα’ για μια πυρηνική επίθεση. Πιστεύοντας πως η Δύση ήταν ο πιο πιθανός στόχος για μια τέτοια επίθεση, ο Jones άρχισε να ψάχνει για ένα πιο ‘ασφαλές’ μέρος ώστε να μετακινήσει την ομάδα του. Αφήνοντάς την στα χέρια των βοηθών του έφυγε για να αναζητήσει την ιδανική τοποθεσία. Ταξίδευσε στη Χαβάη και ύστερα στη Βραζιλία όπου και έμεινε για δύο χρόνια, διδάσκοντας αγγλικά για να αυτοσυντηρηθεί. Στο ταξίδι του γυρισμού του από τη Βραζιλία ο Jones επισκέφτηκε για πρώτη φορά τη Γουιάνα όπου και εντυπωσιάστηκε από τις σοσιαλιστικές ιδέες της εκεί κυβέρνησης.

Το 1965, δύο χρόνια μετά από την επιστροφή του στην Indianapolis, ο Jones μετακόμισε με 140 οπαδούς του στο Ukiah στην περιοχή Mendocino της Καλιφόρνια, γιατί διάβασε στο περιοδικό Esquire πως η περιοχή θα ήταν ασφαλής στο ενδεχόμενο μιας πυρηνικής επίθεσης. Όταν εγκαταστάθηκαν ο Jones βρήκε μια δουλειά ημιαπασχόλησης ως δάσκαλος και η Marceline εργάστηκε σαν κοινωνική λειτουργός στο πολιτειακό νοσοκομείο του Mendocino.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και η Marceline αποφάσισε ότι ήθελε να βάλει τέλος στο γάμο τους. Οι εξωσυζυγικές ερωτικές συνευρέσεις του Jones είχαν γίνει πιο συχνές από τότε που μετακόμισαν στην Καλιφόρνια και η λαγνεία του για δύναμη και έλεγχο είχαν αυξηθεί δραματικά. Ο γιος τους ο Stephan είχε ελάχιστο σεβασμό για τον πατέρα του εξαιτίας της υποκρισίας του. Έφτιαχνε κανόνες για να ικανοποιήσει τα δικά του καπρίτσια, ωστόσο δεν ακολουθούσε ο ίδιος κανέναν από τους κανόνες αυτούς. Ο Jones χρησιμοποιούσε μια ποικιλία από φάρμακα για να κρατήσει σε έλεγχο τις συναισθηματικές του εξάρσεις, μεταξύ των οποίων και Quaaludes (φάρμακο που χρησιμοποιήθηκε στις δεκαετίες 1960 και 1970 ως αγχολυτικό και που λόγω της ευφορίας που προκαλεί χρησιμοποιήθηκε και ως ναρκωτικό μέχρι που το 1984 αποσύρθηκε από την αγορά της Αμερικής), το οποίο χρησιμοποίησε και ο Stephan στην προσπάθειά του να αυτοκτονήσει.

Η μητέρα του, Lynetta

Το 1968, με την οικογένειά του να χωρίζεται και την οργάνωσή του να αριθμεί μόνο 68 μέλη, ο Jones έκανε αίτηση, η οποία έγινε δεκτή, για αναγνώριση από τους ‘Μαθητές του Χριστού’, ένα δόγμα που είχε ενάμιση εκατομμύριο μέλη. Με πολύ λίγη επίβλεψη από την διαχείριση της εκκλησίας ο Jones είχε τη δυνατότητα να αγνοήσει τις απαιτήσεις της για Ιερή Ένωση και βάπτιση. Αντίθετα, δίδασκε σοσιαλισμό και βάπτιζε νέα μέλη ‘στο άγιο όνομα του σοσιαλισμού’.
Με το να είναι μέλος μιας αναγνωρισμένης εκκλησίας ο Jones είχε απαλλαγή από φόρους και έχαιρε μεγαλύτερης εκτίμησης. Η ομάδα του γρήγορα μεγάλωσε στα 300 μέλη. Ο Jones και οι οπαδοί του ξόδευαν πολύ από τον χρόνο τους για να προπαγανδίζουν την εκκλησία του και τα καλά της έργα, όχι μόνο στην τοπική κοινωνία αλλά και σε όλη τη χώρα. Πάνω από 300,000 αντίτυπα μιας μηνιαίας φυλλάδας αποστελλόταν σε όλη τη χώρα κάθε μήνα και ο Jones ξεκίνησε εκπομπές στο ραδιόφωνο, εξασφαλίζοντας πως οι καλές του πράξεις θα γινόντουσαν γνωστές σε όλους. Μέχρι το 1973 η οργάνωσή του αριθμούσε δυόμισι χιλιάδες μέλη και είχε διασπαρθεί στο San Francisco και στο Los Angeles όπου ο Jones άρχισε επίσης να κηρύττει.

Το 1974 εξασφάλισε την έγκριση από την κυβέρνηση της Γουιάνα για να ξεκινήσει να χτίζει μια κοινότητα σε ένα αγροτεμάχιο 121 εκταρίων που βρισκόταν σε απόσταση 140 μίλια από την Georgetown. Το συμβόλαιο υπογράφηκε και ο Jones ονόμασε την κοινότητα ‘Jonestown’. Με κάποιους από τους οπαδούς του να έχουν ήδη μετακομίσει στο κτήμα ο Jones αποφάσισε να επισκεφτεί την Georgetown και να γίνει γνωστός εκεί. Μέλη του επιτελείου του πλησίασαν τον Πατέρα Andrew Morrison για να επιτύχουν άδεια για τον Jones ώστε να υπηρετήσει στην Ιερή Καθολική Εκκλησία. Έχοντας ενημερωθεί για τη φύση των κηρυγμάτων του Jones ο Πατέρας Morrison και άλλοι που τον επισκέφτηκαν τρομοκρατήθηκαν από τις ολοφάνερα ψεύτικες θεραπείες του και τα θαύματα που υποτίθεται ότι έκανε.
Απογοητευμένος, ο Jones επέστρεψε στην Καλιφόρνια όπου η υποδοχή των επί σκηνής θεατρινισμών του ήταν πολύ περισσότερο ευνοϊκή. Μέλη του επιτελείου του, συνήθως διανοούμενοι με μια έντονα μυστικιστική τάση, έσπευδαν στα σκουπίδια των μελών του ναού για να συλλέξουν πληροφορίες. Ο Jones μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει για να υποκριθεί πως έχει αποκρυφιστικές δυνάμεις στις συναντήσεις που έκανε. Πιθανά μέλη της οργάνωσης που ήταν υπό ένταξη δεχόντουσαν προσκλήσεις για μικρές συγκεντρώσεις όπου εξεταζόντουσαν με μεγάλη προσοχή. Οποιοσδήποτε φαινόταν να είναι πολύ συντηρητικός πολιτικά αποκλειόταν από περαιτέρω εμπλοκή με την οργάνωση, ενώ εκείνοι που είχαν αντικαθεστωτικές τάσεις και συμπάθεια για τις υπηρεσίες του τύπου που προσέφεραν οι Πεντηκοστιανοί ήταν καλοδεχούμενοι. Αυτά τα κριτήρια σήμαιναν πως η πλειοψηφία των νεοσύλλεκτων ήταν κυρίως αφροαμερικάνοι, οι αμόρφωτοι και οι φτωχοί.
Ως απόκριση στις διδασκαλίες του Jones για Χριστιανικό Κοινοτισμό, τα μέλη του ναού μάζευαν τα εισοδήματά τους και έδιναν τα υπάρχοντά τους στο Ναό των Ανθρώπων για να πουληθούν και σε αντάλλαγμα τους δινόταν χώρος, σίτιση και ένα επίδομα δύο δολαρίων την εβδομάδα. Ο Jones δίδασκε πως μόνο μέσω του σοσιαλισμού θα μπορούσε κανείς να πετύχει την τέλεια ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα. Σύμφωνα με τον Jones, ο σοσιαλισμός ήταν η εκδήλωση του Θεού. Τα θαύματά του, η θεραπεία των ασθενειών και η φροντίδα των φτωχών αποτελούσαν απόδειξη πως ο ίδιος ήταν ενσάρκωση του Χριστού. Έβλεπε τον εαυτό του σαν κοινωνικό επαναστάτη παρά το γεγονός ότι η δική του οργάνωση δεν είχε ουδεμία σχέση με τον σοσιαλισμό. Δεν υπήρχε συλλογική ηγεσία και το επιτελείο του, σχεδόν όλοι λευκοί, δεν είχαν τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν τις ιδέες του. Υπήρχε μόνο μια πηγή εξουσίας, ο ίδιος ο Jim Jones.
Ο δυϊσμός και η υποκρισία του Jones αντανακλούνταν στις διδασκαλίες του σχετικά με τις σεξουαλικές σχέσεις. Πίστευε στην σεξουαλική απελευθέρωση, αλλά συνηγορούσε υπέρ του γάμου. Θεωρούσε πως ο γάμος δίχως σεξουαλική ελευθερία ήταν αντι-επαναστατικός και οποιοδήποτε μέλος αντιδρούσε με ζήλια στις σεξουαλικές απιστίες του συντρόφου του δεχόταν ανοιχτή επίθεση. Την ίδια στιγμή κήρυττε τις αρετές της αποχής από την ερωτική πράξη και η σεξουαλική δραστηριότητα όλων των μελών βρισκόταν υπό αυστηρή κριτική. Κάθε άτομο έπρεπε να εξομολογηθεί τις σεξουαλικές του συνήθειες και φαντασιώσεις, ενώ οι γυναίκες ήταν αναγκασμένες να αναφέρουν δημόσια όποια παράπονα είχαν για τον τρόπο που ο σύζυγός τους συμπεριφερόταν στην ερωτική πράξη. Ο Jones δήλωνε στην ομάδα του πως ήταν ο μόνος πραγματικά ετεροφυλόφιλος, αλλά στις ιδιωτικές του στιγμές είχε διαπράξει σοδομισμό σε έναν άνδρα, δικαιολογώντας τις πράξεις του σα να ήταν ο μόνος τρόπος για να αποδείξει σ’ αυτόν τον άνδρα πως ήταν στην πραγματικότητα ομοφυλόφιλος. Το Δεκέμβρη του 1973 ο Jones συνελήφθη στο πάρκο MacArthur, ένα γνωστό μέρος συνάντησης για ομοφυλόφιλους και δηλώθηκε για ασελγή επαφή. Αν και οι κατηγορίες αποσύρθηκαν, ο Jones ήταν αναγκασμένος να υπογράψει ένα έγγραφο όπου παραδεχόταν πως υπήρχε πράγματι λόγος για την σύλληψή του.

