«Θα το ανακοινώσουμε όμως και στον κόσμο, είναι κρίμα να μην μπορέσουν αν τον ακούσουν όλοι. Αν έχεις κάποιο γνωστό που μπορεί να τον ενδιαφέρει να τον ενημερώσεις. Οκ?» Οκ!

Ετοιμάζομαι και φεύγω όπως πάντα βιαστικά για τη συνάντηση.

Κατά τις 7 παρά κάτι ψιλά, στρίβω αριστερά και «πέφτω» πάνω σ΄ ένα αμαξάκι που έχει βγάλει alarm ακριβώς έξω απ τη βιβλιοθήκη και αστραπιαία σκέφτηκα πως με τόσο κόσμο που θα υπάρχει, δεν θα βρω να παρκάρω, θα αρχίσουν οι κύκλοι και άντε να προλάβω να βρω να κάτσω κάπου μπροστά να ακούω…

Πατάω το γκάζι, έτσι για να μουγκρίσει το αμάξι λιγάκι, να καταλάβει ο μπροστινός μου, ότι επιτέλους πρέπει να προχωρήσει και να αφήσει την κουβέντα με την κοκκινομάλλα δίπλα του. Αυτός κατεβάζει το παράθυρο, βγάζει το αριστερό του χέρι και με χαλαρή διάθεση το κουνάει πάνω κάτω, σα να μου λεγε : περίμενε λίγο, μην βιάζεσαι… Ανοίγει η πόρτα και βγαίνει η κυρία……..Σκάβδη….αααα!!!! Σκέφτηκα δεν άργησα, τώρα ήρθε και η Ελένη με τον άντρα της. Η Ελένη με δυο βήματα ανέβηκε τα σκαλιά και το αμαξάκι έφυγε. Στην επόμενη γωνία βρήκα κι εγώ κι άφησα το δικό μου. Ανέβηκα τσάκα τσάκα στον πρώτο όροφο και βλέπω πως δεν ήταν κανείς άλλος από εμάς τις «μαθήτριες». Ρε μπας και κατάλαβα λάθος? Ήταν άλλη μέρα? Έλα Σία, ακούστηκε η Ελένη, έχει έρθει και ο Αντώνης, πάει να βρει να παρκάρει…

Ουπς!!!!! Λες? Είπα από μέσα μου…καλά που δεν γύρισε να δει ποιος ήταν πίσω και να με κακοχαρακτηρίσει….

Στο μεταξύ ήρθαν άλλα 4-5  άτομα, δικά μας δηλαδή ο αδερφός μου με μια φίλη του, η κουμπάρα μου, μια φίλη της Άννας … Αυτοί πάνω κάτω…

Περνάει κι ένας βιαστικός άνδρας, πιο μεγάλος από μας με μια καφέ ζακέτα και πάει λίγο πιο πέρα με γρήγορο βήμα.

Είχα ντροπιαστεί… Τι θα πει ο άνθρωπος όταν δει ότι ήρθε για 10 άτομα? Τι να ρωτήσουμε τώρα εμείς μονοί μας? Θα κάτσουμε όλοι στην πρώτη σειρά και πίσω μας θα είναι άδεια όλα τα καθίσματα?

Βρήκες να παρκάρεις κοντά? Να σε συστήσω, είπε κάποια πίσω από την πλάτη μου και βλέπω τον κύριο με την καφέ ζακέτα να προτάσσει το χέρι του. Απλός φαίνεται, είπα μέσα μου… Αλλά κάτσε να δούμε κιόλας…

Πού θα μιλήσουμε? Ρώτησε.

Εδώ, είπε η Ελένη και του δείχνει το τραπέζι που κάνουμε μάθημα.

Κάτσαμε κι εμείς γύρω γύρω κάπως αμήχανοι …

Λοιπόν? Τι θέλετε να πούμε? Ρώτησε ο κύριος Σιμιτζής και κοιταχτήκαμε όλοι στα μάτια. Ευτυχώς που η Ελένη είναι φίλη του και άνθρωπος με μάλη πείρα και το πήρε πάνω της…

Φαντάζομαι ότι κι αυτός κατάλαβε και άρχισε τα κομπλιμέντα να σπάσει τον πάγο… ‘ρε τι όμορφα κορίτσια έχετε εσείς εδώ? Όλο γυναίκες είστε?’ Κι έτσι, λίγο με το ένα, λίγο με το άλλο, χαλαρώσαμε όλοι και καταλάβαμε ότι είχαμε μπροστά μας μια όμορφη βραδιά.

‘Πώς ξεκίνησες να γραφείς?’ ήταν η πρώτη ερώτηση κι άρχισε να μας περιγράφει…

Εγώ που λέτε ήμουν ένα πολύ ζωηρό παιδί… όλο φασαρία και ζημιές… δεν διάβαζα πάρα πολύ, σε αντίθεση με τον αδελφό μου και τους γονείς μου…

Κι όλα ξεκίνησαν από ένα λεξικό… Όταν διάβασε με τι υπέροχα λόγια  περιέγραφε διάσημους ανθρώπους, έκανε μέσα του ένα κλικ. Θα γίνω κι εγώ σπουδαίος αποφάσισε και ξεκίνησε να γράφει. Τότε ήταν που έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα. Οι πρώτοι αναγνώστες και κριτές του ήταν οι φίλοι του από το γυμνάσιο και από τη γειτονιά του. Από τότε άρχισε να διαβάζει σαν τρελός… Στο σπίτι του υπήρχε μια τεράστια βιβλιοθήκη που σιγά σιγά την «καταβρόχθισε».

Κάπου στα 18 του έγραψε ένα λιμπρέτο για ένα φίλο του, που συνέθετε μουσική.

