Δείτε γύρω σας…. Πάντα κάποιος υπάρχει…

Κι εσύ νιώθεις μόνος

και βλέπεις μπροστά σου ένα απέραντο τοπίο,

χωρίς αρχή,

χωρίς τέλος,

χωρίς ουρανό,

χωρίς ενδιαφέρον,

σε πνίγει …

Και περιμένεις να έρθει κάποιος μπροστά σου να σου μιλήσει…

Και μαζεύεσαι και γίνεσαι μικρός και σταυρώνεις χέρια,

πόδια,

πιστεύοντας ότι προστατεύεσαι…

Κι όμως δεν είδες γύρω σου καλά…

Υπάρχει κόσμος…

Κάποιος σε έιδε, σε πλησίασε, σου έδωσε σημασία…

Εσύ δεν τον είδες…

Κάνοντας αναδρομή στο ‘ένδοξο’ πολιτικό παρελθόν αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας, η περίοδος που διανύουμε θυμίζει τα χρόνια του γύψου, όταν οι πολιτικάντηδες με διάφορα επικοινωνιακά τερτίπια οδηγούσαν τον πιστό ψηφοφόρο στην κάλπη και ασκώντας του ψυχολογική βία εφάμιλλη με κείνη του ψυχρού πολέμου του αποσπούσαν την ψήφο.

Με παρόμοιους φόβους και απειλές ότι δεν θα υπάρξει Ανάσταση και κατά συνέπεια Ανάπτυξη, στοχεύουν ιδιαίτερα στον αναποφάσιστο ή αγανακτισμένο πολίτη· Με την ελπίδα και την πεποίθηση ότι θα κουκίσει ακόμα μια φορά τον νεοσύστατο και εκμοντερνισμένο γαλαζοπράσινο ήλιο, ως ύστατη προσπάθεια του να δει πράσινη… με συγχωρείτε άσπρη μέρα.

Την ίδια ώρα που στο διπλάνο σπίτι κάποιοι άνθρωποι μπορεί να μην έχουν τα βασικά προς το ζην , στο παρακάτω τετράγωνο η ραγδαία αύξηση των αστέγων και των ρακοσυλλεκτών χτυπάει κόκκινο και στις κεντρικές πλατείες μεγαλουπόλεων οι περαστικοί γίνονται μάρτυρες αυτοχειριών, ο φόβος της επικείμενης πτώχευσης ίσως και να φαντάζει ανίσχυρος.

Εδώ πραγματικά γεννάται ένα ερώτημα καίριο: Τις πραγματικά πταίει, που θα λέγε και ο Χαρίλαος Τρικούπης και οι Έλληνες εν αναμονή μιας οικονομικής κατάρρευσης φοβούνται και λουφάζουν, ενώ θα έπρεπε να αντιδρούν εντόνως για τα καθημερινά ανατριχιαστικά γεγονότα που στοιχίζουν τις ζωές κάποιων συνανθρώπων τους;

Ακόμα και ο Χριστός, τον καιρό εκείνο στην Ιερουσαλήμ, αποκαλώντας την πόρνη, τα είχε κάνει γυαλιά καρφιά στους πάγκους των εμπόρων που στήνονταν ως άλλα τσαντίρια μπροστά στον Ναό, για να πουλήσουν την πραμάτεια τους και να πλουτίσουν εις βάρος των μη εχόντων και μη κατεχόντων.

Τώρα τι; Γίναμε εμείς οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι της νέας εποχής και καθόμαστε σαν κότες να κλωσάμε κλούβια αυγά. Κατά τα άλλα ήμεθα Έλληνες απόγονοι του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη ή ακόμα ευσεβείς και καλοί Χριστιανοί τόσο όσο κόμματα της ακροδεξιάς χουντοφιλικά να αυξάνουν τα ποσοστά τους σε πρόθεση ψήφου, επικίνδυνα.

Νεοημερολογίτες και νεοημερολογίτισσες επαναλαμβάνω το Πάσχα για σας αναβάλλεται για τις 6 του Μάη – και να δούμε κιόλας-. Τότε, θα φορέσετε τα καλά σας (Prada, Gucci, Louis Vouitton και ότι άλλο έχει περισωθεί στην γκαρνταρόμπα από τότε που παίρνατε καταναλωτικά δάνεια για να ενδύεστε επωνύμως) θα κρατήσετε ευλαβικά το ψηφοδέλτιο σαν λαμπάδα και στοιχισμένοι μπροστά στις κάλπες μεταλαμπαδεύοντας το Αγιο Φως, θα προσευχηθείτε στους Επιτρόπους μ’ ένα στόμα μια φωνή: Προσδοκώ Ανάσταση μισθών και Ζωή του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Ν.Μ.

Πώς ξεφτίσαμε?

Πώς πάψαμε να βλέπουμε το διπλανό μας, πάψαμε να περπατάμε, πάψαμε να προσπαθούμε…

Ξεχάσαμε πια ποιοι είμαστε και από πού ήρθαμε…

Ορίσαμε μονό «στόχους» για το που θα πάμε να φάμε … πότε θα πάρουμε αυτοκίνητο 2λιτρο, πως θα να πάρουμε σπίτι 2πατο, πως θα πάμε να πάρουμε τηλέφωνο 2 γραμμο… Τα θελήσαμε όλα διπλά και τρίδιπλα.

Δεν κάτσαμε να σκεφτούμε τι θα μάθουμε, δεν προσπαθήσαμε να γίνουμε καλύτεροι.

Πήγαμε διακοπές σε 2 νησιά και κανονίσαμε να βγούμε να πιούμε 2 ποτά.

Ξεχάσαμε και να μιλάμε. Επικοινωνούμε μόνο μέσα από μια οθόνη, γιατί αυτή συγχωρεί, δε θυμώνει, δεν επικρίνει, δε ρισκάρουμε…

Μιλαμε σπαστά ελληνικά, και τα γράφουμε με ξένους χαρακτήρες…

Μήπως τελικά αυτοί οι χαρακτήρες έγιναν και οι δικοί μας?

Μήπως δεν έχουμε πια ελληνική συνείδηση? Μήπως ντρεπόμαστε που δε φοράμε Ιταλικό τζιν? Μήπως τώρα έχουμε σκάσει που ο γιακάς μας δεν μπορεί να έχει γαλλικό άρωμα?