Είχε ωστόσο τη δυνατότητα να κρατήσει μυστική τη σύλληψή του και συνέχισε να κερδίζει αποδοχή στην περιοχή του San Francisco. Αριστερά κινήματα τον καλοδεχόντουσαν για την υποστήριξή του στις προοδευτικές ιδέες και για τις διδασκαλίες του ενάντια στο κατεστημένο. Τα μέλη του ναού εργαζόντουσαν σε πολιτικές καμπάνιες του San Francisco και ο Jones καλλιεργούσε σχέσεις με μια ποικιλία ισχυρών πολιτικών προσώπων, χρησιμοποιώντας τη μεγάλη του ομάδα και τη συσσώρευση κεφαλαίου του Ναού των Ανθρώπων για να ισχυροποιήσει την επιρροή του.
Ενώ η εξωτερική του επιρροή μεγάλωνε και ο έλεγχος που ασκούσε στο ποίμνιό του ήταν σχεδόν αδιάσπαστος, ο Jones δεν ήταν σε θέση να σταματήσει όλη την αρνητική κριτική που κατευθυνόταν στον Ναό των Ανθρώπων, αν και έκανε προσπάθειες γι’ αυτό. Είχε βάλει μέλη της ομάδας του να αναλάβουν δουλειές σε μερικές από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της περιοχής ώστε να τον προειδοποιούν για οποιαδήποτε σχέδια που αφορούσαν σε αρνητικό υλικό σχετικά με το πρόσωπό του. Πριν να μπορέσουν οι εφημερίδες να πάρουν το υλικό για να το τυπώσουν, ο Jones ήταν έτοιμος να τους εκβιάσει με νομικό τρόπο. Οποιοσδήποτε από τους αντίθετούς του επέμενε στο να τον απαξιώνει, θα λάμβανε σύντομα ένα απειλητικό γράμμα και θα τον ξυπνούσαν στη μέση της νύχτας με τρομοκρατικά τηλεφωνήματα. Οι αποστάτες από την οργάνωση ήταν επίσης τρομοκρατημένοι για να αποκαλύψουν τις αρνητικές τους εμπειρίες με τον Jones, καθώς συνεχώς τους απειλούσαν με σκοτεινές τιμωρίες.
Έχοντας μια μεγάλη εμπειρία στις τιμωρίες του Jones και στον ανεξέλεγκτο θυμό του εναντίον σε όποιον τολμούσε να τον αφήσει, οι αποστάτες πίστευαν πως θα πραγματοποιούσε τις απειλές του εάν τον πίεζαν. Η Grace Stoen, σύζυγος του Tim Stoen που ήταν ο δικηγόρος του ναού, δοκίμασε από πρώτο χέρι την οργή του Jones όταν τόλμησε να εγκαταλείψει την κοινότητα εξαιτίας του βάναυσου ξυλοκοπήματος που υπέστη ένα μέλος όταν κριτίκαρε τον Jones. Ο Jones σοκαρίστηκε από την προδοσία της στο φως ‘όλων όσων είχε κάνει για κείνη’. Με την υποστήριξη του Tim, ο Jones ξεκίνησε έναν μανιώδη αγώνα επιτήρησης στον γιο της, για τον οποίο διατεινόταν λανθασμένα πως ο ίδιος ήταν ο πατέρας του.
Ήταν αυτός ο αγώνας επιτήρησης, μαζί με έναν αυξανόμενο αριθμό από παράπονα που προέρχονταν από προηγούμενα μέλη και συγγενείς μελών, που προκάλεσαν ένα μεγάλο ζήτημα το οποίο τράβηξε τη δημόσια προσοχή στο Ναό των Ανθρώπων.

Έχοντας ως βάση τις αρνητικές δημοσιεύσεις, η παράνοια του Jones έγινε ακόμα μεγαλύτερη και ξεκίνησε να προετοιμάζει το ποίμνιό του για την τελική μετακόμιση στη Γουιάνα.
Όταν πήγαν στη Γουιάνα, ο Jones μπορούσε να διατηρήσει τον έλεγχο στην κοινότητα των ακόλουθών του χωρίς αντίθετα στοιχεία που προερχόντουσαν από τον εξωτερικό κόσμο. Απομονωμένοι στην κοινότητα, χωρίς χρήματα ή διαβατήρια, ο Jones είχε την εγγύηση πως κανένας πλέον από τα μέλη της οργάνωσής του δε θα μπορούσε να τον εγκαταλείψει. Τώρα μπορούσε να έχει τον πλήρη έλεγχο των ανθρώπων του. Όταν αυτός ο έλεγχος απειλήθηκε ξανά με την αποχώρηση δεκαπέντε ατόμων που ακολούθησαν την επιτροπή του γερουσιαστή Leo Ryan, ο εκδικητικός φόνος που διέπραξε ο Jones στο αεροδρόμιο ήταν τυπική αντίδραση για την προσωπικότητά του. Η διαταγή για ομαδική αυτοκτονία ήταν το μέσο του για να αποκτήσει ολοκληρωτικό έλεγχο. Εάν δεν μπορούσε να έχει τον έλεγχο αυτό με τους ανθρώπους του εν ζωή, θα τον είχε στον θάνατο!

Οι άγνωστες ιστορίες στα 166 χρόνια της ελληνικής Βουλής
Η Ιστορία γραμμένη από τις συνεδριάσεις, τα θεωρεία, τα κλιμακοστάσια, τους διαδρόμους, το περιστύλιο και το προαύλιο

Συνυφασμένη με τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία είναι η Βουλή. Στα πρακτικά των συνεδριάσεών της έχει αποτυπωθεί η πολιτική, οικονομική και κοινωνική πορεία του έθνους.
Θρίαμβοι και καταστροφές. Συζητήσεις και ψηφοφορίες που σφράγισαν εποχές ολόκληρες. Ομως η Ιστορία δεν γράφτηκε μόνο στις αίθουσες συνεδριάσεων. Γράφτηκε και στα θεωρεία, στα κλιμακοστάσια, στους διαδρόμους, στο περιστύλιο, στο προαύλιο.

Τον Νοέμβριο του 1856 από τα σκαλιά των θεωρείων της Παλιάς Βουλής έπεσε και τραυματίστηκε θανατηφόρα ο Εμμανουήλ Ξάνθος.

Τον Μάιο του 1894 από το δημοσιογραφικό θεωρείο ο σοσιαλιστής Σταύρος Καλλέργης διάβασε το ψήφισμα της Πρωτομαγιάς.
Τον Μάιο του 1902 μπροστά στη Βουλή της οδού Σταδίου, στο προαύλιο, δολοφονήθηκε ο πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης.

Ετσι φτάνει κανείς στα χρόνια κοντά στη δικτατορία του 1967, όταν μαγκουροφόροι τραμπούκοι εισέβαλαν στον χώρο του Κοινοβουλίου για να δείρουν βουλευτές. Και μετά έρχεται στον νου η εικόνα με τα τανκς παραταγμένα στις εισόδους της λεωφόρου Αμαλίας ή της Βασιλίσσης Σοφίας.

ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΟΝΤΟΣΤΑΥΛΟΥ ΣΤΑ ΠΑΛΑΙΑ ΑΝΑΚΤΟΡΑ
Η Ψωροκώσταινα και ο Σακουλές

Τέσσερα διαφορετικά κτίρια έχουν χρησιμοποιηθεί για τις συνεδριάσεις της Βουλής στα 166 χρόνια συνταγματικού βίου.
Μετά τις πρώτες εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, η Συντακτική Εθνοσυνέλευση εγκαταστάθηκε στο ευρύχωρο σπίτι του τραπεζίτη Αλέξανδρου Κοντόσταυλου, στον χώρο όπου βρίσκεται η Παλιά Βουλή της οδού Σταδίου. Μόνο που τότε η είσοδος ήταν από την οδό Κολοκοτρώνη. Εκεί παρουσιάστηκε ο Οθωνας για να δώσει τον όρκο ως συνταγματικός πλέον βασιλιάς των Ελλήνων.
Τον Οκτώβριο του 1854 μια πυρκαγιά, που ξεκίνησε από την αρχειοθήκη, κατέστρεψε ολόκληρο σχεδόν το κτίριο. Τότε Βουλή και Γερουσία στεγάστηκαν προσωρινά σε πτέρυγα του νεόδμητου Πανεπιστημίου.
Το 1857 η κυβέρνηση αποφάσισε να ανεγερθεί καινούργιο κοινοβουλευτικό μέγαρο στο οικόπεδο του Α. Κοντόσταυλου, στην οδό Κολοκοτρώνη, με προέκταση έως τη Σταδίου. Το έργο ανατέθηκε στον Γάλλο αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπουλανζέ και στη συνέχεια στον Παναγιώτη Κάλκο. Ολοκληρώθηκε το 1875 και έκτοτε στέγασε τη Βουλή μέχρι το 1935. Τότε μετακόμισε στα Παλιά Ανάκτορα, όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα.
Στην είσοδο της Παλιάς Βουλής αντάμωνε κανείς, τις βραδινές κυρίως ώρες, τη Ναυπλιώτισσα κυρά Κώσταινα να ζητιανεύει. Οι Αθηναίοι της κόλλησαν το παρατσούκλι Ψωροκώσταινα κι έμεινε το όνομα αυτό στο ελληνικό λεξιλόγιο με συγκεκριμένη νοηματική έννοια.
Στην άλλη γωνία καθόταν ένας άλλος ζητιάνος, ο αθυρόστομος Σακουλές. Ψάρευε τους περαστικούς με το στρογγυλό χερούλι της ομπρέλας του και απαιτούσε την πεντάρα. Αν του αρνούνταν, έβαζε τις φωνές. Ελεγε πως τόσοι νοικοκυραίοι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να θρέψουν έναν τεμπέλη.
Τα Ανάκτορα της πλατείας Συντάγματος καταστράφηκαν από πυρκαγιά και εγκαταλείφθηκαν από τη βασιλική οικογένεια. Το 1922 εγκαταστάθηκαν εκεί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Το 1929 η κυβέρνηση αποφάσισε να εγκαταστήσει τη Βουλή και τη Γερουσία στο μέγαρο των Παλαιών Ανακτόρων. Εγιναν οι αναγκαίες μετατροπές και την 1η Ιουλίου 1935, ημέρα Δευτέρα, έγινε η μετακόμιση.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΗΛΙΓΙΑΝΝΗ
Μαχαιρώθηκε για τις χαρτοπαικτικές λέσχες