Και μετά όλα ήρθαν μόνα τους…

Το μονό που με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει, μας είπε, είναι να γράφω…

Δεν γίνεται όμως τίποτα χωρίς χρήματα… Δεν μπορείς να ζήσεις από τη συγγραφή…

Γι αυτό σπούδασε. Πέρασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή του Πειραιά με διάβασμα λίγων μηνών. Πήγε στη Γερμανία κι έγινε προγραμματιστής. Δούλευε ώρες ατέλειωτες μπροστά στον υπολογιστή και το βράδυ έγραφε. Όλη την ημέρα είχε στο μυαλό του τους ήρωες των βιβλίων του.

Τι πρέπει να προσέχουμε σ ένα βιβλίο? Τον ρωτήσαμε .

‘Να είναι αληθινό’, μας απάντησε.

‘Να έχει μέσα του αλήθεια. Να μαθαίνει κάτι αυτός που το διαβάζει. Να του αφήνει κάτι μέσα του. Να έχει δίδαγμα. Εγώ γράφω πράγματα που έχω δει και έχω ζήσει.’

Το «Αν αγαπάς», τον ρώτησα, είναι αληθινή ιστορία?

‘Φυσικά!’ μου απάντησε. ‘Μου είχαν κάνει εντύπωση αυτοί οι άνθρωποι. Έζησαν  μια μεγάλη αγάπη μα μ ένα τραγικό τέλος. Ήθελα να γράψω την ιστορία τους … Έχει φυσικά και μυθοπλασία, αλλά είναι βασισμένη σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα. Παιδιά, για να γράψεις πρέπει να έχεις ζήσει, να έχεις πονέσει, να έχεις γευτεί τη ζωή…αλλιώς τι να πεις? Πως θα αγγίξει ς τον άλλον?’

Όταν διαβάζετε ένα δικός σας βιβλίο πώς νιώθετε? Ρωτήσαμε.

‘Τι να σας πω?’, απάντησε.

Κάθε φορά που το διαβάζω το διορθώνω. Πριν το εκδώσω το διαβάζω πάνω από 40 φορές. Δεν αισθάνομαι ποτέ ότι είναι τέλειο. Ακόμα και τις επανεκδόσεις διορθώνω. Κάθε επανέκδοση είναι διαφορετική.’

Πόσο καιρό σας παίρνει να τελειώσετε ένα βιβλίο?

‘Δεν υπάρχει στάνταρ παιδιά. Αρκεί να σας πω ότι τους «Δρόμους της οργής» τους έγραφα 5 χρόνια.’

Οι  ερωτήσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή…

‘Ένας ένας παιδιά, είπε, ‘σ’ όλους θα απαντήσω.’

Δε σταθήκαμε όμως μόνο στα βιβλία . Μιλήσαμε για τη ζωή ολόκληρη.  Κι εκεί κατάλαβα πως πιο πολύ απ όλα αγαπάει το βιβλίο του «Ποιοι είμαστε». Αναφέρθηκε πολλές φορές σ’ αυτό.

Η ώρα είχε ξεπεράσει κατά πολύ το όριο της συνάντησης και είπαμε να ξαναβρεθούμε.

Η κουβέντα έκλεισε μια του φράση: ‘Είσαι ευτυχισμένος όταν έχεις επίγνωση των πραγμάτων.’

Μεγάλη κουβέντα!!!!!!

Και οπ!!!

‘Αντώνη πεινάς? Πάμε για μια μπύρα παιδιά ?’ είπε η Ελένη και όλοι φύγαμε για την πλατεία…

Τελικά καλύτερα που δεν ήρθαν πολλοί εκείνο το βράδυ. Είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πραγματικά ένα σπουδαίο συγγραφέα και άνθρωπο!!

Πο

ιος είναι ο Αντώνης Σιμιτζής:

Ο Αντώνης Σιμιτζής γεννήθηκε στην Αμαλιάδα.
Σπούδασε οικονομικά στην Οικονομική σχολή του Πειραιά.
Στα γράμματα ππαρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1962, έτος αφετηρία για την πλούσια παραγωγή πεζογραφημάτων του, που φθάνουν σήμερα στα 20 περίπου. Ανάμεσα στα πιο γνωστά συγκαταλέγονται:
1962 Νουβέλα «Ο Γέρος»
1964 Διηγήματα «Ανάλυση», εκδ. Κέδρος
1966 Διηγήματα «Τα διηγήματα της απαλάμης», εκδ. Alvin Redman Hellas
1970 Φιλοσοφικό Δοκίμιο «Μηδενισμός»
1972 Μυθιστόρημα «Ο Καπιταλιστής»
1973 Μπροσούρα «Δόγμα»
1975 Επανεκδόσεις «Ο Καπιταλιστής», «Τα Διηγήματα της Απαλάμης», εκδ. Καστανιώτη
1979 Μυθιστόρημα «Κυνηγοί Κεφαλών», εκδ. Καστανιώτη
1980 Μυθιστόρημα «Γη και Εραστές», εκδ. Καστανιώτη
1984 Διηγήματα «Στοχασμοί του Νυχιού»
1988 Φιλοσοφικό Δοκίμιο «Ποιοι είμαστε», εκδ. Γκοβόστη
1991 Μυθιστόρημα «Έρωτες στην Ομίχλη», εκδ. Λιβάνη
1993 Μετάφραση στην καθομιλούμενη «Πάπισσα Ιωάννα» του Ροΐδη, εκδ. ΛΙΒΑΝΗ
1995 Μυθιστόρημα «Το Πνεύμα του Μάγου», εκδ. Λιβάνη
1997 «Φύλαξέ μου τις παλιές φωτογραφίες», εκδ. Αγκυρα 1998 Β΄ Έκδοση.
2000 Μυθιστόρημα «Αν Αγαπάς», εκδ. Αγκυρα
2003: Μυθιστόρημα «Ο Θεός Αγαπάει τις γυναίκες» εκδ. Αγκυρα
2006: Μυθιστόρημα «Δρόμοι της Οργής», εκδ. Αγκυρα
Από τα θεατρικά του έργα, 20 μονόπρακτα έχουν ανέβει σε αθηναϊκές σκηνές και σε ΔΗΠΕΘΕ.
Στην τηλεόραση, σε σίριαλ και τηλεταινίες παρουσιάστηκαν πρωτότυπα ή σε διασκευή του τα εξής μεταξύ άλλων έργα:

Τηλεόραση
«Η Λυγερή», διασκευή του μυθιστορήματος, του Ανδρέα Καρκαβίτσα, 18 επεισόδια σε σκηνοθεσία Μιχάλη Παπανικολάου, ΕΤ1, 1995
«Το κλειδί», διασκευή διηγήματος του ιδίου, τηλεταινία σε σκηνοθεσία Απόστολου Δοξιάδη, ΕΤ2, 1989.
«Συνομωσία», διασκευή του βιβλίου «Η δίκη των αεροπόρων του Β. Δεδέ», 12 επεισόδια σε σκηνοθεσία Μιχάλη Παπανικολάου, ΕΤ2, 1989.
«Θέλω διαζύγιο», τρίπρακτο θεατρικό έργο σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόρτζου, ΕΤ1, 1989
«Μικροί Μεγάλοι», σειρά σε σκηνοθεσία Άρη Παπαθεοδώρου, συνεργασία σε 7 επεισόδια, ΕΤ1, 1988
«Το μπουρίνι», διασκευή της νουβέλας του Μ. Καραγάτση, 5 επεισόδια σε σκηνοθεσία Γ. Διαμαντόπουλου, ΕΤ1, 1987
«Μικρογραφίες», 5 αυτοτελή επεισόδια σε σκηνοθεσία Χρήστου Παληγιαννόπουλου, Μανούσου Μανουσάκη, Σωτήρη Γκορίτσα, Πάνου Γλυκοφρύδη και Ντίνου Μαυροειδή, ΕΤ1, 1987
«Εγώ, εσύ, εμείς», 7 τηλεταινίες, ΕΤ1, 1985
«Προς Οφρύνιο», διασκευή του μυθιστορήματος του Φ. Δρακονταειδή
5 επεισόδια σε σκηνοθεσία Γ. Διαμαντόπουλου, ΕΤ1, 1984.
«Μαργαρίτα Στέφα», διασκευή του μυθιστορήματος του Γρηγορίου Ξενόπουλου, 13 επεισόδια σε σκηνοθεσία Κώστα Πρέκα, ΕΤ2, 1983
«Πράματα και θάματα», τηλεταινία σε σκηνοθεσία Νίκου Μπουσδούκου, ΕΤ1, 1982
«Αλεπού και κόρακας», τηλεταινία σε σκηνοθεσία Νίκου Πιλάβου, ΕΤ1, 1982
«Ο καπιταλιστής», διασκευή μυθιστορήματος του ιδίου, 13 επεισόδια σε σκηνοθεσία Γ. Πετρίδη, ΕΤ1, 1982
«Το χρήμα», τηλεοπτική επιθεώρηση σε σκηνοθεσία Νίκου Μπουσδούκου, ΕΡΤ1.

Ακόμη, συμμετείχε ως σύμβουλος σε σειρά ντοκιμαντέρ που προέβαλε η ΕΡΤ και η ΝΕΤ, με θέμα τους δημόσιους οργανισμούς και τα κτίρια της Αθήνας με ιστορικό, επιστημονικό και κοινωνικό ρόλο, υπό τον τίτλο: «Δημόσιοι χώροι και ιδιωτικές αρετές».
Μερικά από τα έργα του έχουν παρουσιαστεί στο ραδιόφωνο, είναι τα: «Αντίστροφη μέτρηση», «Αρπαγή από το Σεράι», «Τη λέγανε Ελευθερία», «Το σιδερένιο καρπούζι», «Ο ελέφας» κα.

Στην εργογραφία όμως του συγγραφέα, ανήκουν και φιλοσοφικά δοκίμια, όπως «Ο Μηδενισμός» και το «Ποιοι Είμαστε». Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος, της οποίας υπήρξε και ιδρυτικό μέλος συμπράττοντας αργότερα και στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Σεναριογράφων.

Σία Χαλικιά

Γνωρίστε το βιβλίο «ο μισός βέσπα», τη συγγραφέα, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γεννήθηκαν οι χαρακτήρες (και την μουσική που ακούνε).

Τρυφερό και κυνικό ταυτόχρονα, ρομαντικό (αν το διαβάσεις Πέμπτη απόγευμα) και χυδαίο (αν το διαβάσεις Κυριακή πρωί), το βιβλίο αποτελείται από δεκαεννιά “μυθιστορήματα του ενός λεπτού” που κάθονται χαλαρά σ’ ένα παγκάκι (άλλοτε κλαίγοντας γοερά κι άλλοτε χαζεύοντας τις πάπιες).

Παρουσίαζει:… η ηθοποιός Εύα Κοτανίδη.

Ομιλητές: ο συγγραφέας Γιώργος Κ. Ψάλτης, ενώ θα σας χαστουκίσουν ευγενικά (δηλαδή θα διαβάσουν αποσπάσματα) ο συγγραφέας/σκηνοθέτης Αχιλλέας Κυριακίδης και ο creative/τραγουδοποιός Μιχάλης Μουλάκης (ο οποίος θα μοιραστεί και την εμπειρία του σε σχέση με το βίβλιο -ως ο πρώτος επίσημος αναγνώστης του, πολύ πριν τυπωθεί).