Πόση απόσταση μας χωρίζει από όλα εκείνα για τα οποία καμαρώνουμε και κομπάζουμε? Τι σχέση έχουμε με τους προγόνους μας? Σάμπως ξέρουμε ποιοι έιναι και τι κάνανε? Ποιος ήταν ο Σωκράτης και τι έλεγε? Τι χτίσανε εκείνοι και σήμερα το χουμε εμείς και το εμπορευόμαστε? Ο Παρθενώνας είναι η Ακρόπολη? Πότε πήγαμε μια βόλτα να δούμε και να γνωρίσουμε πραγματικά αυτή την πολιτιστική κληρονομια που επιδεικνύουμε? Πόσο μπορούμε να καμαρώνουμε όταν γράφουμε συνθήματα στο γήπεδο που ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ γράφεται με Β?

Αύριο εορτάζουμε μια μεγάλη στιγμή της ιστορίας μας…

Είπαμε στα παιδιά μας γιατί δεν κάνουν μάθημα? Όχι τίποτα άλλο, μην πέσουν και πάνω σε καμία κάμερα και πουν πως γιορτάζουν για το ΟΧΙ..

Ξεφτίσαμε μονοί μας φίλοι μου…

Ξε-φτίσαμε εμείς και οι ξένοι το πήρανε χαμπάρι και μας φτύσανε …

Αααα!!!!!!!!! Έπρεπε να έχουμε τον ομορφότερο, το μεγαλύτερο και μάλιστα να μπορέσουμε να τον φτάσουμε πιο ψηλά απ΄ όλους !

Δυο μέρες πριν ξεκινούσε ο πατέρας μου να ψάχνει για τα καλύτερα, τα πιο ίσια, τα πιο γερά και τα πιο ξερά καλάμια. Στο μεταξύ είχε αγοράσει πολλές χρωματιστές κόλλες για να διαλέξουμε πως θα συνδυάσουμε τα χρώματα. Αδειάζαμε το μεγάλο τραπέζι και κάναμε το σπίτι εργαστήρι. Τα αγόρια συνήθως έκαναν τα πιο δύσκολα, ενώ εγώ θυμάμαι να κάθομαι με το ψαλιδάκι να κόβω αυτιά και ουρές από τα υπολείμματα και να περνάω με προσοχή ένα πλούσιο στρώμα κόλλας όπου μου έλεγαν. Και δώστου μέτρημα τα ζύγια και δώστου μέτρημα η ουρά και φτιάξε γερό τον κόμπο στην καλούμπα.. Μετά τα βασικά και με ένα διαφορετικό χρώμα κολλούσαμε τα αρχικά μας επάνω… τι στο καλό… 5-6 χρώματα υπήρχαν κι όλοι μοιάζανε, να τον μπερδεύαμε? Στο τέλος, ήταν οι σπάγκοι, μη σου πω ότι είχαμε κανα 5άρι να ενώσουμε … εκεί όλο το απόγευμα να τους ξετυλίξουμε προσεκτικά, να τους ενώσουμε και ξανά μάζεμα… Ερχόταν το κουβάρι και γινόταν ολόκληρη κουμούτσα.

Η μανά μου από την άλλη αγόραζε τόσα πράματα να φάμε, που λες κα θα κρατούσε η Δευτέρα μια βδομάδα …Μετά καταλαβαίναμε ότι θα μαζευόταν όλο το σόι. Τι ταραμά για ταραμοσαλάτες, τι χταποδάκια που τα ΄κανε ξιδάτα, τι κουκιά και φασόλια νερόβραστα, τι πατατοκολόκυθα, χαλβάδες, μαρούλια, όλα εκείνα που σιχαίνονται τα παιδιά δηλαδή … Το καλύτερο ήταν οι λαγάνες!!! Έπιανε προζύμη από το βράδυ, ξυπνούσε όλη νύχτα να ζυμώσει, για να γίνουν και το πρωί που ξυπνούσαμε μύριζε όλο το σπίτι!

Εμείς τρέχαμε έξω να βεβαιωθούμε ότι έχει καλό καιρό. Ντυνόμαστε και βοηθούσαμε να φορτώσουμε τα πράγματα στ΄ αμάξι. Πού να ξεμπερδέψουμε με τόσα τζάτζαλα? Τρείς φορές πρέπει να γεμίζαμε το φιατάκι να τα πάμε στην εξοχή από πολύ πρωί μην τύχει κι έρθουν οι φίλοι και δε μας βρουν εκεί. Εκεί παρατάγαμε τους μεγάλους να τακτοποιούν και τρέχαμε να βρούμε τα παιδιά της γειτονιάς, να δούμε αν ήταν καλός ο δικός τους αετός. Καλά δεν το συζητώ ότι ποτέ δεν έτυχε να έχεις άλλος καλύτερο…

Ο πατέρας μου, από τα πρώτα που έκανε, ήταν να κουβαλάει έξω καρέκλες και τραπέζια και να συνδέσει τη μπαλαντέζα για να παίζει το κασετόφωνο. Κασέτες είχαμε πολλές, αλλά τέτοιες μέρες βάζαμε μόνο δημοτικά και μετά τα πρώτα κρασάκια, πήγαινε το λαϊκό σύννεφο.

Όλοι εμείς (τα παιδιά)  μαζί με φίλους και ξαδέρφια τρέχαμε στα χωράφια, μακριά από δέντρα, βάζαμε το δάχτυλο στο στόμα να δούμε μετά αν έχει αρχίσει να σηκώνει καθόλου αεράκι και προς τα πού κι αρχίζαμε το τρέξιμο. Η φωνή στον ουρανό… Τώραααααααααα άκουγες κάθε λίγο και τα πόδια έφταναν στο κεφάλι. Όταν έφτανε ψηλά δε σου λέω τι γινότανε. Άρχιζε ο τσακωμός και η γκρίνια. Όλο εσύ θα τον κρατάς? Δικός σου είναι μόνο? Και : μαμάάάάάάάάάάά, πέστουυυυυ. Τα χέρια το βράδυ από τους σπάγκους ήταν γεμάτα καρούλια. Εκεί άκουγες κρατά γεράααααα και το άλλο το γνωστό αμόλα καλούμπαααααααααααααα.

Της τρελής. Τελειώναμε όταν έπεφτε ο ήλιος, κατάκοποι και κατάευχαριστημένοι!

Γι΄ αυτό μεθαύριο, μη την δούμε όλοι πάλι ουζάκι και πλατεία…

Άσχημα θα ΄τανε να το ξαναζήσουμε όλο αυτό και γιατί όχι, μετά από καμία 20αριά χρόνια και τα παιδιά μας να μπορούν να θυμούνται κάτι ανάλογο?

Αμόλα καλούμπα λοιπόν! 