Εξω από τη Βουλή της οδού Σταδίου, στο προαύλιο, δολοφονήθηκε ο πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης, 31 Μαϊου 1905, λίγο μετά τις πέντε το απόγευμα.
Δράστης ήταν ο Αντώνιος Γερακάρης, 38 ετών, καταγόμενος από τη Λάγια της Λακωνίας. Ηταν παντρεμένος και είχε πέντε παιδιά, ηλικίας 1 έως 12 ετών.
Δούλευε σε χαρτοπαιχτική λέσχη ως «κράχτης», «μπράβος» ή «κόφτης». Στους κύκλους τον φώναζαν «Κωσταγερακάρη» από το όνομα του πατέρα του. Εμενε στην οδό Αρείου Πάγου και η οικογένειά του ήταν η φτωχότερη στη γειτονιά.
Πριν από λίγους μήνες ο Δηλιγιάννης είχε κερδίσει πανηγυρικά τις εκλογές και προχωρούσε στην εφαρμογή της πολιτικής του.
Σ’ αυτό το πλαίσιο ζήτησε από τις αστυνομικές διευθύνσεις της Αθήνας και του Πειραιά να εφαρμόσουν αυστηρά τα διατάγματα για τη λειτουργία των χαρτοπαικτικών λεσχών.
Μεταξύ των λεσχών που έκλεισαν συγκαταλεγόταν και εκείνη στην οποία δούλευε ο δράστης.
Ο Γερακάρης εκείνο το απόγευμα στάθηκε τάχα αμέριμνος έξω από τη Βουλή και περίμενε να έρθει ο Δηλιγιάννης. Στην τσέπη του σακακιού είχε μαχαίρι.

Με καλπασμό τα άλογα που έσερναν την πρωθυπουργική άμαξα έφτασαν στο Κοινοβουλευτικό Μέγαρο.
Ο δολοφόνος έσπευσε πρόθυμα να ανοίξει ο ίδιος την πόρτα της άμαξας. Ο Δηλιγιάννης χαιρέτησε τον άγνωστο με το ημίψηλο καπέλο του και ετοιμάστηκε να κατευθυνθεί προς την είσοδο του Βουλευτηρίου.
Η περιγραφή που ακολουθεί προέρχεται από την «Ακρόπολη» του Βλάση Γαβριηλίδη:
«Ο άγνωστος τότε, ο μαυριδερός, ο υψηλός, ο κακοντυμένος, ο απαίσιος την μορφήν και την ψυχήν εξήγαγεν την δολοφόνον μάχαιραν και την εβύθισε» στην κοιλιακή χώρα του πρωθυπουργού. «Ητοιμάζετο να καταφέρει και νέον χτύπημα.
Ο Δηλιγιάννης κλονισθείς έπεσε προς τα οπίσω, εγονάτισε στηριχθείς επί του εδάφους διά της αριστεράς χειρός του».
Μεταφέρθηκε στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου εξέπνευσε.
Ο Γερακάρης δικάστηκε από το Κακουργιοδικείο Αθηνών και του επιβλήθηκε η θανατική ποινή. Καρατομήθηκε στο Παλαμήδι του Ναυπλίου.

ΜΠΟΜΠΑ ΤΟ… ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ
Δυναμική εκδήλωση μέσα στη Βουλή οργάνωσε το 1894 ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής Σταύρος Καλλέργης. Ανέγνωσε «στεντορεία τη φωνή εκ του θεωρείου τα ψηφίσματα των συγκεντρώσεων της 1ης Μαϊου». Ηταν η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος περιγράφει όσα ακολούθησαν:
«Αμα ακούστηκε η φωνή του (Καλλέργη) μέσα στην ιερά αίθουσα, αστραπή διαδόθηκε πως οι αναρχικοί θα ρίξουν μπόμπες.

- Ου, οι αναρχικοί!

- Μπόμπες!

- Φευγάτε! -Θε μ, Παναγιά μ!

«Τέτοιες κραυγές απόγνωσης ακούστηκαν στη Βουλή. Και πατείς με, πατώ σε, όλοι οι πατέρες του έθνους, σαν παλαβοί καβαλίκεψαν τα καθίσματα και τρέχανε να βγουν έξω».

Η «μπόμπα» ήταν το ίδιο το ψήφισμα της Πρωτομαγιάς. Ο Καλλέργης συνελήφθη. Το θάρρος δεν τον εγκατέλειψε ούτε εκείνη τη στιγμή. Χτύπησε δυνατά το πόδι του στο πάτωμα και φώναξε: «Ζήτω ο σοσιαλισμός». Γι αυτή του την αποκοτιά έκανε 12 μέρες φυλακή.

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
Ο Σύνταγμας και τα κατοικίδια

Σύνταγμα και κατά προέκταση Κοινοβούλιο απέκτησε η χώρα με την Επανάσταση του 1843.

Είχαν προηγηθεί και άλλες εξεγέρσεις τόσο επί Οθωνος όσο και επί Καποδίστρια. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρει ο Γιάννης Βλαχογιάννης:
Στην εξέγερση των Μεγάρων, στα τέλη του 1831, βοηθούσανε λίγοι Τουρκαρβανίτες με επικεφαλής τον Ταφίλ Μπούζη, στρατολογημένοι για… αγάπη του Συντάγματος. Οι Αρβανίτες ρωτούσανε:

«Τι είναι αυτός ο Σύνταγμας;»

Δύσκολα καταλάβαιναν τίποτε άλλο από το πλιάτσικο (τη λαφυραγωγία). Γι αυτό ήταν περισσότερο απαιτητικοί από τους άλλους.

«Ο Σύνταγμας θέλει να τρώει», λέγανε.

Μα και ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε πολλά πράγματα για το Σύνταγμα, παρόλο που οι αντικαποδιστριακοί το είχαν συνέχεια στο στόμα τους. Στις Σπέτσες (αντικαποδιστριακοί και οι Σπετσιώτες, δυσαρεστημένοι από τα ναυτικά δικαιώματα που γύρευαν από τον φτωχό Καποδίστρια και το ακόμα πιο φτωχό κράτος) ο λαός τραγούδαγε:

«Τιριρί, μπωμπώ/ βίβα συνταματικό!»…

Τελικά επί Οθωνος η λέξη Σύνταγμα κατάντησε να σημαίνει επανάσταση:

«Να γίνει κι ένα Σύνταμα/ κι ένα κακό σεφέρι».

Ο σεβασμός του χώρου του Κοινοβουλίου από τους ίδιους τους εθνοπατέρες προβάλλει ανάγλυφα από κείμενο της εφημερίδας «Ελπίς» (2 Σεπτεμβρίου 1848), που αποθησαύρισε ο Βλαχογιάννης. Αναφέρει:
Μερικοί από τους βουλευτές, κοντά στα άλλα πλεονεκτήματα του συρμού, όπως ματογυάλια, χειρόκτια και κομπολόγια, έχουν μαζί τους και μικρά σκυλάκια. Τα έχουν μάθει να τους ακολουθούν στους δρόμους, στα καφενεία, ακόμα και στο ίδιο το Βουλευτήριο.
Εξωφρενικός ήταν κάποιες φορές ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονταν την άσκηση των δικαιωμάτων τους ορισμένοι πολίτες της εποχής. Ο Βλαχογιάννης αντιγράφει από την εφημερίδα «Αιών» δημοσίευμα με ημερομηνία 2 Φεβρουαρίου 1841, ειδησάριο για περιστατικό που συνέβη στα Βίλια Αττικής.
Στις δημοτικές εκλογές στον Δήμο Ειδυλλίας (Βιλίων) καμιά εικοσαριά Βιλιώτισσες πήραν ψηφοδέλτια και ψήφισαν για λογαριασμό των συζύγων τους, που λείπανε από το χωριό.

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ
Εισβολή με ξύλο κατά βουλευτών της Εν. Κέντρου

Παραμονές των δημοτικών εκλογών του 1964 λίγοι ήταν δυνατό να προβλέψουν ότι η πανίσχυρη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου θα ανατρεπόταν σε έναν χρόνο με το παλατιανό πραξικόπημα και την αποστασία. Ακόμα λιγότεροι άκουγαν τις ερπύστριες των τανκς που θα έκλειναν τη Βουλή τον Απρίλιο του 1967.
Τη δυσαρέσκεια του αμερικανικού παράγοντα για τις εξελίξεις στην Ελλάδα αντιλήφθηκε ο πρωθυπουργός του 53% Γεώργιος Παπανδρέου με την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον και τη συνάντησή του με τον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον.
Στην Ελλάδα η Δεξιά δεν εννοεί να χωνέψει ότι την κυβερνητική εξουσία έχει αναλάβει το δημοκρατικό κέντρο.
Στις 3 Ιουλίου 1964, ημέρα Πέμπτη, συμβαίνει το πρωτοφανές στα χρονικά της Βουλής επεισόδιο. Τριακόσια άτομα με πλακάτ υπέρ του Κωνσταντίνου Καραμανλή εισβάλλουν στην αίθουσα της Βουλής την ώρα της συζήτησης του Κυπριακού. Χτυπούν βουλευτές της Ενωσης Κέντρου και απομακρύνονται.
Μεταξύ των συλληφθέντων είναι και ο λογοτέχνης Ρένος Αποστολίδης, υποψήφιος βουλευτής με τον Σπύρο Μαρκεζίνη στις προηγηθείσες εκλογές και νυν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθήνας με τον δεξιό συνδυασμό του Γιώργου Πλυτά. Ο Ρένος Αποστολίδης συμπεριλαμβανόταν στους συλληφθέντες εκείνο το βράδυ. Οδηγήθηκε στο Φρουραρχείο της Βουλής κι από εκεί στον εισαγγελέα. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε δυόμισι χρόνια φυλακή, ποινή από την οποία εξέτισε μόνο τρεις μήνες στις Φυλακές Καλλιθέας.
Την Κυριακή 5 Ιουλίου διεξάγονται οι δημοτικές εκλογές, όπου η Κεντροαριστερά σημειώνει ευρείας έκτασης νίκη. Οι υποστηριχθέντες από την ΕΔΑ συνδυασμοί κερδίζουν σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη.

Την 1η Σεπτεμβρίου η «Ουάσιγκτον Ποστ» θα γράψει ότι «αν πρόκειται να ανατραπεί η κυβέρνηση Παπανδρέου, αυτό θα γίνει από νέους συνταγματάρχες που δεν έχουν υπομονή».

ΕΠΕΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ
Ο άδοξος θάνατος του Ξάνθου

Ο Εμμανουήλ Ξάνθος, ο εκ των ιδρυτών της Φιλικής Εταιρείας, σκοτώθηκε από ατύχημα στις 29 Νοεμβρίου 1851.
Στην αίθουσα του Κοινοβουλίου διεξαγόταν σφοδρή συζήτηση, που προκάλεσε ο βουλευτής Λύσανδρος Βιλαέτης από τον Πύργο της Ηλείας. Υπήρξε τέτοια ένταση, που στο ακροατήριο δημιουργήθηκε πανικός.
Ο 79χρονος Ξάνθος πετάχτηκε από το θεωρείο και άρχισε να κατεβαίνει μαζί με άλλους γρήγορα τη σκάλα, που δεν είχε κάγκελα. Κάποιο σπρώξιμο, από τα συνήθη σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τον γκρέμισε στο λιθόστρωμα. Εσπασε τα πλευρά του και τα πόδια του. Θανατηφόρο ήταν το τραύμα στον δεξιό κρόταφο. Ξεψύχησε μετά τρεις ώρες, αφού πρώτα μετάλαβε. Αφησε μια κόρη ορφανή και κληροδότημα την έσχατη πενία. Τέτοιο τραγικό τέλος είχε ένας από τους πρωταγωνιστές της εθνικής παλιγγενεσίας.

πηγή:

Σαν προχτές 26 Σεπτεμβρίου 2000 το επιβατηγό πλοίο «εξπρές Σαμινα» βυθίζεται στα ανοιχτά της Πάρου, με συνέπεια να χασουν τη ζωη τους 80 ατομα.
Εξπρές Σάμινα: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος ναυαγίου 26 Σεπτεμβρίου 2000, ώρα: 22:15, νήσος Πάρος.

Το Ε/Γ-Ο/Γ Εξπρές Σάμινα παρεκκλίνει της καθορισμένης πορείας του και προσκρούει στο σύμπλεγμα βραχονησίδων Πόρτες, δύο ναυτικά μίλια ανοιχτά της Πάρου. Στο θάλαμο επιχειρήσεων του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (ΥΕΝ) το περιστατικό αρχικά δεν εμπνέει ανησυχία. Ωστόσο, οι επιβαίνοντες επικοινωνούν με τηλεοπτικούς σταθμούς και δίνουν την πραγματική διάσταση του συμβάντος. Το Σάμινα βυθίζεται!

Πάνω στο Σάμινα επικρατεί χάος. Ανθρωποι τρέχουν αριστερά και δεξιά, προκειμένου να βρουν κάποιο μέσο να σωθούν, άλλοι πηδούν στα αφρισμένα κύματα, ενώ η συσκότιση (αποτέλεσμα ηλεκτρικής βλάβης) δυσχεραίνει τις προσπάθειες επιβατών και πληρώματος να διαφύγουν. Το καράβι βυθίζεται μέσα σε 25 λεπτά.
Το ΥΕΝ αφυπνίζεται, κινητοποιεί το Λιμεναρχείο Πάρου και διατάσσει όλα τα παραπλέοντα σκάφη να σπεύσουν στον τόπο της τραγωδίας, όπου πνέουν άνεμοι εντάσεως οκτώ Μποφόρ. Πρώτοι φτάνουν οι ψαράδες της Πάρου που σώζουν δεκάδες ναυαγούς, ενώ στη «μάχη» ρίχνονται τα σκάφη του Λιμενικού, αλλά και βρετανικά πολεμικά που συμμετέχουν σε άσκηση.
Στο μεταξύ, σύγχυση επικρατεί σχετικά με τον αριθμό των επιβαινόντων. Η πλοιοκτήτρια εταιρεία κάνει λόγο για 447 επιβάτες και 64μελές πλήρωμα, πληροφορίες όμως αναφέρουν ότι είναι πολύ περισσότεροι. Οι πρώτοι διασωθέντες αποβιβάζονται στην Πάρο και προωθούνται στο Κέντρο Υγείας του νησιού, για να μεταφερθούν στη συνέχεια και να φιλοξενηθούν σε ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια που προσέφερε ο δήμος.
Με το πρώτο φως της ημέρας αποκαλύπτεται το μέγεθος της τραγωδίας. Ο αριθμός των θυμάτων συνεχώς αυξάνεται. Από 40 στους 42, τους 59, τους 63, τους 74, τους 79 και τελικά στους 80 νεκρούς. Η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στη χώρα μας από την εποχή της Φαλκονέρας.
Από εκεί και πέρα αρχίζει ο «χορός» των ευθυνών, καθώς όλοι τις αποποιούνται! Ο πλοίαρχος του Σάμινα κατηγορεί τον υποπλοίαρχο, ο υποπλοίαρχος το… πηδάλιο που δεν υπάκουσε, η πλοιοκτήτρια το πλήρωμα, η αντιπολίτευση την κυβέρνηση, η κυβέρνηση την ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι επιβάτες κάνουν λόγο για εγκληματική αδιαφορία του πληρώματος, ενώ συγκινητική είναι η αποκάλυψη ότι 21 φαντάροι που επέστρεφαν στη Σάμο από άδεια έσωσαν δεκάδες συνανθρώπους τους, διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή.

Ο διεθνής Τύπος επιτίθεται στη χώρα μας και συνιστά… την προσοχή σε όσους επισκέπτονται την Ελλάδα. Το ναυάγιο γίνεται πρώτο θέμα στο CNN και στα πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων εφημερίδων του εξωτερικού.
Ξαφνικά όλοι αναρωτιούνται πώς η MFD κατάφερε να έχει σχεδόν το μονοπώλιο στην ακτοπλοΐα και βάλλεται πανταχόθεν. Ορίζεται ειδικός εφέτης – ανακριτής (Νίκος Καραδημητρίου), ώστε να αποδοθούν ευθύνες για το τραγικό ναυάγιο. Σε πρώτη φάση διώκονται ο πλοίαρχος και ο υποπλοίαρχος για παράνομη αλλαγή πορείας και ψευδή δήλωση περιστατικού στο ημερολόγιο του πλοίου, ενώ ο πρωθυπουργός Κωστας Σιμιτης ζητά την επίσπευση της ανακριτικής διαδικασίας και υπόσχεται ότι στην υπόθεση θα χυθεί «άπλετο φως».
Η τραγωδία του Σάμινα, ωστόσο, έφερε στο φως της δημοσιότητας και στην προσοχή του κοινού διάφορα άλλα θέματα που έως τότε δεν άπτονταν του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ, των πολιτικών αλλά και του απλού πολίτη. Συγκεκριμένα, το πώς δίδονται οι άδειες σκοπιμότητας, τι είναι το καμποτάζ και τα σωστικά μέσα, ποιος είναι εκπαιδευμένος να τα χρησιμοποιεί, τι είναι η Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων, αλλά και όλο το «παιχνίδι» στην ελληνική ακτοπλοΐα με εξαγορές πλοίων και εταιρειών.

πηγή:

Πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα στην πιο σκοτεινή επιχείρηση της 17Ν, στις 26 Σεπτεμβρίου του 1989. Χώρια από το γεγονός ότι, όπως δείχνουν και οι τελευταίες συλλήψεις, η τρομοκρατία αποτελεί πάντα αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης. Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για καμία δολοφονία, αλλά οι εξηγήσεις που έδωσε τότε στην προκήρυξη της η 17Ν δεν αντέχουν σε σοβαρή κρτική: ο Παύλος Μπακογιάννης κατηγορείται ούτε λίγο ούτε πολύ ότι έπαιξε βασικό ρόλο στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Στην πραγματικότήτα όμως, η προσπάθεια του διάσημου μεγαλοαπατεώνα να μετατραπεί σε βασικό παράγοντα της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας ξεκίνησε με την εκπαραθύρωση του Μπακογιάννη από το συγκρότημα Κοσκωτά.

Είναι γεγονός ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο Παύλος Μπακογιάννης είχε συνεργαστεί με τον Κοσκωτά στην δημιουργία της εκδοτικής επιχείρησης «Γραμμή», αναλαμβάνοντας και την διεύθυνση του περιοδικού «ΕΝΑ». Την εποχή όμως εκείνη κανείς δεν γνώριζε ότι τα χρήματα του νεαρού επιχειρηματία που είχε γυρίσει από την Αμερική ήταν προϊόν απάτης, ούτε καν ο κ. Καρράς που του πούλησε την Τράπεζα Κρήτης.

Η περίφημη εκδότρια της «Καθημερινής» Ελένη Βλάχου είχε σαγηνευτεί από τις ικανότητες του κ. Κοσκωτά και αρκετές προσωπικότητες είχαν συνεργαστεί με τις επιχειρήσεις του. Όπως πχ ο αείμνηστος Μάνος Χατζιδάκης που ήταν διευθυντής στο «Τέταρτο», ένα -πολυ αξιόλογο- περιοδικό των εκδόσεων του.

Tον Φεβρουάριο του 1985, για να μπορέσει να «κάνει μπίζνες» με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ο Κοσκωτάς έδιωξε τον γαμπρό του Κ.Μητσοτάκη από το περιοδικό «ΕΝΑ». Είχα καλύψει για λογαριασμό του περιοδικού ΑΝΤΙ την πρωτοφανή, για τα δεδομένα εκείνης της εποχής, απομάκρυνση διευθυντή ενός επιτυχημένου μέσου ενημέρωσης και από τότε διατηρήσαμε μια συχνή επαφή με τον Π. Μπακογιάννη.

Ήταν ένας άνθρωπος που πάντα χαμογελούσε. Αρκετοί άνθρωποι που είχαν πάρει μέρος στην αντίσταση εναντίον της δικτατορίας είχαν εξαγοράσει την δράση τους ή απαρνηθεί τις ιδεές τους. Ο Μπακογιάννης παρέμεινε ένας ανοιχτόμυαλος προοδευτικός άνθρωπος, ακόμη και όταν μερικούς μήνες μετά την απομάκρυνση του από το συγκρότημα Κοσκωτά έγινε σύμβουλος του Κ.Μητσοτάκη που είχε εν τω μεταξύ αναλάβει την προεδρία της ΝΔ.

