Πρώτο ξενέρωμα ήταν όταν μια μέρα καλοκαίρι ’98 τον πέτυχα σε κεντρικό δρόμο στη Γλυφάδα μαζί με ένα πιτσιρίκι να βγαίνουν από μια σπορ αμαξάρα από αυτές που οι πόρτες ανοίγουν προς τα πάνω. Είχαν μάλιστα ασσορτί μαλλιά «καρφάκια» και κουστουμιές. Όσο κι αν κοίταξα πέρα-δώθε, κάμερες δεν είδα, οπότε μου έμεινε ότι μάλλον δεν επρόκειτο για γύρισμα. Μου ‘κανε λίγο μπλιαχ η σκηνή. Τους «Πεντρεμένους» δεν τους είχα πάρει ακριβώς χαμπάρι (παιζόντουσαν ήδη, αλλά εγώ ήμουν στον δικό μου κόσμο εκείνα τα χρόνια). Τους συνειδητοποίησα αργότερα από επαναλήψεις, και στην αρχή κι εγώ αηδίασα από το «κόνσεπτ», όπου έβλεπα να εξυμνούνται τα ξενοπηδήματα, η βιτρίνα, η λαμογιά, η βλακεία, να φιγουράρουν «impossible χαρακτήρες» κλπκλπ. Την πήρα δηλαδή με τελείως στραβό μάτι, και είναι αλήθεια ότι ακόμη και τώρα την έχω συνδυασμένη με την εποχή της κάτω βόλτας, της γκλαμουριάς κτλ που έβλεπα να παίρνει η κοινωνία, και δη η τηλεοπτική. …Όμως σταδιακά, και με διάφορες αφορμές που μου δινόντουσαν (πχ ο ΑΛέξανδρος Κολιόπουλος, φάτσα που την πάω, και είχε ρόλο-κλειδί στην εν λόγω), σκάλωνε και ψιλοέβλεπα από τις επαναλήψεις κατά καιρούς (χιλιοπαιγμένη άλλωστε), και αργότερα από το Ίντερνετ… Ε λοιπόν, έφτασα πλέον με τα χρόνια να θεωρώ το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες, το τάιμινγκ και τις άπειρες ατάκες, θεϊκές. Και ειδικά να κάθομαι και να κολλάω με τον Καφετζόπουλο και να θεωρώ φοβερή την παρουσία του στη σειρά. Έδωσε μια υπόσταση στον λιγδερό Ακάλυπτο, που δύσκολα νομίζω θα είχε κάνει άλλος.

…Αν λοιπόν το είδος του χιούμορ που κουβαλάει η σειρά σε καλύπτει, κι αν μπορέσεις να ξεπεράσεις τα όποια «ηθικά» κολήματα, ίσως κάποια στιγμή να την εκτιμήσεις αλλιώς, αν της δώσεις άλλη μία ευκαιρία. Περάσανε τα χρόνια άλλωστε, θεωρείται και ξεπερασμένη πια. Αν μπορέσεις να δεις μόνο το χιούμορ που βγαίνει μέσα από τον «έφηβο που δεν μεγάλωσε ποτέ», «χωρίς να την πάρεις στα σοβαρά» την σειρά, αλλά να της αποδώσεις καρτουνίστικο και όχι ηθικοπλαστικό χαρακτήρα, θα σε διασκεδάσει (για να ΜΗΝ πω το «ψυχαγωγήσει»).

…κατά τ’ άλλα, κι εγώ έφαγα τις φλασιές μου όταν τον έβλεπα πρόπερσι να περιδιαβαίνει κανάλια, και δη ως «οικολόγος», κι άλλες φορές συμφωνούσα μαζί του, άλλες έλεγα «τι μπαρμπούτσαλα κοπανάει», τον Καφετζό… Μεγάλωσε κι αυτός, μεγαλώσαμε κι εμείς, άλλαξε ο κόσμος, άλλαξε κι αυτός….Φυσιολογικά πράγματα πάνω-κάτω δηλαδή…Ε κάπου πρέπει ν’ αλλάζουμε κι εμείς ίσως, ως προς τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα. Και δεν εννοώ να ξεφτιλιζόμαστε όπως θεωρούμε ότι οι άλλοι κάνουν, αλλά να συνειδητοποιούμε ότι μάλλον κάποια πράγματα δεν ήταν έτσι όπως νομίζαμε…

Χρέος μανάδων και πατεράδων να παραδώσουν τούτες τις θαυμαστές στιγμές του πολιτισμού μας στην επόμενη γενεά.