Κοιτάζοντας τους νέους να ψήνουν…

Άτιμο πράμα η μοναξιά, πολύ άτιμο………

να εισαι μόνος, μόνο και μόνο επειδή απλά μεγάλωσες,

λες και τη ρώτησε κανείς την ψυχή αν μεγάλωσε κι αυτή, αν το κατάλαβε καν…

και απομονώνεσαι και κρύβεσαι και ανεβαίνεις στην στέγη να δεις, να νιώσεις , να συμμετέχεις σε μια χαρα, σε μια παρέα, σ ένα γεγονός….

και όταν κάποιος σε δει, βγαζεις ενα γλυκο-πικρο χαμόγελο και μια ματιά που δεν σε κοιτάζει, αλλά βλέπει τις μερες που πέρασαν..

βλέπει τις αναμνήσεις που ξαναζωντάνεψαν………..

και φευγει….

και φεύγεις….

«Δεν είμαστε πλέον στον κόσμο του τέταρτου ήλιου, αλλά δεν είμαστε ακόμα στον κόσμο του πέμπτου ήλιου. Αυτή είναι η στιγμή-μεταξύ, ο χρόνος της μετάβασης. Καθώς περνάμε μέσω της μετάβασης υπάρχει μια τεράστια, σφαιρική σύγκλιση της περιβαλλοντικής καταστροφής, κοινωνικό χάος, πόλεμος και συνεχόμενες γήινες αλλαγές. «

Η ανθρωπότητα θα συνεχιστεί, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Υλικές δομές θα αλλάξουν. Aπό αυτό θα έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε πιο ανθρώπινοι. Ζούμε στη σημαντικότερη εποχή των ημερολογίων των Μάγιας και τις προφητείες .Όλες οι προφητείες του κόσμου, όλες οι παραδόσεις συγκλίνουν τώρα. Tο πνευματικό ιδανικό αυτής της εποχής είναι η δράση.

Οι ιθαγενείς έχουν τα ημερολόγια και ξέρουν πώς να τα ερμηνεύσουν με ακρίβεια – Τα ημερολόγια των Μαγια έχουν κατανόηση του χρόνου, των εποχών και των κύκλων και έχουν αποδείξει πως είναι τεράστια και περίπλοκα. Οι Μάγια καταλαβαίνουν 17 διαφορετικά ημερολόγια, όπως.. Tzolk ‘ή Cholq’ij, με μερικά από αυτά δείχνουν τον χρόνο με ακρίβεια πάνω από δέκα εκατομμύρια χρόνια.
«Όλα είχαν προβλεφθεί από τους μαθηματικους κύκλους των ημερολογίων των Μάγιας. – Θα Αλλάξουν! Όλα θα αλλάξουν! Οι ‘ημεροφυλακες’ των Μαγια βλέπουν την 21 Δεκεμβρίου του 2012 ως ημερομηνία αναγέννησης, την έναρξη του Παγκοσμίου Πέμπτου ήλιου. Θα είναι η αρχή μιας νέας εποχής που προκύπτει και καθορίζεται από τον ηλιακό μεσημβρινό που περνάει από το γαλαξιακό ισημερινό της Γης και την ευθυγράμμισή της με το κέντρο του γαλαξία.

Φέτος, εκατομμύριοι άνθρωποι αποφάσισαν ότι έχει έρθει η ώρα να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. Βγήκαν στους δρόμους και απαίτησαν αλλαγή. Πολλοί βρήκαν της φωνές τους με τη χρήση του διαδικτύου και άμεσων μηνυμάτων. Τα κοινωνικα μέσα μαζικής ενημέρωσης βοήθησαν ακτιβιστές να οργανώνουν ειρηνικές κινήσεις διαμαρτυρίας σε πόλεις σε όλο τον κόσμο – από Τυνησία στην Μαδρίτη, από το Κάιρο στην Αθηνα στην Νέα Υόρκη – κατά καιρούς με την αντιμετώπιση βίαιης καταστολής.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν εξίσου σε όλους μας και μας συνδέουν ως μια παγκόσμια κοινότητα με τα ίδια ιδανικά και αξίες.
Ως παγκόσμια κοινότητα μοιραζόμαστε όλοι μια μέρα: Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 10 Δεκεμβρίου, όταν θυμόμαστε τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σας ζητάμε και εσείς να λάβετε μέρος στο παγκόσμιο κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων….οποια μέρα και αν είναι.

«Όταν δεν μένουμε στο παρόν… θυμόμαστε το παρελθόν;
προβλέπουμε το μέλλον σαν να έχει αργήσει και θέλουμε να βιαστεί,

ή σκεφτόμαστε το παρελθόν για να καθυστερήσουμε τη ταχεία του πτήση.

Είμαστε τόσο ανεγκέφαλοι που περιπλανόμαστε σε εποχές που δεν μας ανήκουν – χωρίς να δώσουμε σημασία στην μόνη που όντως μας ανήκει;

τόσο ματαιόδοξοι που ονειρευόμαστε καιροί που δεν υπάρχουν και τυφλά την σκάμε απ το μονο καιρό που έχουμε, αυτή την γλυκιά στιγμή.»
- Blaise Pascal, Pensées

Συνηθίζω να ακούω fight club όποτε μπορώ στο ραδιόφωνο. Είναι η πιο έξυπνη και διασκεδαστική εκπομπή που παίζει. Πριν λίγες ώρες έκαναν μια αναφορά στην φήμη που υπάρχει για τον Ντράζεν Πέτροβιτς και την μεταγραφή του στον Παναθηναικό εάν δεν είχε συμβεί το θανατηφόρο δυστύχημα στο Μόναχο, που του στέρησε τη ζωη. Λέγεται μάλιστα προς προορισμός του ήταν η Αθήνα για να υπογράψει. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει την αλήθεια.

Anyway… Είχα να δω τον τεράστιο Πέτροβιτς στην τηλεόραση.  Αμέσως άνοιξα γιουτιούμπ να δω και να θυμηθω την υπερ-παιχτούρα και να αναρωτηθώ «πόσα αστέρια θα είχαμε τωρα αν είχαμε πάρει αυτόν τον παίχτη; έναν απο τους καλύτερους έβερ; «

Google-αρωντας λοιπόν λίγο έπεσα πάνω σε μία σελίδα που μιλούσε για τον Βλάντε Ντίβατς και την στένη φιλία του με τον Πέτροβιτς που διακόπηκε αυτόματα με την έναρξη του πολέμου της Γιουγκοσλαβιας. Δύο αχώριστοι φίλοι-συμπαίκτες-συγκάτικοι που ξαφνικά αγνοεί ο ένας τον άλλον!!! Βρίσκω λοιπόν το ντοκυμαντέρ με τίτλο Once Brothers που μιλάει για αυτή την ιστορία. Στο τρέιλερ προς μεγάλη μου έκπληξη βλέπω παραγωγη του ίδιου του ΝΒΑ. «Πω ρε φίλε… πόσο μαλάκες είμαστε» λέω και ξενερώνω απίστευτα με αυτά που έζησα στον τελικό Παναθηναικού -Ολυμπιακού πρίν 2 μέρες.