(Υπάρχει και αφηγητής-έκπληξη, ο οποίος, όχι, δεν είναι ο Σπάιντερμαν, όπως σας είχαμε τάξει αρχικά.) Επιπλέον, ίσως έρθει και η συγγραφέας -αν εκείνη την ώρα δεν κάτσει να δει το τούρκικο (αγκαλιά με τον Σπάιντερμαν).

Σκύβω όσο πιο κοντά μπορώ στο κορμί σου, με τα λόγια μου — και σε σκέφτομαι συνεχεια προσκυνητή.

Επειδή Αυτή που αγαπώ πάει μαζί σου όπου πας, θα είμαι πάντα κοντά σου.

Άμα καθόσουν μπροστά μου οδοιπόρος, με την αύρα σου λαμπερή από τα πολλά σου τα χαρίσματα,

τα χείλη μου θα αντισταθούν, αλλα τα ματια, τα ματια μου άλλο δεν μπορούν να κρύψουν

το θαυμαστό γεγονός του τι πραγματικά είσαι.

Η Όμορφη που λατρεύω, έχει στήσει την βασιλική της σκηνή μέσα σου,

οπότε πάντα θα σκύβει η καρδια μου όσο πιο κοντά γίνετε στην ψυχή σου.

The Ecstatic Poetry of Hafiz

حافظ

Έφερα στον νου μου πάμπολλες λατρευτικά αφοσιωμένες αγάπες γυναικών προς άντρες που θα διέψευδαν αμέσως τον, εξεζητημένο άλλωστε, ισχυρισμό της Ρ. και ταυτόχρονα, ωστόσο, σκέφθηκα τη διαφορετικότητα των γυναικείων και ανδρικών συναισθημάτων, ιδίως των ερωτικών. Στην ιδανική ερωτική σχέση της η γυναίκα εξαντλεί όλα τα αιτήματα της δικαίωσής της, ως προσώπου προπαντός, αλλά και ως ύπαρξης ή, έστω, εξασφαλίζει τον ουσιωδέστερο όρο για να προχωρήσει απερίσπαστη προς ό,τι θεωρεί επιτυχία για τον δημιουργικό εαυτό της. Ενώ για τον άντρα, στην αντίστοιχη περίπτωση, περισσεύουν πολλά (και μάλλον τα σημαντικότερα γι’ αυτόν) τέτοια αιτήματα ­ που, θά ‘λεγε κανείς, η ερωτική δικαίωση μοιάζει να τα κάνει ακόμη πιο επιτακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα είναι ικανή, και ώριμη, για την ιδανικότητα της ερωτικής σχέσης, τοποθετώντας εκεί, με πολλή υγεία κι ακόμα περισσότερη υγιεινή, ολόκληρη τη φυσιολογία της ανθρώπινης κατάστασης ­ ο άντρας όμως όχι.

Σημαίνει ακόμα, πέρα από την ολιγάρκεια της πρώτης και την απληστία του δευτέρου, ότι ο άντρας πάσχει από μια χρόνια, ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ανόρθωσης, που ξεπερνάει κατά πολύ το σπουδαίο γεγονός της ανόρθωσης του ανθρωπίνου όντος στα δύο του κάτω άκρα, όπου η γυναίκα πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι μ’ αυτό τέλειωσε οριστικά κάθε ιστορία περαιτέρω ανόρθωσης. Και προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή. Ο θρίαμβός της εξάλλου στη σχέση της είναι με το παραπάνω αρκετός, μια και η γυναίκα πάντα θριαμβεύει στη σχέση της με τον άντρα· ο μόνος τρόπος να θριαμβεύσει ο άντρας είναι να αρνηθεί να μπει σ’ αυτήν.

Το γεγονός είναι ότι η γυναίκα είναι σκανδαλωδώς ευνοημένη από τη φύση. Βρίσκεται πιο κοντά της, την έχει πάντα με το μέρος της ­ η φύση συνεχίζεται μέσα της, χρησιμοποιεί το σώμα της για ν’ αναπαραχθεί. Ας μην το ξεχνάμε: η γυναίκα έχει συγγένεια με το φως του φεγγαριού (που στον άντρα προκαλεί την επιληψία), με τις παλίρροιες των ωκεανών. Ο άντρας είναι αφύσικος, τεχνητός. Κατασκευασμένος μέσα σ’ ένα ανοίκειο γυναικείο ικρίωμα, το σώμα της μητέρας του, κατασκευασμένος ακόμα από εντολές κύρους και εξουσίας, «ανδρισμού» και αντοχής, τις οποίες, στη διάρκεια της σύντομης ζωής του, είναι καταναγκασμένος πειθήνια και καθημερινά να εκτελεί. Κι ας μην επικαλεστεί κανείς τις κοινότοπες ιστορικοκοινωνικές αιτιότητες ­ ασφαλώς ισχύουν, αλλά βασίζονται στους δεδομένους, βιολογικούς χαρακτήρες του φύλου του.

Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μη έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της ­ ούτε καν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστο· κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή. Αντίθετα, το σώμα της γυναίκας, προτού κι αυτό απουσιάσει από την ερωτική ένωση, είναι ένα σώμα πάντα ανοιχτό ­ ο υπέροχος αυτός κάλυκας που είναι φτιαγμένος για να υποδέχεται και για να περιβάλλει.

Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι’ αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ’ εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων ­ ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο ­ αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ’ αυτές και αποκλειστικά μ’ αυτές ο άντρας επιβιώνει.

Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ’ ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής ­ ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος. Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία· ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού.
Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λορραίνης ­ ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του ­ εύθραυστος και χωρίς ­ σε αντίθεση με τη γυναίκα ­ να επιζεί του θρυμματισμού του· ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους· από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος.
Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες ­ κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.

Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι’ αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του ­ παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.