Πολλές από τις θέσεις που υιοθέτησε αργότερα ο Μητσοτάκης, όπως πχ η υποστήριξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας σε μια εποχή που στα δύο μεγάλα κόμματα κυριαρχούσε η «κουλτούρα Χατζάρα», ήταν προϊόν των συμβουλών του Μπακογιάννη. Αυτός είχε πείσει τον αρχηγό της ΝΔ να δώσει την πρώτη ελεύθερη (χωρίς δηλαδή καμμία προσυνεννόηση ή όρους-πράγμα τότε εξαιρετικά ασυνήθιστο) συνέντευξη στον ραδιοσταθμό 9,84 και τον υπογράφοντα, τις πρώτες μέρες λειτουργίας του σταθμού. Οι τολμηρές ερωτήσεις, που ο Παύλος «χρεώθηκε» μετά, δεν άρεσαν ούτε στον κ.Μητσοτάκη ούτε όμως και στην κυρία Ντόρα Μπακογιάννη που τις κριτικάρισε αμέσως μετά.

Το καλοκαίρι του ’89 ο Παύλος Μπακογιάννης έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις ΝΔ-ΣΥΝασπισμού για τον σχηματισμό της κυβέρνησης Τζανετάκη. Όποια άποψη κι αν έχει κανείς για το «βρώμικο ’89», η εθνική συνενόηση ήταν απολύτως μέσα στο πνεύμα του Μπακογιάννη, που μερικές εβδομάδες πριν την δολοφονία του εισηγήθηκε ως βουλευτής της ΝΔ το νομοσχέδιο για την απάλειψη των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου. Γιατί η 17 Νοέμβρη επέλεξε να δολοφονήσει αυτόν τον άνθρωπο στις 26 Σεπτεμβρίου του 1989, την ημέρα που η Βουλή επρόκειτο να αποφασίσει αν θα παρέπεμπε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά;

Η «παρέμβαση» της 17Ν εκείνη την ημέρα θυμίζει την απαγωγή του Αλντο Μόρο, την ημέρα ακριβώς που ο ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών επρόκειτο να εισηγηθεί στο Κοινοβούλιο την αποδοχή της πρότασης του ιταλικόυ ΚΚ για τον «ιστορικό συμβιβασμό». Τα ερωτήματα της υπόθεσης Αλντο Μόρο και της εμπλοκής των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών παραμένουν αναπάντητα ενώ τελευταία αποκαλύφθηκε ότι οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν πράκτορα μέσα στις γραμμές της Μπάαντερ Μάινχοφ. Δεν υπαινίσσομαι ούτε διαθέτω στοιχεία ότι κάτι παρόμοιο συνέβαινε με την 17 Νοέμβρη αλλά οι σκοτεινές πλευρές της υπόθεσης Μπακογιάννη δεν φωτίστηκαν καθόλου στην δίκη της 17Ν και μάλιστα με τον βεβιασμένο τρόπο που έκλεισε όλη η υπόθεση.

Το βέβαιο είναι ότι αργά η γρηγόρα η τρομοκρατική δράση γίνεται αντικείμενο πολιτικής χειραγώγησης και εκμετάλλευσης, όπως άλλωστε δείχνουν και οι πρόσφατες συλλήψεις στο Χαλάνδρι: σε όσους έχουν μελετήσει την τρομοκρατία δεν προκαλεί καμία έκπληξη ότι οι συλληφθέντες, που κατηγορούνται ότι συμμετείχαν στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» παρακολουθούντο από την άνοιξη αλλά συνελήφθησαν την προεκλογική περίοδο. Τα πολιτικά αποτελέσματα της υπόθεσης Μπακογιάννη είναι εξ ίσου γνωστά: ο πεθερός του έγινε πιο συμπαθής στην κοινή γνώμη μετά την δολοφονία και εκλέχθηκε πρωθυπουργός λίγους μήνες αργότερα ενώ η σύζυγος του, η οποία μέχρι τότε δεν συμμετείχε στην πολιτική ζωή, θα διεκδικήσει μετά τις προσεχείς εκλογές την προεδρία της ΝΔ.

Με αφορμή την 10η επέτειο από την δολοφονία Μπακογιάννη, ζήτησα τελευταία να μιλήσω με κάποιο από τα μέλη της 17Ν για την υπόθεση. Η απάντηση ήταν αρνητική επειδή μια συνέντευξη θα μπορούσε, εν όψει εκλογών και πολιτικών εξελίξεων, να επιρεάζε τα εσωκομματικά της ΝΔ. Έξυπνη σκέψη, μόνο που έπρεπε να είχε γίνει 20 χρόνια πριν…

Διαβάστε και αυτό:

πηγή:

το παρακάτω αρθρο ειναι δημοσιευμένο στην στηλη «Σαν σήμερα» σε εφημερίδα στις 9 Σεπτέμβρη 2001

1973: Η χούντα του Πινοσέτ ανατρέπει τον Αλιέντε

Αριστεροί εργάτες οδηγούνται υπό την απειλή των όπλων στο κολαστήριο του Εθνικού Σταδίου στο Σαντιάγκο
Τα ξημερώματα της 11ης του Σεπτέμβρη του 1973 εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή. Επικεφαλής των πραξικοπηματιών είναι τετραμελής χούντα με αρχηγό τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο σοσιαλιστής Πρόεδρος, Σαλβαδόρ Αλιέντε, οχυρώνεται μαζί με τους συνεργάτες του στο Προεδρικό Μέγαρο, το οποίο περικυκλώνεται από τις δυνάμεις των στασιαστών. Αρχίζει μάχη, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Αλιέντε πέφτει νεκρός με το όπλο στο χέρι. Μέχρι τη δύση του ηλίου το πραξικόπημα επικρατεί σε όλη τη χώρα, αν και εξακολουθούν να μαίνονται πολύνεκρες μάχες σε πολλά εργοστάσια της πρωτεύουσας Σαντιάγκο και άλλων πόλεων, στο Πολυτεχνείο και σε μια σειρά άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Στο πρώτο μήνυμά της η χούντα ισχυρίζεται ότι η επέμβαση του στρατού ήταν αναγκαία, «για να λυτρωθεί η πατρίδα από το μαρξιστικό ζυγό». Την ίδια ώρα, το αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων «Ασοσιέιτεντ Πρες» μεταδίδει ότι «το πραξικόπημα υπήρξε έργο του σκληρού, φιλοαμερικανικού πυρήνα των Ενόπλων Δυνάμεων».

Το πραξικόπημα ήταν το επιστέγασμα μιας επιχείρησης για την ανατροπή του Αλιέντε και της κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας», στην οποία συμμετείχαν κομμουνιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες, αριστεροί, χριστιανοδημοκράτες. Στην επιχείρηση αυτή πήραν μέρος οι βιομήχανοι, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες, οι κερδοσκόποι και, φυσικά, τα πιο αντιδραστικά στοιχεία του στρατού. Την επιχείρηση σχεδίασαν, χρηματοδότησαν και καθοδήγησαν η κυβέρνηση των ΗΠΑ και μυστικές αμερικανικές υπηρεσίες, ενώ το ρόλο του συντονιστή είχε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Χένρι Κίσινγκερ. Ολα τα παραπάνω αποδείχτηκαν εκ των υστέρων από επίσημα έγγραφα, στα οποία, εξάλλου, στηρίχτηκε το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής για να ζητήσει (πριν δύο μήνες) την προσαγωγή του Κίσινγκερ ως κυρίως υπεύθυνου.

Με την επικράτηση των στρατιωτικών ξεκινά ένα τρομακτικό, ακόμα και για τα δεδομένα της πολύπαθης Λατινικής Αμερικής, πογκρόμ. Χιλιάδες αριστεροί οδηγούνται στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο, εκατοντάδες δολοφονούνται ύστερα από φρικτά βασανιστήρια. Για περίπου έναν μήνα, οι εργάτες καθαριότητας ανακαλύπτουν στους δρόμους του Σαντιάγκο πτώματα δολοφονημένων με ρυθμό 250-300 τη μέρα. Μέχρι το τέλος της χρονιάς οι πιο μετριοπαθείς δημοσιογραφικοί υπολογισμοί ανεβάζουν τους νεκρούς σε 200.000.

Δε χρειάζεται να πούμε ότι οι ΗΠΑ ήταν το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την «κυβέρνηση» των στρατιωτικών ανδρεικέλων.

Επιπλέον πηγή

Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Γεννήθηκε το 1915, σαν σήμερα.