Κοίτα πως τα αντιμετωπίζουν εκεί τα θέματα του αθλητισμού και πόσο ζωα είμαστε εμείς. Κοίτα που οι Αμερικάνοι, οι μη πολιτικοποιημένοι και ακούλτουροι φτιάχουν ένα τέτοιο ντοκυμαντέρ και μάλιστα απο την εθνική τους ομοσπονδία του μπάσκετ!

Για το ντοκυμαντερ τωρα. Είναι ένα ταξιδι της πορείας τον δύο παιχτών στην ομάδα αυτή που έκανε την διαφορά και μιλάνε μεταξύ άλλων οι Κουκοτς, Ρατζα και ο δικός μας Πασπαλιε. Συγχαρητηρία πάντως που εφτιαξαν ένα, αθλητικό στην ουσία ντοκυμαντέρ, με όλη την γλυκανάλατη Αμερικανία τους αλλά έδωσαν βάθος και προβληματισμό.

Μην τα πολυλογώ. Το είδα το φιλμάκι και ήταν αξιόλογο. Εδω κάτω:

Τις φωτογραφίες του ανθρώπου που εμπράκτως αποδεικνύει το βαθύ ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο θα δούμε στο Art Garage, στον τρίτο όροφοφο του κτιρίου επί της Σολωμού, αριθμός 13, στα Εξάρχεια.

Η Έκθεση, ευτυχώς,  θα διαρκέσει μέχρι τις 22/05/2011, έτσι ώστε να μας δώσει τη δυνατότητα να πάμε και να στηρίξουμε αυτήν την προσπάθεια. Όχι μόνο γιατί ο καθένας μας μπορεί κάποια στιγμή μπορεί να χρειαστεί αίμα, αλλά και γιατί ο Εθελοντισμός αξίζει να προβάλλεται και επιβάλλεται να τον στηρίζουμε.

Καλή Επιτυχία !!!

Υ.Γ. Θα σας δω όλους εκεί, παρακαλώ να μην λείψει κανείς.

Created by sirca33

Μεσημέρι: Ανοίγω την τηλεόραση και βρίσκομαι στο δελτίο ειδήσεων του

Πρώτο λάθος, αλλα είμαι σε διακοπές και είναι χριστούγεννα. Περνάνε 3-4 breaking news πάνω και κάτω στην οθόνη (“η διάσημη φυσικοθεραπεύτρια/ μοντέλο λέει πως δεν τον θέλει πίσω”, “ο γνωστός μόδιστρος/ clubber εθεάθη να μπαίνει σε αμάξι με ξένες πινακίδες”, κτλ) που χωρίζεται σε 2 παραθυρα: ένα μεγάλο τις live εκπομπής και ένα μικρότερο με στιγμιότυπα χθεσινής εκπομπής. Το θέμα: τι είπε χθες η εκπομπή αλφα, για την προχθεσινή εκπομπή του βητα. Απορροφημένος, δεν απορώ γιατί χρειαζόμαστε 5-6 παραγωγές εκπομπές για κάθε original: ψάχνω απεγνωσμένα για το τρίτο παράθυρο.

Μεσάνυχτα +: Ξανανοίγει η tv. Στα τοπικά κανάλια δεκαδες frames δείχνουν sex αλλα όχι ακριβώς (για να μάθεις να φαντάζεσαι, το ‘πιασες) πίσω από κάτι μεγάλα κόκκινα ΧΧ, ενώ μια ντροπαλή κοπέλα ψάχνει το σουτιέν τις πάνω σ ένα τραπεζομάντιλο. Το star και το alter έχουν κάτι τύπισσες που θέλουν να γδυθούν (αλήθεια) αλλα δεν γίνεται αν δεν τις πάρεις τηλέφωνο σε ένα από τα 15 νούμερα με χρέωση ελλάδα –alpha centauri. Το mega, ant1 κλπ είναι κάθετα ότι για να κανεις push-ups σωστά πρέπει να έχεις το XLS-500RB2, ένα blender τελευταίας τεχνολογίας που ενώ μαγειρεύεις με τα εσώρουχα (αποτριχωμένος), γυμνάζει μέχρι και τα αυτιά.

Το ότι το χειρότερο δείγμα της μοντέρνας Ελλάδας είναι η τηλεόραση είναι αδιαμφισβήτητο. Από τις ειδήσεις και τις αθλητικές εκπομπές, μέχρι τις σειρές και τα ‘show’, η τηλεόραση αρνείται να υποχωρήσει στην θεματική και οπτικοακουστική αναβάθμιση. Όχι μ;oνο ζει στον κόσμο τις αντιγραφής και της αναμάσισης αλλά λόγω της εμβέλειάς της έχει πια αρχίσει να υποβαθμίζει συνειδητά την κοινωνία και την σκέψη. Μονο οι Αμερικανοί μπορούν να ισχυριστούν ότι έχουν χειρότερη τηλεόραση και αυτοί για διαφορετικούς λόγους. Ίσως και οι βορειοκορεάτες.

Η ερευνητική δημοσιογραφία εξαφανίστηκε και πήρε μαζί της και την ενημέρωση. Κατά την τηλεόραση, τα θέματα που μας απασχολούν παραμένουν ίδια εδώ και 15 χρόνια. Το ίδιο και ο τρόπος που μιλάμε. Τι υπάρχει;