Και περνάω στο θέμα: Πριν από αυτόν, δεν θα αγόραζα ποτέ ένα βιβλίο που στρέφεται  γύρω από το ποδόσφαιρο και δη γύρω από το Ολυμπιακό. Είναι ένα βιβλίο που αφηγείται τις ζωές κάποιων φίλων με άξονα τον Ολυμπιακό, τον Πειραιά και τις αλάνες γύρω από το Καραϊσκάκη. Πέντε φίλων νομίζω, που η ζωή, σε άλλους φέρθηκε καλά και σε άλλους χειρότερα. Οι μεταξύ τους σχέσεις είναι άλλοτε καλές και άλλοτε κακές, αλλά όταν πάνε στο γήπεδο, όλες οι αντιπαλότητες σβήνουν. Είναι ένα απλό βιβλίο, που διαβάζεται μονορούφι ακριβώς από την απλότητά του (θέλω να πω δεν είναι λογοτεχνικό αριστούργημα) ιδίως τώρα το καλοκαίρι, που συνήθως κανείς δεν διαβάζει Προυστ …

Είναι ένα βιβλίο που το συστήνω ανεπιφύλακτα σε Ολυμπιακούς, Παναθηναϊκούς, Αεκτζήδες, Ατρόμητους, σε όλους, και κυρίως σε γυναίκες σαν και μένα που πολλές φορές απορούσα τί είναι αυτό το πράγμα με τους άντρες και το ποδόσφαιρο, μου φαινόταν αδιανόητο … και όμως καταλαβαίνω πια όταν ακούω να λέει κανείς για την ομάδα του «είναι θρησκεία», δεν είναι μόνο το ματς, είναι ένα κάρο πράγματα πίσω από αυτό, ένα κάρο συναισθήματα, σχέσεις, στιγμές … Είναι όπως στις γυναικοπαρέες αναλύουμε ακριβώς ακόμα και το βλέμμα του άλλου και αυτό μας βοηθά, ε κάπως έτσι … είναι η ψυχοθεραπεία τους ρε παιδί μου … αυτό καταλαβαίνω, απλά και … γυναικεία …

Διαβάστε το: Πόρτο Λεόνε, του Λευτέρη Καπώνη.

Το Πόρτο Λεόνε είναι ένα μυθιστόρημα για τον Πειραιά, για την ανδρική φιλία, για ένα μεγάλο έρωτα, για τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ.
Η ιστορία ξεκινάει το 1965 και τελειώνει το 2005. Πέντε φίλοι που ξεκίνησαν μαζί έξω από τις αλάνες του Καραϊσκάκη. Πάλεψαν, αγωνίστηκαν να βρουν το δρόμο τους στη ζωή. Άλλοι έφτασαν ψηλά, άλλοι δεν τα κατάφεραν. Όμως το Καραϊσκάκη ήταν πάντα εκεί, να τους ενώνει μέχρι το τέλος.
«Μετά όλοι ήταν σίγουροι πως ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε. Οι ψυχές ενώθηκαν πάλι και εκτινάχτηκαν σαν κόκκινη λάβα στο στερέωμα. Φώναζαν συνθήματα, τραγουδούσαν κι ο Στέλιος μέσα στο πλήθος είχε πιαστεί απ’ το χαμόγελό της κι έψαχνε να την ξαναδεί» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Η δική μουυ γνώμη για τον συγγραφέα είναι ότι καταφέρνει να αναλύει τις ψυχές των γυναικών των βιβλίων του σαν να είναι ο ίδιος γυναίκα. Ότι έχω διαβάσει από αυτόν, νόμιζα πάντα ότι ήταν γεμμένο πάντα από γυναίκα και τουλάχιστον δύο τρεις φορές κατά την διάρκεια του διαβάσματος, γυρνούσα το εξώφυλλο για να ξαναδώ ότι είναι άντρας στη φωτογραφία … !

TAYTOTHTA

Ο Μάνος Κοντολέων γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, θέατρο, μικρές ιστορίες και παραμύθια.
Παράλληλα, ασχολείται με την κριτική της λογοτεχνίας. Συνεργάτης περιοδικών, εφημερίδων, καθώς και του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης.
Εργα του έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Ταϊλάνδη.
Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις με τις οποίες έχει τιμηθεί είναι ένα Κρατικό Βραβείο και η υποψηφιότητά του το 2002 για το Διεθνές Βραβείο Αντερσεν.
Ανάμεσα στα βιβλία του και τα: Μυθιστορήματα: «Ενα κι ένα κάνουν όσα θες» (μαζί με την Τιτίνα Δανέλλη), «Αφήγηση», «Με στοιχεία προσωπικών συνεντεύξεων», Εκδόσεις Καστανιώτη, «Τα Φώτα! Είπε», «Αποφάσισα να σκοτώσω τον Ερμόλαο», «Ιστορία Ευνούχου», «Ερωτική Αγωγή».
Διηγήματα:«Η σιδερώστρα έκοβε την τηλεόραση στα δύο», «Ερωτικές ιστορίες μιας παιδικής ηλικίας», «Σχεδόν έρωτας»
Θέατρο: «Η τέταρτη εποχή»

πηγή:

Ο Σάκης παύλα Θανάσης Νάσιουτζικ είναι ο άνθρωπος (πνευματικός έλεγαν, εγώ δεν ξέρω, για να μην πω και έχουμε μπλεξίματα) που συγκλόνισε το Πανελλήνιο με τον φόνο του Διαμαντόπουλου με 97, νομίζω σφυριές, πολτοποιώντας του το κεφάλι. Άλλοι έλεγαν ότι το έγκλημα ήταν σεξουαλικό και άλλοι ότι ήταν θέμα χρημάτων … και άλλοι λένε αυτό: «Υπόθεση Νάσιουτζικ: 24 Σεπτεμβρίου 1984. Με 97 χτυπήματα, τα 94 στο κρανίο, ο Θανάσης Νάσιουτζικ, 63 ετών, πολτοποίησε με σφυρί το κεφάλι του 73χρονου συναδέλφου του Αθαν. Διαμαντόπουλου επειδή το θύμα τον σαμποτάρισε στις εκλογές του Συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών.» Το θέμα είναι ότι ο Νάσιουτζικ καταδικάστηκε και η απόφαση και του τελευταίου δικαστηρίου ήταν καταδικαστική. Εξάλλου, ο καλύτερος φίλος του μπαμπά μου ήταν εν ενεργεία διευθυντής του εγκληματολογικού στην ΓΑΔΑ και μεγάλο (σοβαρά το λέω) σαϊνι της σήμανσης και έχοντας εξιχνιάσει πολλά πολύκροτα εγκλήματα της εποχής έλεγε, για το συγκεκριμένο ότι κάποιος – α άκουσε το θύμα να φωνάζει, ξεκάθαρα το άκουσε: «Μην το κάνεις αυτό Θανάση» και άλλος Θανάσης δεν υπήρχε στο κτίριο … μόνο ο θύτης και το θύμα …

Για να μην πολυλογώ, καταλαβαίνω ότι η … «συγγραφέας» είναι κόρη του θύτη, αλλά ακόμα και αυτό δεν με συγκίνησε. Το βιβλίο είναι τρελλά εκνευριστικό και εξωπραγματικό, η ζωή που περιγράφει ότι είχε η Παυλίνα Νάσιουτζικ είναι πρόκληση και δεν τιμά, κατ’ εμέ έναν αγωνιστή του ΚΚΕ (έτσι γινόμουν και εγώ ο Άρης Βελουχιώτης). Το πρώτο πράγμα που με εξενεύρισε (αλλά και με έκανε να το αγοράσω) είναι ο τίτλος του «Τόση λίγη αλήθεια, η υπόθεση Νάσιουτζικ εκ των έσω». Βρίσκω τον τίτλο διφορούμενο και προκλητικό για το θύμα. Τόσο μη συναισθηματικά και εγωκεντρικά τα συναισθήματα της Νάσιουτζικ, τόσο κακογραμμένο το βιβλίο και επίσης ένα άλλο τρικ που με έκανε έξαλλη είναι ότι χαρακτηρίζει το βιβλίο μιθυστόρημα. Μα το μόνο μυθηστοριματικό πρόσωπο είναι η ίδια, όλοι οι άλλοι είναι πραγματικότατα – υπαρκτότατα πρόσωπα με τα πραγματικά τους ονόματα: από την Λούλα Αναγνωστάκη μέχρι και το θύμα … Αυτό ακριβώς το θεωρώ τρικ … πολύ πονηρό μάλιστα … Οι διατυπώσεις των συναισθημάτων της  παραπέμπουν στο ύφος της ευπώλητης πεζογραφίας, στο οποίο η συγγραφέας επιδίδεται (βλ. «Μαμάδες Βορείων Προαστίων», «Μύκονος Μπλουζ» και «Κάψτε τα νυφικά» …. το ευπώλητη πεζογραφία  το γράφω επιεικώς. Θα μου πείτε ποιά είμαι εγώ; Ε είμαι μια μη επιεικής αναγνώστρια … Να το διαβάσετε για να μου πείτε αν έχω δίκιο και ας κάνει πωλήσεις η κα Νάσιουτζικ …

Και σας παρακαλώ, διαβάστε και αυτό: http://tinyurl.com/3x9p6qt

πι.ες.: Καταχρηστικά βάζω το ποστ στην κατηγορία «Λογοτεχνία – Ποίηση – Φιλοσοφία» κανονικά έπρεπε να μπει στην κατηγορία «Μπουλσίτ».

Διαβάζει ένα βιβλίο προσηλωμένη ψυχή τε και σώματι. Και τι σώματι! Flocafe Aμαρουσίου εννέα και μισή το πρωί. Κάθε τόσο κάνει μια χειρονομία με τακτικότητα εκκρεμούς. Να ’ναι κάποιο μυγάκι που την ενοχλεί, ένας ανεπαίσθητος χαιρετισμός προς τον απέναντι νεαρό ή ένα «άπαγε» προς εμένα αφού, δεν μπορεί, θα ’χει πιάσει το βλέμμα μου πάνω της ερωτηματικό, θαυμαστικό, αποσιωπητικό.
Πάνω στην ώρα χτυπάει το κινητό της. Το σηκώνει και μιλάει ρώσικα, χειρονομώντας, σαν να τα γράφει στον αέρα. Ακούω, βλέπω, σωπαίνω κι ας μην καταλαβαίνω, μαγεμένος από την ενσαρκωμένη προσωδία της ομορφιάς της. Εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει, μα κάποτε τελειώνει.
Ξαφνικά σηκώνει το ανοιχτό βιβλίο με το ένα χέρι στο ύψος του στήθους της και το κλείνει απότομα σαν μυγοπαγίδα. Το ανοίγει μετά προσεκτικά, φυσάει τη σελίδα και με κοιτάζει κατάματα. Χαμογελάω χαζά.
– Πούσκιν; τη ρωτάω.
– Πούσκιν, μου απαντάει.
– Ρωσίδα; της κάνω.
– Ουκρανή, διορθώνει.
Πουτάνα, σκέφτομαι.
– Όχι – ποιήτρια, μου λέει.
Και ξανακάνει την ίδια χειρονομία-μυγάκι, που τώρα μεταφράζω άπαγε αμέσως, σίγουρος πλέον ότι τόση ώρα διάβαζε τις σκέψεις μου.