Λένε ότι οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες, είναι αυτοί που παλεύουν με τους περισσότερους προσωπικούς δαίμονες. Από τον Βαν Γκογκ και τον Χέμινγουεϊ ως τον Όργουελ και τον Μπράντο, δεκάδες δημιουργοί που άφησαν το ανεξίτηλο προσωπικό τους στίγμα στις τέχνες ήταν άνθρωποι βασανισμένοι, αυτοκαταστροφικοί και βαθιά προβληματικοί. Η καλλιτεχνική δημιουργία ήταν περισσότερο νομοτελειακή ανάγκη προσωπικής διαφυγής, παρά τρόπος έκφρασης…
Ο κορυφαίος σουηδός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν ήταν η προσωποποίηση του βασανισμένου δημιουργού. Τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του, μετά την εθελουσία “έξοδό” του από την ενεργό σκηνοθεσία με το αριστουργηματικό και άκρως αυτοβιογραφικό “Φάνι Και Αλέξανδρος”, ζούσε σαν ερημίτης, αποκλεισμένος στο σπίτι του, με ελάχιστες, επιλεκτικές επαφές με κάποιους συνεργάτες του (όπως η “μούσα” του, Λιβ Ούλμαν).
Αλλά και στη διάρκεια της μεγάλης καριέρας του, που περιλαμβάνει πάνω από 50 ταινίες απλωμένες σε τέσσερις δεκαετίες, ο Μπέργκμαν ήταν πάντα δέσμιος των προσωπικών του δαιμόνων, ένα δείγμα των οποίων αποτύπωσε σε αριστουργηματικές ταινίες του, όπως η “Έβδομη Σφραγίδα”, “Σκηνές Από Ένα Γάμο”, “Άγριες Φράουλες” και “Saraband”. Η γέννηση, το σεξ και ο θάνατος ήταν οι τρεις σταθερές εμμονές του, παρούσες με διάφορες μορφές σε όλη τη φιλμογραφία του. Καθόλου τυχαίο, καθώς πρόκειται για τις, κατά τους φιλοσόφους, τρεις σταθερές της ανθρώπινης ύπαρξης…
Γιος Λουθηρανού ιερέα και νοικοκυράς, ο Μπέργκμαν γεννήθηκε στην Ουψάλα και μεγάλωσε σε ένα υπερβολικά αυστηρό αστικό περιβάλλον με τα δύο αδέρφια του. Στην αυτοβιογραφία του “Ο Μαγικός Φανός”, περιγράφει με γλαφυρότητα τα σκληρά προεφηβικά του χρόνια και θυμάται με τρόμο πειθαρχικές κυρώσεις από τους γονείς του, όπως τον τρόμο που αισθάνθηκε κλειδωμένος σε μια ντουλάπα, ή την ταπείνωση όταν του επέβαλαν να φορέσει φούστα ως τιμωρία επειδή κατουρήθηκε στον ύπνο του. Στα 19 του έκοψε κάθε επαφή με τους γονείς του και οι σχέσεις του μαζί τους δεν επουλώθηκαν ποτέ.
Η Έβδομη Σφραγίδα
Η μοναδική διέξοδός του από το ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον, ήταν η φαντασία. Έπλαθε το δικό του φανταστικό κόσμο και ζούσε σε αυτόν, μέχρι που είδε την πρώτη του κινηματογραφική ταινία και ανακάλυψε με συγκίνηση, ότι μπορούσε να διοχετεύσει τις φαντασιώσεις του στο πανί. “Εξήντα χρόνια αργότερα, τίποτε δεν έχει αλλάξει ο πυρετός που με πιάνει όταν βλέπω σινεμά είναι ίδιος και απαράλλαχτος”, θα εξομολογηθεί στην αυτοβιογραφία του. Η εμμονή του με τη μεγάλη οθόνη, όμως, είχε το τίμημά της. Του πήρε πολλά χρόνια να ξεχωρίσει τις κινηματογραφικές του φαντασιώσεις από την πραγματικότητα και πολύ συχνά περιέγραφε τη ζωή του σαν μια διαρκή μάχη με τους δαίμονές του.
Αυτή η διαρκής διαμάχη έμελλε να μετουσιωθεί στην τέχνη του. Στο σκοτεινό “Κραυγές Και Ψίθυροι”, η ετοιμοθάνατη γυναίκα κραυγάζει γοερά: “είμαι νεκρή, αλλά δεν μπορώ να σε αφήσω”. Στην “Ώρα Του Λύκου”, ένας βασανισμένος από εφιαλτικά οράματα καλλιτέχνης βρίσκεται αντιμέτωπος με πραγματικούς δαίμονες σε ένα απομακρυσμένο νησί. Σε μια από τις αξέχαστες σκηνές ανθολογίας της αριστουργηματικής “Έβδομης Σφραγίδας”, ο πρωταγωνιστής παίζει τη ζωή του σε μια παρτίδα σκάκι με τον ίδιο το Χάρο!

Κραυγές Και Ψίθυροι
Όσοι τον γνώριζαν προσωπικά, πίστευαν ότι έπασχε από χρόνια κατάθλιψη, γεγονός που ερμηνεύει τα σκοτεινά και βασανιστικά αργά πλάνα των ασπρόμαυρων ταινιών του στις δεκαετίες του ’40 και του ’50. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, μετά από μια άδικη αγωγή εναντίον του από το Σουηδικό κράτος για φοροδιαφυγή, αυτοεξορίστηκε στη Γερμανία, νοσηλευόμενος για οξεία νευρική κρίση. Παρότι επέστρεψε στην πατρίδα του εννέα χρόνια αργότερα, πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν θεραπεύθηκε ποτέ. Κλείστηκε στον εαυτό του, έγινε απρόσιτος για τα media και από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 παρέμεινε έγκλειστος στο σπίτι του, αρνούμενος να ταξιδέψει ακόμη και για να παραλάβει βραβεία για την προσφορά του στον κινηματογράφο. Μοναδικές εξαιρέσεις στην αυτοεξορία του, οι σκηνοθετικές του επιμέλειες σε θεατρικές παραστάσεις και τηλεταινίες. Ο Μπέργκμαν παρέμεινε καλλιτεχνικά ενεργός μέσα από την απομόνωσή του μέχρι το τέλος, αρνούμενος, όμως, πεισματικά να σκηνοθετήσει για τον κινηματογράφο.
Σε κάποια διαλείμματα αισιοδοξίας, μας πρόσφερε γεύσεις της πιο ελαφριάς, χιουμοριστικής του πλευράς, με ταινίες όπως τα “Χαμόγελα Καλοκαιρινής Νυκτός”, μια κωμωδία σεξουαλικών ηθών, ή ο “Μαγικός Αυλός”, μια ελαφριά μεταφορά της όπερας του Μότσαρτ. Αλλά ο μεγαλύτερος όγκος της δουλειάς του παρέμεινε στιγματισμένος από τις προσωπικές του εμμονές. Στην “Περσόνα” διηγείται την ιστορία δύο γυναικών, μιας ηθοποιού και μιας νοσοκόμας, οι προσωπικότητες των οποίων δείχνουν να συγκλίνουν σε σημείο κλινικής ταύτισης. Στη “Φθινοπωρινή Σονάτα” γοητεύεται από τη ζωή μιας πιανίστριας που αντιμετωπίζει τα προσωπικά δράματα των δύο θυγατέρων της, η μία εκ των οποίων είναι διανοητικά καθυστερημένη και η άλλη θρηνεί τον πνιγμό της κόρης της.

Φάνι Και Αλέξανδρος
Ο θάνατος του 89χρονου Μπέργκμαν σηματοδοτεί το τέλος εποχής για το “σινεμά των δημιουργών”. Ο Σουηδός μετρ της ψυχανάλυσης και του εσωτερικού δράματος ήταν ο τελευταίος της γενιάς των μεγάλων ευρωπαίων δημιουργών (Χίτσκοκ, Γκοντάρ, Φασμπίντερ) και επηρέασε σχεδόν όλους τους σύγχρονους σκηνοθέτες με έντονο προσωπικό στίγμα. Ο Γούντι Άλεν τον έχει χαρακτηρίσει το μεγαλύτερο σκηνοθέτη στην ιστορία του κινηματογράφου και οι αναφορές του στο έργο του σε ταινίες όπως “Ο Νευρικός Εραστής” και “Μανχάταν” παραμένουν σκηνές ανθολογίας. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος τον επικαλείται διαρκώς, ο Κλοντ Σαμπρόλ τον θεωρεί δάσκαλό του, ο Μάρτιν Σκορσέζε προβάλλει το έργο του σε κάθε εκδήλωση του American Film Institute, μέχρι και ο Ταραντίνο αναφέρεται με δέος στη στιγμή που “ανακάλυψε” τις ταινίες του στην κινηματογραφική βιβλιοθήκη του Άμστερνταμ, όπου πέρασε δύο χρόνια της ζωής του εμπλουτίζοντας τις κινηματογραφικές του παραστάσεις. Μπορεί οι κλασικές ταινίες του που προβάλλονται αδιάκοπτα από τα κρατικά κανάλια της ηπείρου μας να είναι πια δύσκολες στην παρακολούθησή τους από τη νέα γενιά σινεφίλ, αλλά το στίγμα του Μπέργκμαν, ο θαρραλέος εξορκισμός των προσωπικών του δαιμόνων και η επίδρασή του στο σύγχρονο ευρωπαϊκό σινεμά, παραμένουν αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου.

Δείτε, λέω εγώ, το αριστούργημα «Φάννυ και Αλέξανδρος» και το αυτοβιογραφικό του «Με τις καλύτερες προθέσεις»

πηγή:

το 1181… πεθαίνει ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β’ της Λεόν.

το 1350… πεθαίνει ο βασιλιάς της Γαλλίας, Φίλιππος ο Στ’.

το 1485… με τη μάχη του Μπόσγουορθ λήγει ο Πόλεμος των Ρόδων μεταξύ των Οίκων του Γιορκ και του.Λάνκαστερ.

το 1485… πεθαίνει ο βασιλιάς Ριχάρδος Γ’ ο Λεοντόκαρδοςς της Αγγλίας.

το 1559… ο Ισπανός Αρχιεπίσκοπο, Μπαρτολόμ ντε Καράντζα συλλαμβάνεται ως αιρετικός.

το 1599… πεθαίνει ο Ιταλός συνθέτης της Αναγέννησης, Λούκα Μαρέντζιο.

το 1642… ο βασιλιάς της Αγγλίας, Κάρολος Α’ αποκαλεί τα μέλη του βρετανικού Κοινοβουλίου προδότες δίνοντας το έναυσμα για την έναρξη του Αγγλικού Εμφυλίου.

το 1654… ο Τζάκομπ Μπάρσιμσον είναι ο πρώτος Εβραίος μετανάστης, που φτάνει στην περιοχή, που αργότερα θα ονομαστεί ΗΠΑ.

το 1717… τα ισπανικά στρατεύματα φτάνουν στη Σαρδηνία.

το 1760… γεννιέται ο Πάπας Λέοντας ΙΒ’.

το 1770… ο Βρετανός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ φτάνει στην ανατολική ακτή της Αυστραλίας

το 1775… ο βασιλιάς της Βρετανίας Γεώργιος Γ΄ κηρύσσει τον πόλεμο στις αμερικανικές αποικίες, που είχαν επαναστατήσει.

το 1780… ο Βρετανός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ με το πλοίο του Resolution επιστρέφει στη Βρετανία

το 1791… ξεκινά στην Αϊτή η Επανάσταση των Σκλάβων.

το 1822… γεννιέται στη Σμύρνη ο εκπαιδευτικός και πολιτικός Δημήτρης Γληνός.

το 1841… οι ΗΠΑ προσαρτούν το Μεξικό.

το 1851… ανακαλύπτεται χρυσός στην Αυστραλία.

το 1862… γεννιέται ο Γάλλος συνθέτης, Κλοντ Ντεμπισί.

το 1864… υπογράφεται από 12 χώρες η Συνθήκη της Γενεύης, η οποία προβλέπει τη δημιουργία του Ερυθρού Σταυρού.

το 1867… γεννιέται ο Ελβετός φυσικός, πρωτοπόρος στη διατροφική έρευνα και εφευρέτης του μούσλι.

το 1874… γεννιέται ο Γερμανός φιλόσοφος, Μαξ Σέλερ

το 1880… γεννιέται ο Αμερικανός καρτουνίστας, Τζορτζ Χέριμαν, ο οποίος έμεινε ιδιαίτερα γνωστός για το σχεδιασμό του κινουμένου σχεδίου Krazy Kat.

το 1891… πεθαίνει ο Τσέχος ποιητής, Γιαν Νερούντα, που συγκαταλέγεται στους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του τσεχικού ρεαλισμού.