Επαναλήψεις από τα 90s. Νέες σειρές με μια ‘cool’ παρέα, ένα βασανισμένο σπίτι, ή μια μεγάλη πλούσια οικογένεια με τρομερά μυστικά όπου κάποιος θα αγαπάει κάποια που δεν πρέπει, η οποια δεν έχει αποφασίσει ποιον θέλει, θα γίνει λίγη πλακα αλλα δεν ξέρει ότι είναι αδέρφια με τον κουμπάρο τις πρώην του, ενώ κάποιος με ένα όπλο έχει ιδρώσει από το σφίξιμο αλλα δεν μάσησε όταν η γυναικα του τον είδε με την άλλη, πριν τελικά εμφανιστεί ο άντρας που μιλάει αργά, ανασαίνει βαριά και μάλλον έχει δίκιο. Παράλληλα, ο πρώην παίκτης του ολυμπιακού μας λέει ότι ήταν καλός ο ολυμπιακός στο παιχνίδι που σχολίασε ο ίδιος και μίλαγε μονο για τον ολυμπιακό παρόλο που το είδαν και οι φίλαθλοι της άλλης ομάδας. Την ίδια στιγμή, ο δημοσιογράφος στην τρίτη γραμμή κάτω, τελευταίο από δεξιά παράθυρο, που τον καταβρέχουν εδώ και 5 λεπτά οι από πάνω, δεν έχει προλάβει να μιλήσει και τέλος πάντων ίσα που φαίνεται, βρίζει την παρουσιάστρια των ειδήσεων (“σαν δεν ντρέπεστε”) αλλα συνάδελφος δημοσιογράφος τον βάζει στη θέση του (“σε παρακαλώ βρε Γιάννη, τι είναι αυτά, έχουμε σοβαρή κουβέντα”). Διπλα, καμια 25ρια προσωπικότητες από το χώρο τις τηλεόρασης και του σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού (επιστήμονες δηλαδή) πίνουν και χειροκροτάνε άλλη μια εγκληματική διασκευή του ‘βρέχει στη φτωχογειτονιά’ από το νέο star θάνο λαλούλη, γιατί τι να μας πει και ο Μπιθικώτσης. Και άσε τα video-clips, χρειάζεται ολόκληρο βιβλίο.

Η πολυϊδιοκτησία των ΜΜΕ και η μεταδοτικότητα της μετριότητας εξασφαλίζει ότι αυτή το επίπεδο διατηρείται πάνω κάτω και στα υπόλοιπα μέσα, από τις 278 αθλητικές εφημερίδες και τα 163 πολιτιστικά περιοδικά, μέχρι τα νέα του ant1 FM και την ελευθεροτυπία online, που είναι στην ουσία σκαναρισμένο το φύλλο τις ημέρας.

Ok, μπορείς να κλείσεις την τηλεόραση και να μην πάρεις εφημερίδα. Όμως ο ρόλος των ΜΜΕ είναι καθοριστικός στην κοινωνία. Εξαρτιόμαστε για την ενημέρωση μας και σε μεγάλο βαθμό για την ψυχαγωγία μας. Αφουγκραζόμαστε καινούριες ιδέες και δραστηριότητες, μουσική και τέχνες. Πιο σημαντικά, διαμορφώνεται η κοινή γνώμη, αναπτύσσονται πρότυπα και παραδείγματα και -δυστυχώς όλο και περισσότερο- ξαναγράφεται η ηθική σφραγίδα του ατόμου.

Αναπόφευκτα λοιπόν, απορροφούμε συμβουλές διαπαιδαγώγησης από τον λιάγκα και τη γαρμπή· μεδόθους διαλόγου από τον τριανταφυλλόπουλο και όποια τηλεοπτική star πέρασε σήμερα από το studio·  γενικότερες απόψεις πάνω σε κάθε τι, από τους ιδιους 10 δημοσιογράφους (ρε τα πάντα?) ή από όποιον μαγειρεύει σήμερα. Έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι το ‘Όλα’ και το ‘Ράδιο Αρβύλα’ είναι πολύ αστεία και έξυπνα. Θα θέλαμε να ήμασταν τραγουδιστές γιατί είναι stars. Χειρότερα από όλα, δεν θυμόμαστε τι σημαίνει αξιοπρέπεια και ποιότητα. Και λειτουργεί έτσι ένας θαυμαστός κύκλος στασιμότητας και οπισθοδρόμησης.

(Η εκδίκηση τις τηλεόρασης: 5 σενάρια που δικαιώνουν τους καναλάρχες.

1.            Πέφτει ο κωνσταντίνος με την ελένη στις πανελλήνιες.

2.            Ερευνα δείχνει ότι πάνω από το 80% των Ελλήνων μαγειρεύουν πια σε κουζίνα 60m2.

3.            Πωλούνται όλοι οι τόμοι του “ ποιοι αρειανοί, ο μέγας Αλέξανδρος πέταγε” (Εκδοση Β’).

4.            Το State Department εκδίδει ανακοίνωση και παραδέχεται ότι ήταν offside τελικά.

5.            Η EΣHEA κερδίζει το νόμπελ χημείας για την αναστροφή τις βιολογικής εξέλιξης, μετά την επίτευξη τις πρώτης καταγεγραμμένης σμίκρυνσης του ανθρωπινου εγκεφάλου σε μαζικό επίπεδο.)

Τι κανεις? Πέρα από τις ευχάριστες εξαιρέσεις σε tv, radio και έντυπα, ευτυχώς υπάρχει και το ίντερνετ. Ανά πάσα στιγμή μπορείς να μάθεις και να δεις όποια νέα σε ενδιαφέρουν από τις πρωτογενείς πηγές τους, χωρίς να πρέπει να ακούσεις το σχόλιο του κάθε βλάκα· να δεις τις φάσεις από το ματς μια φορά άμα θες· να κατεβάσεις (oops) τις ταινίες σου και σειρές που αξίζουν· να ακούσεις τα τραγούδια από τους σωστούς ερμηνευτές και όχι από τον λορέντζο που πρέπει να πει και μια μαρινέλλα και να βρείς καινούριες μουσικές· να παρακολουθήσεις συζητήσεις για οποιο θέμα θες εσύ, αναλύσεις, the full monty. Και επιπλέον, μπορείς να συμμετέχεις (αν θες), να μαθαίνεις πως σκέφτονται οι ομοϊδεάτες σου στην Aσία, να βλέπεις τα τελευταία trend στο design από την Βραζιλία, να γνωρίζεις κόσμο, να βρίσκεις απαντήσεις. Να εξελίσσεσαι.

Οι δυνατότητες είναι τρομερές. Αλλα μην περάσεις όλη την μέρα στο facebook να στέλνεις φιλια στη φίλη σου που θα δεις το βράδυ. Ψάχ’ το λίγο. Καλές οι φωτογραφίες από την Πάρο αλλα για κοίτα αυτό το βιντεάκι από το Toronto. Αν σ’ αρέσει, μπες και σ’ ένα forum να δεις γιατί είναι τόσο ωραία εκεί.