Γεννήθηκε όπως πρέπει,
σε μαιευτήριο με γιατρούς,
σαν τους αθάνατους θνητούς.

Τακτικός στη ρουτίνα και στη δουλειά
ντυνόταν με καμπαρντίνα παστρικιά,
άψογος πάντα
υπάλληλος.

Κάθε Σάββατο
ψώνιζε
και ποτέ δεν χρόνιζε
χαζεύοντας.

Το εγκεφαλικό ήρθε
ξαφνικό.
Πέθανε όπως του έπρεπε,
τάφηκε σε μια μέρα,
συνοπτικά
όπως ταίριαζε στης τάξης του
τα πρακτικά.

Το επόμενο πρωί
έκπληκτοι οι περαστικοί
είδαν
ν’ ανηφορίζει το δρόμο
μία άδεια καμπαρντίνα.

Μαρία Μπάστα

RUMI: The Book of love: Poems of Ecstasy and Longing

Φιλόσοφοι έχουν πει ότι λατρεύουμε την μουσική επειδή μοιάζει με σφαίρα-ηχους της ένωσης.

Ήμασταν ένα κομμάτι της αρμονίας -πριν, οποτε αυτές οι στιγμές της πρίμας και του μπάσοου κρατάει την θύμισή μας φρέσκια.

Αλλα πως γίνεται, μέσα σε αυτά τα πυκνά σώματα που όλο ξεχνάμε, να αμφιβαλουμε και να πενθούμε?

Σαν το νερό περνα από μέσα μας. Μπορεί να σβήσει φωτιά!

Οποτε υπάρχει αυτή η μουσική που κυλάει μέσα στα σώματα μας που μπορεί να σβήσει την ανησυχία.

Ακούγοντας τον ήχο, μαζεύουμε δυναμεις.

Η αγάπη ανάβει την μελωδία-

ΜΟΥΣΙΚΗ–ταΐζει τον εραστή ψυχραιμία και παρέχει μορφή για την φαντασία.

Η μουσική αναπνέει πάνω στην προσωπική φωτιά και την ενθουσιάζει.

Η πηγή είναι βαθιά. Ένας διψασμένος άνθρωπος ανεβαίνει στην καρυδια που έχει μεγαλώσει διπλα στην πηγή. Αρχίζει και πετάει τα καρυδια ένα ένα, μέσα στο νερό. Ακούει προσεχτικά τον ήχο που κάνουν όταν χτυπάνε και κοιτάει της φουσκάλες που αφήνουν.

Ένας πιο λογικός άνθρωπος τον συμβουλεύει: «Θα το μετανιώσεις αυτό που κανεις! Μέχρι να κατέβεις να τα μαζέψεις τα καρυδια, το νερό θα τα έχει πάρει.»

Του απαντάει, «Δεν είμαι εδώ για τα καρυδια, είμαι εδώ για την μουσική που κάνουν όταν χτυπούν.»

from: Jalāl ad-Dīn Muḥammad Rūmī, جلال‌الدین محمد رومی;

13ος αιώνας

Της τραβάει τα μαλλιά,

της βγάζει τα γιαλιά επίτηδες.

Η μαμά της Σαλώμης λέει ότι, ίσως,

ο Ερνέστος είναι ερωτευμένος μαζί της.

Αλλά τί θα πει ερωτευμένος;

Στο θέμα αυτό, όλοι οι φίλοι

της Σαλώμης είναι καλά πληροφορημένοι

και  ο καθένας έχει μια κουβέντα να πει:

Ερωτευμένος είναι …»

Δεν με ενδιαφέρει ποσο χρόνων είσαι. Θέλω να ξέρω αν θα ρισκάρεις να φανείς γελοίος για την αγάπη, για το όνειρο σου, για την περιπέτεια που είναι να είσαι ζωντανός.

Δεν με ενδιαφέρει τι ζώδιο είσαι. Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το κέντρο της θλίψης σου, αν σε έχουν ανοίξει οι προδοσίες της ζωής η αν έχεις μαραθεί και κλειστή φοβοντας άλλο πόνο. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να καθίσεις με τον πόνο σου, τον δικό μου η τον δικό σου, χωρίς να προσπαθείς να το κρύψεις, να το κάλυψεις ή να το διόρθωσεις.

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να είσαι μαζί με την χαρά, την δικια μου ή την δικια σου, αν μπορείς να χορέψεις σαν τρελός και να αφήσεις την έκσταση να σου γεμίσει το κάθε κύτταρο χωρίς να προσέχεις και να είσαι επιφυλακτικός, να είσαι ρεαλιστικός, να θυμάσαι τα όρια της ανθρωπότητας..

Δεν με ενδιαφέρει αν η ιστορία που μου λες είναι αληθινή. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να στενοχωρήσεις άλλον για να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σού -αν αντέχεις την  κατηγορια της προδοσίας για να μην προδώσεις την ίδια σου την ψυχή- αν μπορείς να είσαι άπιστος -ώστε να είσαι αξιόπιστος.

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις το αριστούργημα, και όταν δεν είναι όμορφο, κάθε μέρα, και αν μπορείς να δεις πως αυτή είναι η προέλευσή σου.

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να ζήσεις με την αποτυχία, την δικιά μου και την δικιά σου, και αν ακόμα  μπορείς να κάθεσαι στην άκρη της λίμνης και να φωνάξεις στο ασημένιο χρώμα του πανσεληνου, «ΝΑΙ».

Δεν με ενδιαφέρει να ξέρω που μένεις και ποσα λεφτά έχεις. Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σηκωθείς μετά από μια νύχτα γεμάτη ταλαιπωρία και λαχταρα, κουρασμένος και πονεμένος μέχρι το κόκαλο και να κανεις ότι χρειαστεί για να ταΐσεις τα παιδιά.