το 1893… γεννιέται η Αμερικανίδα συγγραφέας και ποιήτρια, Ντόροθι Πάρκερ.

το 1900… γεννιέται ο Ρώσος λεξικογράφος, Σεργκέι Οτζεγκόφ.

το 1900… στην Κίνα, ξένα στρατεύματα και πολίτες λεηλατούν το Πεκίνο.

το 1902… ο Θιοντόρ Ρούζβελτ γίνεται ο πρώτος Αμερικανός Πρόεδρος, που θα οδηγήσει αυτοκίνητο.

το 1904… γεννιέται ο Ντεγκ Ξιαοπίνγξ, που υπήρξε ηγέτης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας από το 1976 έως το 1983.

το 1904… πεθαίνει η Αμερικανίδα συγγραφέας διηγημάτων και μυθιστορημάτων, Κέιτ Τσόπιν.

το 1908… γεννιέται ο Γάλλος φωτορεπόρτερ, Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν

το 1909… διεξάγεται ο πρώτος Rheims International Air Race στην Γαλλία.

το 1909… πέντε τουλάχιστον άτομα σκοτώνονται κι άλλα 20 τραυματίζονται κατά τη διάρκεια συμπλοκής μεταξύ εργατών και αστυνομικών στις εγκαταστάσεις της Εταιρίας Αυτοκινήτων Πιεσμένου Χάλυβα, κοντά στο Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ.

το 1910… η Ιαπωνία προσαρτεί την Κορέα

το 1911… ένας Ιταλός σερβιτόρος αφαιρεί από το μουσείο του Λούβρου τον διάσημο πίνακα «Μόνα Λίζα» του Λεονάρντο Νταβίντσι, για να τον γυρίσει «σπίτι» στην Ιταλία. Βρέθηκε δύο χρόνια αργότερα.

το 1912… πεθαίνει ο Πάπας Γρηγόριος Θ’.

το 1914… συναντώνται» για πρώτη φορά στο Βέλγιο κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τα γερμανικά με τα βρετανικά στρατεύματα

το 1917… γεννιέται ο Αμερικανός τραγουδιστής των μπλουζ και κιθαρίστας, Τζον Λι Χούκερ.

το 1919… ο αρχιδούκας Ιωσήφ παραιτείται από την ηγεσία της Ουγγαρίας.

το 1920… γεννιέται ο Αμερικανός συγγραφέας βιβλίων επιστημονικής φαντασίας, Ρέι Μπράντμπερι, ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του «Fahrenheit 451″.

το 1921… γεννιέται η ρεμπέτισσα Σωτηρία Μπέλλου.

το 1921… οι ελληνικές δυνάμεις πλησιάζουν την Άγκυρα.

το 1922… ο 31χρονος Μάικλ Κόλινς, αρχηγός της προσωρινής κυβέρνησης της Ιρλανδικής Ελεύθερης Πολιτείας και διοικητής του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (ΙRΑ), σκοτώνεται σε ενέδρα στη γενέτειρά του, στην κομητεία Κορκ.

το 1926… ανακαλύπτεται χρυσός στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής.

τo 1927… γεννιέται η Βρετανίδα ηθοποιός Όνορ Μπλάκμαν.

το 1928… γεννιέται ο Γερμανός συνθέτης, Καρλχάιντζ Στοκχάουζεν.

το 1931… ιδρύεται γυναικείο τμήμα στην Ελληνική Αστυνομία.

το 1941… κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τα στρατεύματα της ναζιστικής Γερμανίας φτάνουν προ των πυλών του Λένινγκραντ. Θα πολιορκήσουν την πόλη έως τον Ιανουάριο του 1944.

το 1943… στην ΕΣΣΔ, τα γερμανικά στρατεύματα εκκενώνουν το Χάρκοβο.

το 1944… γίνεται η τελευταία μεταφορά Γάλλων Εβραίων σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

το 1950... η Αλθία Γκίμπσον γίνεται η πρώτη Αφροαμερικανή, που συμμετέχει σε παγκόσμιο τουρνουά τένις.

το 1953… ιδρύεται πολιτικό κόμμα των Ελληνίδων με την επωνυμία »Ανεξάρτητο Δημοκρατικό Κόμμα Ελληνίδων».

το 1958… γεννιέται ο ιδρυτής και πρώτος τραγουδιστής του χέβι μέταλ συγκροτήματος Living Colour, Βέρνον Ρέιντ

το 1961… η Σουηδία, ακολουθώντας την παραδοσιακή πολιτική ουδετερότητας, αρνείται την ένταξη στην ΕΟΚ.

το 1962… πραγματοποιείται δολοφονική επίθεση κατά του Γάλλου Προέδρου, Σαρλ ντε Γκολ.

το 1962… το Σαβάνα, το πρώτο πλοίο που τροφοδοτείται από πυρηνική ενέργεια ολοκληρώνει το παρθενικό του ταξίδι

το 1963… γεννιέται η Αμερικανίδα τραγουδίστρια, πιανίστρια και στιχουργός, Τόρι Άμος

το 1964… γεννιέται ο κορυφαίος Σουηδός τενίστας, Ματς Βιλάντερ, που παρέμεινε στη Νο1 θέση της παγκόσμιας κατάστάσης από το Σεπτέμβριο του 1988 έως τον Ιανουάριο του 1989.

το 1964… η εκπομπή του BBC «Match of the Day» κάνει πρεμιέρα δείχνοντας φάσεις από τον αγώνα Arsenal- Liverpool.

το 1968… ο πάπας Παύλος ο Στ’ είναι ο πρώτος ποντίφικας, που μεταβαίνει στη Λατινική Αμερική επισκεπτόμενης τη Μποκοτά της Κολομβίας

το 1969… στη Σαϊγκόν του Βιετνάμ, ο πρωθυπουργός Τραν Βαν Ντονγκ παραιτείται, ανοίγοντας το δρόμο για πιο φιλελεύθερο καθεστώς.

το 1970… στη Βολιβία, οι στρατιωτικοί συντρίβουν κάθε αντίσταση και εγκαθιστούν τον στρατηγό Ούγκο Μπάνζερ Σουάρεζ.

το 1971… η Kerry Kleid γίνεται η πρώτη Αμερικανίδα επαγγελματίας οδηγός μοτοσικλέτας.

το 1972… η Ολυμπιακή Επιτροπή δεν δέχεται την ανεξάρτητη συμμετοχή της Ροδεσίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, αφού η πρόταση που έχει γίνει στη Ροδεσία να συμμετάσχει κάτω από την σημαία της Αγγλίας έχει απορριφθεί από τους Ροδεσιανούς. Η Ροδεσία, που έχει πάρει το όνομά της από τον Cecil Rodes το 1889, διασπάται το 1911 στη Βόρεια (μετέπειτα Ζάμπια) και στη Νότια (μετέπειτα Ζιμπάμπουε). Το 1970 αυτοανακηρύσσεται δημοκρατία, με συνέπεια η Αγγλία και τα Ηνωμένα Έθνη να της επιβάλλουν εμπορικό αποκλεισμό.

το 1972… στις ΗΠΑ, οι Ρεπουμπλικανοί επανεκλέγουν τους Νίξον και Άγκνιου για τις προεδρικές εκλογές.

το 1973… ο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος για πολλά χρόνια επηρέαζε καθοριστικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική, αναλαμβάνει υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ μετά την παραίτηση και αποχώρηση του Γουίλιαμ Ρότζερς από την πολιτική.

το 1975… πραγματοποιείται αποτυχημένη επίθεση δολοφονίας κατά του Αμερικανού Προέδρου, Τζέραλντ Φορντ

το 1978… πεθαίνει ο Αφρικανός πολιτικός, Τζόμο Κενιάτα, που υπήρξε πρωθυπουργός της Κένυας από 1963 έως το 1964 και Πρόεδρός της από το 1964 έως το 1978

το 1980… πεθαίνει στην Ταϊτή ο διάσημος τραγουδιστής Τζο Ντασέν, γιος του σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν.

το 1983… την Ελλάδα επισκέπτεται ο πρωθυπουργός της Σουηδίας Ούλοφ Πάλμε, μετά από πρόσκληση του Ανδρέα Παπανδρέου.

το 1985… στη Βρετανία, 55 άτομα σκοτώνονται στο αεροδρόμιο του Μάντσεστερ όταν αεροσκάφος της «British Airtours» εκρήγνυται κατά την απογείωση.

το 1988… δημιουργείται το πρώτο πλατινένιο νόμισμα το αυστραλιανό «κοάλα»

το 1989… ανακαλύπτεται ο πρώτος δακτύλιος του πλανήτη Ποσειδώνα.

το 1989… στην Πράγα, σημειώνονται επεισόδια μεταξύ αστυνομικών και 2.000 διαδηλωτών, που διαμαρτύρονται για την 21η επέτειο της σοβιετικής εισβολής στην Τσεχοσλοβακία.

το 1990… κλιμακώνονται οι ενδοφυλετικές συγκρούσεις των μαύρων στη Νότια Αφρική, με περισσότερους από 500 νεκρούς σε 10 ημέρες.

το 1991… στην ΕΣΣΔ, συλλαμβάνονται τέσσερις από τους οκτώ πραξικοπηματίες, μεταξύ των οποίων, είναι ο αρχηγός της KGB και ο υπουργός Άμυνας.

το 1992… στη Βοσνία, 30 άνθρωποι σκοτώνονται κατά τη διάρκεια συγκρούσεων και βομβαρδισμών στο Σαράγιεβο.

το 1992… στις ΗΠΑ, πεθαίνει ο Τζον Στάρτζες, σκηνοθέτης των ταινιών «Η μεγάλη απόδραση», «Και οι επτά ήταν υπέροχοι».

το 1993… ευθύνες στον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντενκτάς, για το αδιέξοδο στις διακοινοτικές συνομιλίες, επιρρίπτει ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, στη διμηνιαία του έκθεση για το Κυπριακό.

το 1993… στην Αλγερία, δολοφονείται ο πρώην πρωθυπουργός και επικεφαλής της στρατιωτικής ασφάλειας της χώρας Κασντί Μερμπάχ.

το 1994… Γερμανία και Ρωσία συμφωνούν να συνεργαστούν οι μυστικές τους υπηρεσίες, για την πάταξη του διεθνούς λαθρεμπορίου πυρηνικών υλικών.

το 1994… στην Ολλανδία, ορκίζεται η κυβέρνηση συνασπισμού του Εργατικού Βιμ Κοκ, 111 μέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές.