Ίντερνετ και social media έχουν αρχίσει να μετατρέπουν την σχέση πληροφοριοδότη και αποδέκτη. Το Voices είναι ένα εύκολο παράδειγμα. Δεν σε ικανοποιεί το επίπεδο τις mainstream ενημέρωσης? Βρες μερικά news portals, blogs κτλ. που ανταποκρίνονται  στα ενδιαφέροντα σου. Ξεκίνα ένα project, μια κίνηση, ένα blog, πάρε ιδέες, κοίτα που θα σε βγάλει. Η Μιμίκα για παράδειγμα άρχισε να ασχολείται με το internet εδώ και 2 περίπου χρονια. Ξέρει τα καλα site που αναφέρονται στην Φλωρεντία, ψάχνει να καλύψει ότι κενά έχει στην ιστορία και την τέχνη, μαθαίνει τα τελευταία στον κλάδο της. Ok, έτσι κι αλλιώς προτιμά τα βιβλία και χρησιμοποιεί την τηλεόραση μονο για τον ύπνο. Αλλα αφού δεν είναι αργά για κάποιον 55 χρονών να σερφάρει και να μαθαίνει…

Επιλέον σε χώρες όπως η Αγγλία που η διεισδυτικότητα του internet είναι υψηλή (πάνω από 80% του πληθυσμού σε σχέση με 45% στην Ελλάδα, αν και το κλίμα ίσως παίζει ρολο) και ο έλεγχος ποιότητας είναι ουσιαστικός, τηλεόραση και εφημερίδες ανταγωνίζονται σε επίπεδο κι αξιοπιστία. Ok, δεν θα πετάξουμε την τηλεόραση και ας μην έχουμε BBC και Guardian. Αλλα αν χρησιμοποιούμε τα μέσα αυτά συγκεκριμένα, μια ταινία, ένα αφιέρωμα, ένα ρεπορτάζ και όχι να παίζει πάντα ο Χατζηθεοδώρου από πίσω, θα πέσουν εκεινα τα κωλομηχάνακια της ΑGB, θα καταρρεύσουν οι διαφημιστικές δαπάνες και θα σπάσει κάποια στιγμη το cartel της ηλιθιότητας. Στην πορεία, θα εχουμε βελτιώσει και την ποιότητα ζωης μας.

Η εναλλακτική είναι να συνηθίσουμε ακόμα περισσότερο την κακή ποιότητα και την ημιμάθεια σε σημείο που θα απορρίπτουμε όχι μονο το καλύτερο αλλα το επιεικώς καλό, όπως εχουν ανακαλύψει ήδη όσοι γραφίστες, μαρκετίστες, καλλιτέχνες και όσοι άλλοι πήραν (τουλάχιστον αρχικά) το δημιουργικό δρόμο. Γιατί το είπε η Στεφανίδου κι ο Αναστασιάδης. Μπρρ…

Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία η δράση του Δικτύου Αφύπνισης Πολιτών «Πόλη με φως, πόλη αλλιώς».

Από τις 8 χθες το βράδυ, δεκάδες Αμαλιαδίτες αλλά και επισκέπτες της πόλης συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Μπελογιάννη και άπλωσαν στο πλακόστρωτο τα κεριά τους, σχηματίζοντας ένα πρωτότυπο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Μικροί, μεγάλοι, γονείς με τα παιδιά τους, όλοι μαζί ήταν εκεί για να δώσουν το δικό τους φως στην πόλη.

Το κέφι ήταν ανεβασμένο από τις γιορτινές μουσικές που έπαιζαν πολύ δυνατά. Ακούστηκαν για πρώτη φορά τα ραδιοφωνικά σποτ του Δικτύου, τα οποία και θα προωθηθούν στους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Μοιράστηκε και ζεστό κρασί (μυστική συνταγή μέλους του Δικτύου!) και σε συνδυασμό με την «ντισκομπάλα» έδωσαν το δικό τους χρώμα στο πάρτυ που ακολούθησε και κράτησε για αρκετές ώρες.

Ακόμη μοιράστηκαν ενημερωτικά φυλλάδια και έγινε συλλογή υπογραφών για τα «ανοικτά» θέματα που έχει η πλατεία Μπελογιάννη, τα οποία και θα προωθηθούν στις αρμόδιες αρχές.

Το επόμενο ραντεβού δίνεται για τις 27/1/2011 στο Λαζαράκειο Μέγαρο όπου το Δίκτυο παρουσιάζει την παράσταση «Μην παίζεις με τα χώματα».

Δήλωση του Σπύρου Ζαφειρόπουλου, εκπροσώπου του Δικτύου Αφύπνισης Πολιτών, στο ΗΛΕΙΑ ΤΩΡΑ:

‘Η δράση «Πόλη με φως, πόλη αλλιώς» ξεπέρασε τις προσδοκίες μας όσον αφορά στη συμμετοχή και οι 130 υπογραφές που συγκεντρώθηκαν το αποδεικνύουν. Δειλά δειλά οι συμπολίτες μας συμμετέχουν όλο και περισσότερο στις δράσεις του Δικτύου και αυτό μας δίνει χαρά και δύναμη για να συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό τις παρεμβάσεις μας στην πόλη.’

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

(‘βεβαίως και μοιάζουμε σύγχρονε Έλληνα..’)

2,000 χρόνια μετά, χρειαζόμαστε ένα θεσμό που είναι πάντα 100 (τουλάχιστον) χρόνια πίσω?

Το Νοέμβρη του 2010, το Βατικανό έκανε μια από τις μεγαλύτερες στροφές στην ιστορία του. Παραδέχθηκε ότι ίσως τα προφυλακτικά δεν είναι πάντα καταραμένα. Τουλάχιστον όσον αφορά στην διάδοση του HIV. Οκ, σκέφτηκα, εξάλλου χρησιμοποιούνται ευρέως μόνο εδώ και 300 χρόνια.

Προσπάθησα να θυμηθώ ένα παράδειγμα όπου η εκκλησία (οποιαδήποτε εκκλησία) έχει δείξει τον δρόμο μπροστά. Εννοώ φυσικά την επίσημη εκκλησία, τον θεσμό και το μηχανισμό της, όχι την πίστη κάθε ανθρώπου, τον θεό και τον ιερέα. Ιδέες?

Δεν νομίζω να υπάρχει. Ιστορικά, η εκκλησία έχει έναν αστείο αντιστασιακό χαρακτήρα. Να εμποδίζει την κοινωνική, πολιτική και επιστημονική εξέλιξη. Από την εξάπλωση της δημοκρατίας και τον Γαλιλαίο μέχρι την αντισύλληψη και τα ίσια δικαιώματα, οι αυτοδιόριστοι πρεσβευτές του θεού προσπαθούν να κρατήσουν την ανθρωπότητα πίσω σε αυτό που ήταν και ποτέ να την παροτρύνουν σε αυτό που θα έπρεπε ή θα μπορούσε να είναι.