Δεν με ενδιαφέρει ποιον ξέρεις και πως έφτασες μέχρι εδώ. Θέλω να ξέρω αν θα σταθείς μαζί μου μες στο κέντρο της φωτιάς χωρίς να πέσεις πίσω.

Δεν με ενδιαφέρει που, τι ή με ποιον έχεις σπουδάσει. Θέλω να ξέρω τι σε στηρίζει από μέσα, όταν όλα τα υπόλοιπα φεύγουν.

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να είσαι μονος με τον εαυτό σου και αν όντως γουστάρεις την παρέα που κρατάς στις άδειες στιγμές.

-Oriah Mountain

Ο ερημίτης Σάλιντζερ έχει εκδόσει πολύ λίγα έργα, το πιο γνωστό- νομίζω- μετά τον «Φύλακα», είναι το «Ωραία μέρα για μπανανόψαρα». Προσωπικά έχω διαβάσει και το «Φράνυ και Ζούι», το οποίο ήταν υπέροχο. Πολλοί υποψιάζονται ότι στην κρυψώνα του θα βρουν πολλά προς έκδοση.

Ήταν αποτραβηγμένος, αλλά εμένα θα μου λείψει, ένοιωθα αφάλεια που ζούσε, που ήξερα ότι ανέπνεε απλά … Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος της ηλικίας μου τουλάχιστον που να μην έχει διαβάσει το «Ο Φύλακας στη Σίκαλη». Υπήρξε ο «φύλακας» της γεννιάς μου, της δικής μου, μίας πριν και μίας μετά … Και αυτών που έρχονται και ας λείπει η ανάσα του …

Ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας, Άλαν Μπένετ, γράφει με χιούμορ και ευαισθησία ένα απολαυστικό βιβλίο, ένα σύγχρονο μανιφέστο για την φιλαναγνωσία.

«Ένα συναρπαστικό παραμύθι για μεγάλους … Ελαφρύ, φρέσκο, πνευματώδες και ανθρώπινο»  The Spectator

«Πραγματικά Απολαυστικό … Δεν μπορούσα να σταματήσω να χαμογελάω … Μόνο κάποιος καταδικασμένος σε θάνατο από την ίδια την βασίλισσα δεν θα το ευχαριστιόταν …» Financial Times

«ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ» είναι η λέξη που «τονίζει ιδιαίτερα μια μια τις πέντε συλλαβές της» από μέσα του, ο Μάρκους Μέσνερ ο ήρωας του μυθιστορήματος. Μιλά σε πρώτο πρόσωπο, είναι ένας έφηβος μόνο και μόνο ήρωας δεν είναι. Ή μάλλον είναι με τον τρόπο που είναι κάθε έφηβος και μόνο με το να είναι έφηβος. Δηλαδή ανυπεράσπιστος κι ετοιμοθάνατος.
Διάβασα το βιβλίο απνευστί. Εντελώς τυχαία έβρεχε όλη μέρα, συγκυριακά έλειπε ο έφηβος γιός μου και προφανώς συμπτωματικά έχουμε 6 Δεκέμβρη. Αυτή η διήγηση που διαδραματίζεται το 1951 ως απολύτως σημερινή, έπεσε στα χέρια μου σα πέτρα διαμάντι. Σκέφτηκα: του Σίσυφου;
Ο συγγραφέας, ώριμος και αγέραστα νεαρός, μας βάζει ένα γυαλί μπροστά σε μάτια και στόμα. Στο τελευταίο κεφάλαιο που ονομάζεται «Εκτός κινδύνου» σταματά την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Στο προηγούμενο αναρωτιέται, αν «ο θάνατος δεν είναι ένα αέναο τίποτε αλλά αντίθετα είναι μια μνήμη που στοχάζεται αέναα τον εαυτό της»
Η μητέρα του Μάρκους αναφέρεται στην« τραγωδία του ανθρώπου που δεν είναι προετοιμασμένος για την τραγωδία». Ο πατέρας τρελαίνεται από την αγωνία του να προφυλάξει το γιό από τους τρομερούς κινδύνους τού να μπλέξει με βλαβερές συνήθειες, κακές συναναστροφές, λάθος κορίτσια. Το παιδί φεύγει μακριά για να γλιτώσει απ’ την τυραννία που επιβάλλει νόμους και απαγορεύσεις στο όνομα της φροντίδας και της προστασίας. Έχει να παλέψει με το να βρει και να ορίσει τον εαυτό του, τα πανίσχυρα στερεότυπα που κουβαλά , τον παραλογισμό της εξουσίας, τις ίδιες του τις σπασμωδικές αντιδράσεις . Εύστοχα η μεταφράστρια Αθηνά Δημητριάδου παραπέμπει στο επίμετρό της στον Τζόυς : «Όταν η ψυχή του ανθρώπου γεννιέται σ αυτή τη χώρα, απλώνονται δίχτυα για να την εμποδίσουν να πετάξει. Μου μιλάς για το έθνος, τη γλώσσα, τη θρησκεία. Προσπαθώ να ξεφύγω απ’ αυτά τα δίχτυα».

Τι και ποιος ακυρώνει το θαύμα που υπόσχεται η κάθε ζωή; Στο βίωμα της ζωής που καλείσαι να ζήσεις, προστίθεται το συνεχές ντόμινο ματαιωμένων ζωών, στο φόντο μιας αυτιστικής ιστορίας της Ιστορίας. Θυμίζει αιώνια επιστροφή; Πλησιάζω τον καθρέφτη. Αναρωτιέμαι τι υπάρχει μετά οπότε κοιτώ έναν έφηβο στα μάτια πριν…

της Μαρίας Δαμολή

Διαβάστε το !!! Εγώ το διάβασα. Είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο. Φίλιπ Ροθ, Ο αγαπημένος !!!