«Και καθώς είναι έτοιμος να συγκρίνει το φιλί αυτό με το πρώτο, το αλλοτινό πρώτο φιλί τους, ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει επέμβει στη μνήμη και πως ό,τι τόσα χρόνια είχε κρατήσει ως -αδέξιο έστω- φιλί πάθους, δεν ήταν παρά ένα φιλί άμυνας…
Ω, μα είναι σίγουρος πως και τότε έτσι είχε συμβεί – τα χείλη της κλειστά.

Διαβάζω ένα βιβλίο, το οποίο ήξερα ότι δεν άξιζε μία, όταν το αγόρασα και επίσης ήξερα ότι θα με εξοργίσει. Έπεσα μέσα και στα δύο, καμμία ανατροπή. Είναι το “Τόσο λίγη αλήθεια” της Παυλίνας Νάσιουτζικ. Νάσιουτζικ; Σας θυμίζει κάτι το όνομα;

Ο Σάκης παύλα Θανάσης Νάσιουτζικ είναι ο άνθρωπος (πνευματικός έλεγαν, εγώ δεν ξέρω, για να μην πω και έχουμε μπλεξίματα) που συγκλόνισε το Πανελλήνιο με τον φόνο του Διαμαντόπουλου με 97, νομίζω σφυριές, πολτοποιώντας του το κεφάλι. Άλλοι έλεγαν ότι το έγκλημα ήταν σεξουαλικό και άλλοι ότι ήταν θέμα χρημάτων … και άλλοι λένε αυτό: “Υπόθεση Νάσιουτζικ: 24 Σεπτεμβρίου 1984. Με 97 χτυπήματα, τα 94 στο κρανίο, ο Θανάσης Νάσιουτζικ, 63 ετών, πολτοποίησε με σφυρί το κεφάλι του 73χρονου συναδέλφου του Αθαν. Διαμαντόπουλου επειδή το θύμα τον σαμποτάρισε στις εκλογές του Συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών.” Το θέμα είναι ότι ο Νάσιουτζικ καταδικάστηκε και η απόφαση και του τελευταίου δικαστηρίου ήταν καταδικαστική. Εξάλλου, ο καλύτερος φίλος του μπαμπά μου ήταν εν ενεργεία διευθυντής του εγκληματολογικού στην ΓΑΔΑ και μεγάλο (σοβαρά το λέω) σαϊνι της σήμανσης και έχοντας εξιχνιάσει πολλά πολύκροτα εγκλήματα της εποχής έλεγε, για το συγκεκριμένο ότι κάποιος – α άκουσε το θύμα να φωνάζει, ξεκάθαρα το άκουσε: “Μην το κάνεις αυτό Θανάση” και άλλος Θανάσης δεν υπήρχε στο κτίριο … μόνο ο θύτης και το θύμα …

Για να μην πολυλογώ, καταλαβαίνω ότι η … “συγγραφέας” είναι κόρη του θύτη, αλλά ακόμα και αυτό δεν με συγκίνησε. Το βιβλίο είναι τρελλά εκνευριστικό και εξωπραγματικό, η ζωή που περιγράφει ότι είχε η Παυλίνα Νάσιουτζικ είναι πρόκληση και δεν τιμά, κατ’ εμέ έναν αγωνιστή του ΚΚΕ (έτσι γινόμουν και εγώ ο Άρης Βελουχιώτης). Το πρώτο πράγμα που με εξενεύρισε (αλλά και με έκανε να το αγοράσω) είναι ο τίτλος του “Τόση λίγη αλήθεια, η υπόθεση Νάσιουτζικ εκ των έσω”. Βρίσκω τον τίτλο διφορούμενο και προκλητικό για το θύμα. Τόσο μη συναισθηματικά και εγωκεντρικά τα συναισθήματα της Νάσιουτζικ, τόσο κακογραμμένο το βιβλίο και επίσης ένα άλλο τρικ που με έκανε έξαλλη είναι ότι χαρακτηρίζει το βιβλίο μιθυστόρημα. Μα το μόνο μυθηστοριματικό πρόσωπο είναι η ίδια, όλοι οι άλλοι είναι πραγματικότατα – υπαρκτότατα πρόσωπα με τα πραγματικά τους ονόματα: από την Λούλα Αναγνωστάκη μέχρι και το θύμα … Αυτό ακριβώς το θεωρώ τρικ … πολύ πονηρό μάλιστα … Οι διατυπώσεις των συναισθημάτων της  παραπέμπουν στο ύφος της ευπώλητης πεζογραφίας, στο οποίο η συγγραφέας επιδίδεται (βλ. “Μαμάδες Βορείων Προαστίων”, “Μύκονος Μπλουζ” και “Κάψτε τα νυφικά” …. το ευπώλητη πεζογραφία  το γράφω επιεικώς. Θα μου πείτε ποιά είμαι εγώ; Ε είμαι μια μη επιεικής αναγνώστρια … Να το διαβάσετε για να μου πείτε αν έχω δίκιο και ας κάνει πωλήσεις η κα Νάσιουτζικ …

Και σας παρακαλώ, διαβάστε και αυτό: http://tinyurl.com/3x9p6qt

πι.ες.: Καταχρηστικά βάζω το ποστ στην κατηγορία “Λογοτεχνία – Ποίηση – Φιλοσοφία” κανονικά έπρεπε να μπει στην κατηγορία “Μπουλσίτ”.