Πέρυσι το χειμώνα..με έπιασε το παράπονο..να φύγω, να ταξιδέψω, να δω μια άλλη πόλη..άλλη νοοτροπία, άλλη κουλτούρα. Αφού πλέον η Ευρώπη δεν προσφέρει το συναίσθημα αυτό…

…(Πώς λέμε “λίγο κρασί, λίγο θάλασσα κ τ’ αγόρι μου;;”)

…για εμάς που βρισκόμαστε στη Ν. Γερμανία κ εκτός από το απέραντο πράσινο (που απουσιάζει από τις μεγαλουπόλεις της Ελλάδας) σπάνια βλέπουμε το γαλάζιο του ουρανού, διότι τόσο πράσινο, πρέπει κάπως να συντηρηθεί… Πώς; Μα με αρκετή βροχή φυσικά…!

Οι φετινές καλοκαιρινές διακοπές ήταν τελείως διαφορετικές από κάθε άλλη χρονιά… Γιατί, αντί να κλείσουμε ακτοπλοϊκά εισιτήρια για Κρήτη πχ ή να πάρουμε τις μηχανές μας κ να ταξιδέψουμε οδικώς μέχρι Χαλκιδική ή Ελαφόνησο Πελοποννήσου ή Χιλιαδού Ευβοίας ή … ή….ή… έπρεπε με τον Κώστα να κάνουμε πρώτα 850χλμ μέχρι Αγκώνα κ μετά με το πλοίο 21 ώρες μέχρι Πάτρα, ώστε να μπορέσουμε να αρχίσουμε επίσημα τις ελληνικές καλοκαιρινές μας διακοπές!