Πάρε για παράδειγμα το ρόλο τις γυναίκας. Οι πρώτες γυναίκες άρχισαν να ψηφίζουν σποραδικά μετά τον δέκατο όγδοος αιώνα και πλέον ευρέως από τον εικοστό και μετά την Παγκόσμια Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1948. Με μερικές εξαιρέσεις, η εκκλησία ακόμα δυσκολεύεται να χωνέψει την ισοτιμία των φύλλων. Στη δύση, συζητάμε ακόμα αν μπορούν οι γυναίκες να γίνουν ιερείς. Στον Ισλαμικό κόσμο ακόμα χειρότερα. Στην Ελλάδα, η εκκλησία παραμένει μια κακόγουστη ανδροκρατία όπου καμία γυναίκα δεν δικαιούται να αναλάβει ουσιαστικό αξίωμα.

Γράφει το site του Ιερού Ησυχαστηρίου Παντοκράτορος: “Στο χώρο της Ορθοδοξίας δεν χρειαζόμαστε την ιεροσύνη των γυναικών-αυτός είναι ο απώτερος σκοπός της φεμινιστικής θεολογίας στο διεθνή χώρο και στις διάφορες μορφές χριστιανισμού”.

(http://www.impantokratoros.gr/theologikos_ekmonternismos_tagarakhs.el.aspx)

Σίγουρα, μην μας πιάσουν και κορόιδα..

Το ξέρω φαίνεται παράλογο, όταν ο Χριστός οραματίστηκε τον κόσμο και προσπάθησε να τον αλλάξει προς το καλύτερο, το πνευματικό του παιδί να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τον κρατήσει πίσω.

Εξίσου περίεργο είναι ότι η εκκλησία δεν έχει καμία ουσιαστική συνεισφορά στην μοντέρνα ζωή, στην επίλυση μεγάλων προβλημάτων, στην διαμόρφωση νέων απόψεων. Βλέπε για παράδειγμα την οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα σήμερα. Ενώ ο κυβέρνηση, κοινωνία και άλλοι προσπαθούν (σωστά η λάθος) να βρουν μια λύση στα αδιέξοδα τις ανεργίας, ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής, η εκκλησία είναι στο ‘μετανοείτε’ και ‘ο θεός σώζει’. Μπορεί, αλλά τώρα τι κάνουμε?

Δοκίμασα το επίσημο site τις Ελληνικής εκκλησίας να βρω την θέση, ή απλά την ήρεμη φωνή μιας εκκλησίας που ανησυχεί για τους πιστούς της. Στα ‘νέα’ έχει μόνο μια ανακοίνωση στην κυρίως σελίδα: “[27/11/2010] Ευχές του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο για ταχεία ανάρρωση.” Μάλιστα..

Η συνηθισμένη απάντηση είναι πως η εκκλησία δεν επεμβαίνει στα κοσμικά και τα πολιτικά. Αλήθεια? Όπως με τις ταυτότητες και εκείνο τον Χατζηφώτη, τα θρησκευτικά στα σχολεία, τις εκστρατείες κατά ταινιών και βιβλίων, τις έρευνες στις επιχειρηματικές τις δραστηριότητες, τις κακοποιήσεις παιδιών, κτλ. Κοίταξα τι θεματολογία του Ορθόδοξου Τύπου στο τεύχος 12 Νοεμβρίου από περιέργεια. Μερικοί τίτλοι: “κάρτα του πολίτου και 666”, “πλήρη χωρισμό κράτους-εκκλησίας προανήγγειλε η κυβέρνηση”, “Σαμαράς: δεν «εχριματίσθηκαν» πολιτική για το Βατοπέδιο”, “επικίνδυνοι εξελίξεις εις τα εθνικά θέματα”, κτλ. Μάλλον επεμβαίνει.

Αρχίζει να μοιάζει ότι η εκκλησία ασχολείται μόνο όταν διακυβεύεται κάποιο συμφέρον τις και τότε επεμβαίνει να υπερασπιστεί την περιουσία τις, το δόγμα, ή παιδεραστές μοναχούς και διεφθαρμένους ιερωμένους. Τον υπόλοιπο καιρό, θυμάται που και που να κατηγορήσει τους ομοφυλόφιλους, τα ναρκωτικά, τις αμβλώσεις και τη νεολαία για την ‘κατάντια της κοινωνίας’. A, και το heavy metal που οδηγεί στον σατανισμό.

Από την άλλη, άνθρωποι κοντά στην εκκλησία είναι ικανοί τρομερής απλότητας και συνεισφοράς. Υπάρχουν συσσίτια, διανομές ρούχων, φιλανθρωπικές αποστολές σε φτωχότερες χώρες* και απόψεις σοφές και ενωτικές, όπως του Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση στο κείμενο από κάτω (πάλι από τον Ορθόδοξο Τύπο) που λέει με αφορμή τις εσωτερικές πολιτικές διαμάχες και τις φιλοδοξίες στην εκκλησία: “Εἶναι καιρός νά καλλιεργηθεῖ στούς κληρικούς τό ταπεινό φρόνημα, γιά νά μή ὑπάρχουν ὅλα αὐτά τά ἀρνητικά φαινόμενα”.

Έχουμε λοιπόν μια εκκλησία που δεν ασχολείται ούτε προσφέρει τίποτα ουσιαστικό (αν εξαιρέσεις την επένδυση στη μετά θάνατο ζωή), επιβραδύνει την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνη και όταν μιλάει είτε λέει ασυναρτησίες είτε προστατεύει το τομάρι της. Την ίδια στιγμή, είναι πλούσια, ισχυρή και διεφθαρμένη. Αντίστοιχα προφίλ έχουν όλες οι εκκλησίες του κόσμου βέβαια, άλλες πιο πολεμικές και άσχετεςκαι άλλες πιο ήπιες αλλά εξίσου ετεροχρονισμένες.

Την χρειαζόμαστε τελικά? Τι θα γινόταν αν η επίσημη εκκλησία κατέρρεε και ο κάθε πιστός έφτιαχνε τι σχέση του με το θεό μόνος του η με την βοήθεια ενός απλού κληρικού? Θα επηρέαζε την κρίση αξιών και την κοινωνική ανασφάλεια εν μέσω τις οικονομικής κρίσης η θα περνούσε απαρατήρητη στην καθημερινότητα μας? Θα ήταν πιο αρμονικός ο κόσμος αν διαμορφώναμε τις ηθικές μας πάνω στην κοινή λογική, μελετώντας φιλοσοφία, κοινωνιολογία, ιστορία (k θεολογία) αντί του δόγματος k μαθαίνοντας απλά από τα λάθη μας?