το 1995… στο Μαρόκο, εκατοντάδες είναι οι νεκροί από τις πλημμύρες.

το 1995… στο Σάο Τομά – Πρίνσιπε, οι στρατιωτικοί που επιχείρησαν να καταλάβουν την εξουσία, αποκαθιστούν τον Πρόεδρο Τροβοάδα στο αξίωμά του.

το 1996… την πρόωρη διάλυση της Βουλής και τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών αποφασίζει το υπουργικό συμβούλιο, μετά από εισήγηση του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

το 1997… στην Αυστραλία, μεγάλη δημοσιότητα λαμβάνει η ανακάλυψη εμβολίου για τον καρκίνο του μαστού από την ελληνο-αυστραλέζα Βάσω Αποστολοπούλου.

το 1999… η Κατερίνα Θάνου κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ με 10.84 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στη Σεβίλλη. Πρώτη αναδεικνύεται η Marion Jones με 10.70 και δεύτερη η Inger Miller με 10.79.

το 2004… ο Ατλαντας Πύρρος Δήμας φορά στο στήθος το τέταρτο Ολυμπιακό μετάλλιο, στην αυλαία της καριέρας του. Με περίσσευμα ψυχής ο τρις Χρυσός μας Ολυμπιονίκης απέδειξε για μία ακόμα φορά ότι, μπορεί να σηκώσει την Ελλάδα στους ώμους του. Ό Έλληνας Άτλαντας κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 85 κιλών, καθώς σηκώνει 377,5 κιλά, 175 αρασέ και 202,5 ζετέ, με το οποίο και ολοκληρώνει την σπουδαία καριέρα του, αφού πριν κατέβει από το πλατό, μετά την ολοκλήρωση και της τρίτης προσπάθειας, ο Πύρρος Δήμας βγάζει τα παπούτσια του. Συγκινητικές στιγμές εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια της απονομής, με το στάδιο να σείεται επί 10 λεπτά, διακόπτοντας την τελετή, «Πύρρο – Πύρρο» και «Ελλάς – Ελλάς», σε ένα ελάχιστο δείγμα τιμής στον «χρυσό Πύρρο» της καρδιάς μας, που δεν σταμάτησε λεπτό να κλαίει.

Χιροσίμα, 06 Αυγούστου 1945

Τις πρωινές ώρες της 6ης Αυγούστου του 1945 απογειώθηκε το «Enola Gay» από την νήσο Tinian, στον Ειρηνικό Ωκεανό, με σκοπό να βομβαρδίσει την ιαπωνική πόλη της Χιροσίμα – και έτσι να προκαλέσει το παγκόσμιο δέος για την δύναμη των ΗΠΑ. Στις 8.15 τοπική ώρα, η πρώτη ατομική βόμβα που χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε πόλεμο έπληξε την πόλη των 300.000 ανθρώπων, προκαλώντας τον όλεθρο.

Η Γερμανία είχε δηλώσει παράδοση στους Συμμάχους ήδη από τις 8 Μαΐου του 1945 και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αναπόφευκτο. Η Ιαπωνία ζητούσε από τον Ιούλιο τη σύναψη ειρήνης με τους Συμμάχους, αλλά υπό όρους. Η Βρετανία και οι ΗΠΑ ωστόσο επέμειναν στην παράδοση της χώρας άνευ όρων, με αποτέλεσμα η Ιαπωνία να αποσύρει την πρόταση ειρήνης. Την ίδια εποχή πραγματοποιείται επιτυχώς στην έρημο Αλαμογκόρντο η δοκιμή της πρώτης πυρηνικής βόμβας.

Στις 6 Αυγούστου το βομβαρδιστικό Β-29, Enola Gay, στις 08.15 το πρωί, ρίχνει την πρώτη ατομική βόμβα ουρανίου, την οποία οι Αμερικάνοι βάφτισαν «Little Boy» στη Χιροσίμα των 300.000 κατοίκων. «Ένα εκτυφλωτικό φως γέμισε το αεροσκάφος. Γυρίσαμε και κοιτάξαμε τη Χιροσίμα. Η πόλη ήταν σκεπασμένη από ένα τρομερό σύννεφο… που ανέβαινε σαν μανιτάρι. Κανείς δεν μιλούσε. Αίφνης, όλοι άρχισαν να φωνάζουν. Κοιτάξτε, κοιτάξτε, κοιτάξτε!». Ο συγκυβερνήτης του Enola Gay Λιούις έγραψε στο ημερολόγιό του: «Θεέ μου! Τι κάναμε;».

Όσοι βρισκόταν κοντά στο σημείο της έκρηξης πέθαναν αμέσως ενώ τα πτώματά τους μετατράπηκαν σε κάρβουνα. Σχεδόν όλα τα κτίρια σε ακτίνα 1 μιλίου από το σημείο μηδέν της έκρηξης ισοπεδώθηκαν ενώ όλα τα εύφλεκτα υλικά, όπως το χαρτί, άρπαξαν φωτιά σε ακτίνα 2 χιλιομέτρων. Οι επιζήσαντες περιγράφουν έναν κυριολεκτικά εκτυφλωτικό φως και ένα ξαφνικό και σαρωτικό κύμα θερμότητας.
Οι πολλαπλές μικρές πυρκαγιές που ξεπήδησαν στην πόλη, σύντομα ενώθηκαν σε ένα τεράστιο πύρινο μέτωπο, προκαλώντας δυνατά ρεύματα αέρα προς το κέντρο της φωτιάς. Η πυρκαγιά κάλυψε 4.4 τετραγωνικά χιλιόμετρα της πόλης, σκοτώνοντας όσους δεν πέθαναν από την έκρηξη. Περισσότεροι από 70.000 άνθρωποι βρήκαν ακαριαίο θάνατο. Η πυρηνική ακτινοβολία ωστόσο προκάλεσε το θάνατο άλλων 100.000-200.000 ανθρώπων, από εκείνη τη μέρα και για δεκαετίες αργότερα.

Η κυβέρνηση της Ιαπωνίας δεν γνώριζε τι ακριβώς είχε συμβεί για αρκετές ώρες. Όλες οι επικοινωνίες με την πόλη σταμάτησαν στις 08.16 το πρωί και σταδιακά έφταναν πληροφορίες για μια μεγάλη έκρηξη. Τελικά ένας αξιωματικός απεστάλη με αεροσκάφος να επιθεωρήσει από αέρος τι είχε συμβεί. Ενώ βρισκόταν ακόμα 100 μίλια μακριά άρχισε να δίνει αναφορές για ένα τεράστιο σύννεφο που κάλυπτε την πόλη. Η πρώτη επιβεβαίωση της επίθεσης με ατομική βόμβα ήρθε 16 ώρες αργότερα, όταν οι ΗΠΑ έκαναν την επίσημη ανακοίνωση. Τα ραδιόφωνα μετέδιδαν στις ΗΠΑ δήλωση του προέδρου Τρούμαν που πληροφορούσε το κοινό ότι οι ΗΠΑ έριξαν μια βόμβα νέου τύπου στην ιαπωνική πόλη της Χιροσίμα. Ο Τρούμαν προειδοποιούσε ότι αν η Ιαπωνία εξακολουθούσε να αρνείται την παράδοσή της άνευ όρων, όπως προέβλεπε η Δήλωση του Πότσδαμ της 26ης Ιουλίου, οι ΗΠΑ θα έπλητταν κι άλλους στόχους με συντριπτικά αποτελέσματα.
Στις 8 Αυγούστου η Σοβιετική Ένωση κηρύσσει τον πόλεμο στην Ιαπωνία, τερματίζοντας τις ελπίδες των ΗΠΑ για λήξη του πολέμου πριν την είσοδο της Ένωσης στο πολεμικό θέατρο του Ειρηνικού. Την επόμενη μέρα, αμερικανικά αεροσκάφη πετούσαν φυλλάδια πάνω από την Ιαπωνία που έγραφαν: «Έχουμε στην κατοχή μας το πιο καταστρεπτικό εκρηκτικό που δημιούργησε ποτέ ο άνθρωπος. Μοναχά μία από τις νέες μας ατομικές βόμβες έχει ίση εκρηκτική ισχύ με 2.000 φορτία βομβαρδιστικών B-29. Οφείλετε να αναλογιστείτε το φοβερό αυτό γεγονός και σας διαβεβαιώνουμε ότι είναι απόλυτα ακριβές. Μόλις ξεκινήσαμε να χρησιμοποιούμε αυτό το όπλο κατά της πατρίδας σας. Αν εξακολουθείτε να αμφιβάλετε, ρωτήστε για το τι συνέβη στην Χιροσίμα, όπου έπεσε μοναχά μία ατομική βόμβα».
Λίγες ώρες αργότερα, η κατά 40% ισχυρότερη από αυτή της Χιροσίμα, βόμβα πλουτωνίου με το παρατσούκλι «Fat Man», έπληξε την πόλη Ναγκασάκι.
Στις 15 Αυγούστου η Ιαπωνία ανακοίνωσε την παράδοσή της στις Συμμαχικές Δυνάμεις, θέτοντας τέρμα στον Β’ Παγκόσμιο.
Η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, όπως και αυτής στο Ναγκασάκι τρεις μέρες αργότερα, έγιναν με προσωπική απόφαση του Προέδρου των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. Ο Τρούμαν υποστήριξε ότι έριξε τις βόμβες επειδή μια εισβολή στην Ιαπωνία θα κόστιζε χιλιάδες ζωές Αμερικανών. Έκτοτε όμως η επιχειρηματολογία αυτή έχει αμφισβητηθεί έντονα και επικρατεί ευρέως η άποψη ότι οι ΗΠΑ έκαναν μια επίδειξη δύναμης στον υπόλοιπο κόσμο – και ιδιαίτερα προς τη Σοβιετική Ένωση – αφού η Ιαπωνία δεν ήταν πλέον σε θέση να διατηρήσει τον πόλεμο, με 64 πόλεις τις κατεστραμμένες από συμβατικούς βομβαρδισμούς. Οι πολίτες της χώρας υπέφεραν από την πείνα ενώ η παραγωγή της χώρας βρισκόταν κυριολεκτικά στο μηδέν. Η Ιαπωνία είχε ήδη χάσει και απλά προσπαθούσε να επιτύχει την καλύτερη δυνατή συμφωνία με τους Συμμάχους. Ωστόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν τη ρίψη των πυρηνικών βομβών, διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Πηγή: Wikipedia, Καθημερινή, www.cfo.doe.gov