Μπορεί να υπάρχει τρόπος να παίξει η εκκλησία ένα θετικό ρόλο τον 21ο αιώνα. Αλλά στην τωρινή τις μορφή, η επίσημη εκκλησία είναι άσχετη, απούσα k επικίνδυνη. Είναι άχρηστη.

Globale.

*Υπάρχει και η Αλληλεγγύη, η ΜΚΟ τις Εκκλησιάς τις Ελλάδας (http://www.solidarity.gr) που το 2006 (δεν υπάρχουν οικονομικά στοιχεία μεταγενέστερα) διέθεσε περίπου 3 εκατομμύρια ευρώ για υπηρεσίες και προγράμματα (75% των εσόδων της). Την ίδια χρονιά η Oxfam τις Αγγλίας (όχι παγκόσμια) διέθεσε 250 εκατομμύρια ευρώ, «χρησιμοποιώντας» πάνω από 90% των κεφαλαίων της για προγράμματα.

ΤΟ ΖΙΖΑΝΙΟΝ (http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/1853.pdf)

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ χριστιανοί ελάχιστα ἐνδιαφέρονται γιά τίς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Eλλάδος. Ἀδιάφοροι, δυστυχῶς, παραμένουν καί οἱ περισσότεροι κληρικοί. Εἶναι εὐρέως διαδεδομένη ἡ αἴσθηση ὅτι οἱ Μητροπολίτες ἐνδιαφέρονται μόνο γιά τά θέματα, πού ἀφοροῦν τούς ἴδιους, ἐνῶ ἀδιαφοροῦν γιά τά προβλήματα τοῦ λαοῦ καί τοῦ κλήρου. Μόνο ὅταν συνεδριάζει ἡ Ἱεραρχία γιά ἐκλογή νέων Μητροπολιτῶν, ὑπάρχει λίγο ἐνδιαφέρον.Ὁλαός συνήθως ἐκδηλώνεται ὑπέρ τῆς ἐκλογῆς κάποιου συγκεκριμένου προσώπου, ἀλλά σπάνια ἐπηρεάζει τούς ἐκλέκτορες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐντελῶς διαφορετικά κριτήρια, ὑποδεέστερα ἐκείνων τοῦ θρησκεύοντος λαοῦ. Γι᾽ αὐτό καί δέν ἀναδεικνύονται οἱ ἄξιοι καί ἀφοσιωμένοι κληρικοί, ἀλλά ἐκεῖνοι πού ἔχουν γνωριμίες καί συνδέονται μέ κοσμικούς ἄρχοντες.

Ὅμως σέ τοῦτο τό κείμενο θέλω νά σταθῶ στήν ἀνεκδήλωτη πικρία, πού βιώνουν οἱ πρός ἀρχιερατείαν ἀρχιμανδρίτες, κάθε φορά πού τούς προσπερνοῦν ἐκεῖνοι, πού ἔχουν ἄνθρωπο. Εἶναι ἑπόμενο νά ἐνοχλοῦνται, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι, μέ τήν ἐγγραφή τους στόν σχετικό κατάλογο, ἔχουν ἐκδηλώσει τήν ἐπιθυμία τους νά ἐκλεγοῦν ἀρχιερεῖς. Καί ὅσο αὐτή ἡ ἐπιθυμία τους μένει ἀνεκπλήρωτη, τόσο ἡ πικρία τους θά συνεχίζεται. Κατανοῶ τήν ἐνόχληση τῶν ἀδελφῶν μου, ἀλλά δέν τούς δικαιολογῶ. Θά μποροῦσαν νά μένουν ἀμέτοχοι καί νά εἶναι ἀδιάφοροι, ἐάν δέν θά ἐπιθυμοῦσαν νά γίνουν ἐπίσκοποι. Τό λάθος εἶναι δικό τους. Ἔβαλαν πάνω ἀπό τό ἔργο τῆς πνευματικῆς προσφορᾶς τήν κατάκτηση τοῦ ἐπισκοπικοῦ βαθμοῦ. Συμφώνησαν νά ἐγγραφοῦν στόν κατάλογο τῶν ἐκλογίμων, δηλαδή ἔσπειραν οἱ ἴδιοι ἕνα φοβερό ζιζάνιο στό ἀγρό τῆς ψυχῆς τους, τό ὁποῖο, καθώς ἀναπτύσσεται, τούς περιορίζει τήν ἐλευθερία ἔκφρασης, τούς μειώνει τήν δράση καί τούς ἀφαιρεῖ τήν τόλμη καί τήν παρρησία, ἐνῶ τούς καλλιεργεῖ δουλικό φρόνημα, προκειμένου νά πετύχουν τόν σκοπό τους.Ἄν ὅμως δέν ἐπιθυμοῦσαν τήν ἐπισκοποίησή τους, τά πράγματα θά ἦταν ἐντελῶς διαφορετικά. Θά εἶχαν ἀποδεχτεῖ τή μεγάλη ἀλήθεια, ὅτι ἕνας ἁπλός ἱερέας, πού ἔχει φόβο Θεοῦ καί ἐργάζεται μέ ζῆλο, ἀφοσίωση, χωρίς νά θορυβεῖ, ἐπιτελεῖ ἀνώτερο ἔργο ἀπό ἕνα ἐπίσκοπο, πού χρησιμοποίησε ὅλα τά μέσα νά ἐκλεγεῖ. Τί νά τήν κάνεις τήν μίτρα καί τή ράβδο, ὅταν ὁ κόσμος πιά δέν συγκινεῖται ἀπό τά ἐξωτερικά, ἀλλά ἀναζητάει κάτι βαθύτερο καί οὐσιαστικότερο; Γι᾽ αὐτό καί βλέπουμε νά καταφεύγει στούς ἐνάρετους κληρικούς, ἐνῶ στούς ἐπισκόπους ἀποδίδει ἕνα τυπικό σεβασμό, χωρίς περιεχόμενο καί περαιτέρω ἐπικοινωνία.

Εἶναι καιρός νά καλλιεργηθεῖ στούς κληρικούς τό ταπεινό φρόνημα, γιά νά μή ὑπάρχουν ὅλα αὐτά τά ἀρνητικά φαινόμενα. Δυστυχῶς, ἡ ψυχοκτόνος φιλοδοξία καί ἡ κοσμική νοοτροπία παραμένουν τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα πολλῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τόν ἱερό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας κατάλληλο, γιά νά προβληθοῦν καί νά ἀπολαύσουν ὅλα τά ὑλικά ἀγαθά, εἰς βάρος βέβαια τῶν πνευματικῶν, πού πρό πολλοῦ ἔχουν λησμονήσει.